Μ. Ζαμπάρας: Υπόθεση Παναγόπουλου: Το σκάνδαλο µε τα κονδύλια έχει «γαλάζια» απόχρωση

– Ακρίβυνε το νερό µε ύπουλο τρόπο η Κυβέρνηση

– Η κοινωνία δεν θα νικήσει τον Μητσοτάκη µε κατακερµατισµό των προοδευτικών δυνάµεων

Συνέντευξη στον Θανάση Λυρτσογιάννη

Η κυβέρνηση ακρίβυνε το νερό µε ύπουλο τρόπο, επισηµαίνει ο Μίλτος Ζαµπάρας, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τοµεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος στην αποκλειστική συνέντευξη στην Κυριακάτικη Kontra.

Δεν αποκλείει την ιδιωτικοποίηση του νερού και βλέπει «παράθυρα» ιδιωτικοποίησης από την πίσω πόρτα και εξηγεί τον µηχανισµό που χρησιµοποιείται για το σκοπό αυτό.

Για τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν τονίζει ότι ο πρωθυπουργός οφείλει να µας πει καθαρά τι κέρδισε χειροπιαστά η χώρα και τι δεσµεύσεις απέφυγε να πει δηµόσια.

Αναφερόµενος στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα επισηµαίνει ότι αυτό σηµαίνει πως υπάρχει πεδίο για ανασύνθεση και για καθαρό σχέδιο απέναντι στον Μητσοτάκη. Επιπλέον ο Μίλτος Ζαµπάρας υπογραµµίζει ότι για να νικήσουν οι προοδευτικές δυνάµεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη χρειάζεται ένα νέο αφήγηµα, ένα νέο όραµα, ένα νέο όνειρο.

Για την υπόθεση Παναγόπουλο, υπογραµµίζει ότι το σκάνδαλο έχει και γαλάζια απόχρωση και προσθέτει ότι θα πληγεί η αξιοπιστία του συνδικαλισµού, αν δεν υπάρξει γενναία κάθαρση

» Είστε τοµεάρχης αρµόδιος για το νερό. Πόσο ακρίβυνε το νερό; Υπάρχει κίνδυνος ιδιωτικοποίησης; Τι σηµαίνει η δραστηριοποίηση της γαλλικής Suez στην Ελλάδα;

Το νερό ακρίβυνε µε τρόπο ύπουλο: όχι τόσο µέσα από την κλιµακωτή χρέωση κατανάλωσης, όσο µε νέα/αυξηµένα πάγια που «γράφουν» κάθε µήνα στον λογαριασµό και χτυπούν πρώτα τα νοικοκυριά µε χαµηλή κατανάλωση, τους ηλικιωµένους, τα ευάλωτα σπίτια. Για την Αττική έχει δοθεί «πράσινο φως» για νέες µηνιαίες χρεώσεις/πάγια από το 2026, µε δηµόσια συζήτηση να γίνεται ήδη για τις αυξήσεις αυτές και τις αντιδράσεις της Αυτοδιοίκησης.

Ο κίνδυνος ιδιωτικοποίησης δεν έρχεται πάντα µε µια ταµπέλα που γράφει «ΠΩΛΕΙΤΑΙ», αλλά µε κατακερµατισµό αρµοδιοτήτων, µε ρυθµιστικές αποφάσεις που µετατρέπουν το νερό σε “αγορά”, µε εργολαβοποίηση κρίσιµων λειτουργιών και µε συµβάσεις που, όταν τις ξετυλίξεις, καταλήγουν να λένε ένα απλό µήνυµα: «το δηµόσιο πληρώνει, ο ιδιώτης εισπράττει».

Η δραστηριοποίηση της SUEZ, ειδικά µέσα από τη στρατηγική συµφωνία µε µεγάλο εγχώριο κατασκευαστικό όµιλο για έργα/υπηρεσίες διαχείρισης υδάτων, είναι κατά την άποψη µου η αντίληψη ότι κάποιοι βλέπουν τη λειψυδρία ως ευκαιρία επιχειρηµατικής διείσδυσης.

Δεν δαιµονοποιούµε την τεχνογνωσία. Όµως η κυβέρνηση έχει χτίσει το «µοντέλο» της πάνω σε µια επικίνδυνη εξίσωση: κρίση + φόβος = ακριβότερο νερό + ιδιωτικές λύσεις. Κι εδώ οφείλουµε να είµαστε καχύποπτοι, γιατί το νερό δεν είναι πεδίο κερδοφορίας. Είναι κοινωνικό δικαίωµα και όρος επιβίωσης.

» Είναι αληθινές οι φωνές για την λειψυδρία ή είναι κραυγές για να δικαιολογήσουν την αύξηση της τιµής. Τι προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για το νερό;

Η λειψυδρία είναι ένα κρίσιµο αφήγηµα. Είναι πραγµατικότητα που αποτυπώνεται σε µετρήσιµα στοιχεία: Σε πολλές περιοχές, για παράδειγµα, τα αποθέµατα στους βασικούς ταµιευτήρες εµφανίζονται µειωµένα σε σχέση µε πέρυσι, µε αποτέλεσµα να χτυπάει καµπανάκι.

Προσοχή όµως: άλλο πράγµα η πραγµατικότητα της κλιµατικής πίεσης και άλλο η εργαλειοποίησή της. Η κυβέρνηση πάει να µας πείσει ότι η λύση είναι: πρώτα αυξήσεις, µετά µεγάλες φαραωνικές και καταστροφικές για το περιβάλλον «επενδύσεις». Εµείς λέµε το αντίστροφο: πρώτα σχέδιο πρόληψης, πρώτα προστασία, πρώτα κρίσιµες υποδοµές και πάντα κοινωνικά δίκαιη τιµολόγηση. Ας το πούµε όµως καθαρά:

Δηµόσιος έλεγχος και συνταγµατική/θεσµική θωράκιση του νερού ως κοινό αγαθό: όχι «παράθυρα» ιδιωτικοποίησης από την πίσω πόρτα.

Εθνικό σχέδιο για τις απώλειες δικτύων: σήµερα χάνουµε νερό πριν καν φτάσει στη βρύση, άρα πληρώνουµε για… διαρροές.

Στοχευµένα έργα ταµίευσης, επαναχρησιµοποίησης και έξυπνης διαχείρισης, µε προτεραιότητα στους δήµους και στις περιοχές υψηλού κινδύνου.

Κοινωνική τιµολογιακή πολιτική: προστασία ευάλωτων, εγγυηµένη βασική κατανάλωση σε προσιτή τιµή, διαφάνεια στα πάγια.

Αγροτικό νερό µε κανόνες και τεχνολογία: εκσυγχρονισµός ΤΟΕΒ/ΓΟΕΒ, στάγδην άρδευση, κίνητρα εξοικονόµησης, όχι «χαράτσια» χωρίς έργα.

Με δύο λόγια: ανθεκτικότητα χωρίς κερδοσκοπία. Και αυτό είναι πολιτική επιλογή, όχι φυσικό φαινόµενο.

» Πώς χαρακτηρίζετε το ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Τουρκία; Ηταν θετικό για τα εθνικά συµφέροντα ή µήπως όχι;

Ο διάλογος, ως αρχή, είναι χρήσιµος. Αλλά η εξωτερική πολιτική δεν είναι φωτογραφίες και ανταλλαγή δώρων, είναι αποτέλεσµα, στρατηγική, κόκκινες γραµµές. Και εδώ η κυβέρνηση έχει ένα µόνιµο πρόβληµα: Τα «ήρεµα νερά» δεν είναι στρατηγική αλλά αυταπάτη. Θα φέρω ένα παράδειγµα: Είναι κυριαρχικό µας δικαίωµα το καλώδιο; Γιατί δεν προχωρά;

Η συνάντηση παρουσιάστηκε σε θετικό κλίµα, µε αναφορές στην ανάγκη να αποφεύγονται κρίσεις, όµως τα βαριά θέµατα δεν εξαφανίζονται επειδή χαµογελάµε στις κοινές δηλώσεις: casus belli, παραβιάσεις, ατζέντα αναθεωρητισµού, εργαλειοποίηση µεταναστευτικού.

Κι εδώ ο κ. Μητσοτάκης χρωστά απαντήσεις: τι κέρδισε χειροπιαστά η χώρα και τι δεσµεύσεις απέφυγε να πει δηµόσια.

» Ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να παρουσιάζει προγραµµατικές θέσεις. Πιστεύετε ότι µπορεί να δηµιουργήσει τη δύναµη που µε συνεργασίες ή όχι θα έχει τη δυνατότητα να κερδίσει τον Μητσοτάκη στις εκλογές;

Η κοινωνία δεν θα νικήσει τον Μητσοτάκη µε κατακερµατισµό των προοδευτικών δυνάµεων. Θα τον νικήσει µε πρόγραµµα, αξιοπιστία και συσπείρωση. Το ότι ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται µε πιο προγραµµατική παρέµβαση στον δηµόσιο διάλογο, µε περιοδείες και παρουσιάσεις, δείχνει ότι υπάρχει πεδίο για ανασύνθεση και για καθαρό σχέδιο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα.

Αλλά ας είµαστε ειλικρινείς: Χρειάζεται ένα νέο αφήγηµα, ένα νέο όραµα, ένα νέο όνειρο. Να µιλά για την ακρίβεια, την υγεία, τη στέγη, τους µισθούς, το κράτος δικαίου και να µιλά µε θάρρος, όχι µε µισόλογα. Αλλά να µιλά και για τα µεγάλα. Τα οραµατικά. Το τι κοινωνία θέλουµε να φτιάξουµε. Αν αυτό υπηρετηθεί, τότε ναι: µπορεί να συγκροτηθεί δύναµη νίκης. Όχι ως «αντί-Μητσοτάκης», αλλά ως υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας.

» Δηµοσκοπικά η Μαρία Καρυστιανού έχει αρχίσει να υποχωρεί. Εκτιµάτε ότι θα συνεχιστεί η πτώση ή µήπως θα ανακάµψει; Πού αποδίδετε τη φθορά;

Οι δηµοσκοπήσεις καταγράφουν τάσεις, δεν γράφουν πεπρωµένα. Αυτό ισχύει για όλους. Βλέπω την προσπάθεια του συστήµατος να µετατραπεί ένα ηθικό αίτηµα δικαιοσύνης σε «τηλεοπτικό προϊόν», µε κυνισµό, µε συµψηφισµούς. Σε αυτό οφείλουµε να είµαστε κάθετοι και υπέρ του αγώνα για δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα όµως η κα Καρυστιανού θα κριθεί από την κοινωνία. Σε πολλά που έχει εκφωνήσει µέχρι στιγµής διαφωνώ θεµελιακά και αξιακά.

» Η υπόθεση Παναγόπουλου άνοιξε τον «ασκό του Αιόλου». Θα πληγεί ο συνδικαλισµός, το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση ή µήπως και οι τρεις; Τι πρέπει να αλλάξει στη ΓΣΕΕ;

Η υπόθεση είναι σοβαρή και δεν χωρά ούτε συµψηφισµούς ούτε κουκούλωµα. Υπάρχουν δηµοσιεύµατα για διαβίβαση πορίσµατος της Αρχής για το ξέπλυµα στην Οικονοµική Εισαγγελία και για κατεπείγουσα προκαταρκτική έρευνα, µε αναφορές σε υπεξαίρεση εκατοµµυρίων.

Ποιος θα πληγεί; Θα πληγεί όποιος προσπαθήσει να κάνει τον συνδικαλισµό πλυντήριο. Θα πληγεί όµως και η κοινωνική αξιοπιστία του συνδικαλισµού, αν δεν υπάρξει γενναία κάθαρση. Και εδώ η κυβέρνηση δεν µπορεί να το παίζει «Πόντιος Πιλάτος»: όταν επί χρόνια καλλιεργείς σχέσεις εξάρτησης, όταν έχεις µετατρέψει θεσµούς σε προθάλαµο εξουσίας και «ηµετέρων», µετά δεν δικαιούσαι να εµφανίζεσαι ως θεατής. Έχει εγκληµατικές ευθύνες και το σκάνδαλο αυτό έχει και γαλάζια απόχρωση.

Ποιος έλεγχε τα προγράµµατα αυτά αν όχι το υπουργείο Εργασίας ως όφειλε;

Κατά την άποψη µου πολλά πρέπει να αλλάξουν στη ΓΣΕΕ γιατί αλλιώς, δεν θα πληγεί µόνο µια ηγεσία, θα πληγεί η ίδια η ιδέα της συλλογικής διεκδίκησης. Κι αυτό είναι δώρο στους εργοδότες και στους «υµνητές» της απορρύθµισης.

» Η αναθεώρηση του Συντάγµατος θα µπορούσε να αποτελεί ευκαιρία για δηµοκρατικές αλλαγές ή µήπως πιστεύετε πως η Νέα Δηµοκρατία δεν πρόκειται να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση;

Θα µπορούσε να είναι ευκαιρία, αλλά µε τη Νέα Δηµοκρατία φοβάµαι ότι θα γίνει εργαλείο επικοινωνιακής ατζέντας. Η κυβέρνηση ήδη µιλά για «πυλώνες» αναθεώρησης (µεταξύ τους το άρθρο 86 κ.ά.), όµως το πρόβληµα είναι η υποκρισία: δεν µπορείς να εµφανίζεσαι ως µεταρρυθµιστής του κράτους δικαίου όταν το έχεις τραυµατίσει µε πρακτικές συγκάλυψης, µε θεσµική αλαζονεία και µε έναν µόνιµο κυνισµό «ό,τι είναι νόµιµο είναι και ηθικό».

Εµείς λέµε:

– Πραγµατική λογοδοσία υπουργών και τέλος στην κουλτούρα ατιµωρησίας.

– Θωράκιση ανεξάρτητων αρχών, όχι χειραγώγηση.

– Δηµοκρατικά αντίβαρα στη λειτουργία της εξουσίας.

– Κοινωνικά δικαιώµατα µε εγγυήσεις (νερό, υγεία, στέγη), όχι γενικόλογες διακηρύξεις.