Κυρία Καρυστιανού, καλώς ορίσατε στο «πολιτικοµιντιακό φρενοκοµείο»

του Θανάση Λυρτσογιάννη

Η Μαρία Καρυστιανού ένιωσε να την πνίγει η αγανάκτηση ύστερα από την πρώτη συνέντευξη ως πολιτικός που έδωσε. Η απάντησή της στην ερώτηση για τις αµβλώσεις σκέτη καταστροφή από τη στιγµή που απευθύνεται σε µία κοινωνία που έλυσε το ζήτηµα από το 1986 και έχει εµπεδωθεί η ιδέα ότι είναι δικαίωµα της γυναίκας. Η θέση της για δηµοψήφισµα ξένισε πάρα πολλές και πολλούς πολίτες. Και η ζηµιά µένει να µετρηθεί στις επόµενες δηµοσκοπήσεις.

Αν ληφθεί υπόψη πως οι έρευνες έδειχναν πως είχε µία πολύ ικανοποιητική διείσδυση στα κοινά που εκφράζουν η Πλεύση Ελευθερίας, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το ΠΑΣΟΚ και οι άλλες δυνάµεις της Κεντροαριστεράς, θα πρέπει να αναµένεται υποχώρηση, αφού στην επίθεση που εξαπέλυσαν εναντίον της µε αφορµή τη θέση για τις αµβλώσεις τη χαρακτήρισαν συντηρητική, σκληρή δεξιά, θρησκόληπτη και άλλα ηχηρά.

Η ενόχληση της Μαρίας Καρυστιανού εκφράστηκε µε µία δήλωση πως διαστρεβλώθηκαν εκείνα που είπε, ενώ πολύ δυσάρεστη θα πρέπει να ήταν η έκπληξη από την οµοβροντία των ΜΜΕ, ιδίως αν ληφθεί υπόψη πως ήταν η «χαϊδεµένη» των δηµοσιογράφων και των ΜΜΕ µέχρι την µέρα που ανακοίνωσε στο Kontra πως θα δηµιουργήσει κόµµα.

Κι αν η τωρινή οµοβροντία ήταν πολλών ντεσιµπέλ δεν θα πρέπει να την παραξενεύει και να αναµένει ότι θα είναι πολύ περισσότερο βροντερή και εκκωφαντική αν η Νέα Δηµοκρατία διαπιστώσει ότι της αποσπά πολλούς ψηφοφόρους. Τότε θα καταλάβει τι έχει υποστεί ο Αλέξης Τσίπρας από την «Οµάδα Αλήθειας» τα άλλα δεκάδες τρολ, τις εφηµερίδες, τα ραδιόφωνα και τα κανάλια µε ελάχιστες εξαιρέσεις που µετριούνται στα δάχτυλα τους ενός χεριού.

Να προετοιµαστεί ψυχολογικά γιατί τότε δεν θα αναπαράγονται µόνο οι κριτικές για κάποια δήλωση, αλλά θα διαδίδονται fake news µε σκοπό να την ισοπεδώσουν όχι µόνο πολιτικά, αλλά και συναισθηµατικά, να την εκθέσουν, να τη διαβάλλουν.

Συρρίκνωση µισθών και αγοραστικής δύναµης

Στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» φαιδρός ή για να είµαστε ακριβείς κοινωνικά άδικος είναι και ο τρόπος που διανέµεται το µέρισµα της ανάπτυξης. Η κυβέρνηση µε την ντουντούκα διατυµπανίζει την πορεία της οικονοµίας ως καλή, την ανάπτυξη υψηλότερη από τον µέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τα φερέφωνά της στα ΜΜΕ αναπαράγουν άκριτα τα κυβερνητικά συνθήµατα.

Ωστόσο η πραγµατικότητα πόρρω απέχει από τα κυβερνητικά συνθήµατα, αν δούµε την οικονοµία στο σύνολό της, δηλαδή όχι µόνο τα δηµοσιονοµικά µεγέθη και το ρυθµό ανάπτυξης, αλλά και την οικονοµία των πολιτών και των νοικοκυριών.

Το αληθινό αφήγηµα λέει πως το µέρισµα της ανάπτυξης, που είναι σηµαντική τα τελευταία χρόνια, δεν µετακυλίεται στις αποδοχές των εργαζόµενων, οι οποίοι βλέπουν τους πραγµατικούς µισθούς και την αγοραστική δύναµη να συρρικνώνονται λόγω της ακρίβειας και του επίµονου πληθωρισµού. Μάλιστα η συρρίκνωση είναι ακόµα µεγαλύτερη από την εικόνα που δείχνει ο πληθωρισµός, γιατί η ακρίβεια είναι µεγαλύτερη για τα τρόφιµα και άλλα βασικά αγαθά στα οποία διαθέτουν το µεγαλύτερο µέρος του εισοδήµατός τους τα πιο φτωχά νοικοκυριά.

Η κατάσταση είναι χειρότερη σε µία κατηγορία εργαζοµένων οι οποίοι αµείβονται µεν µε µισθό µεγαλύτερο από τον κατώτατο, αλλά δεν έχουν συλλογικές συµβάσεις εργασίας και οι εργοδότες δεν δίνουν αύξηση, γιατί δεν είναι υποχρεωµένοι. Αν δε, λάβουµε υπόψη ότι µε συλλογικές συµβάσεις καλύπτεται µόλις το 25% των µισθωτών, γίνεται αντιληπτό πόσο µεγάλο είναι το πρόβληµα, του οποίου η κυβέρνηση παραµένει θεατής.

Σκληρή πραγµατικότητα

Μοιραία οι Ελληνες εργαζόµενοι βλέπουν την αγοραστική τους δύναµη να µειώνεται και σύµφωνα µε τα τελευταία στοιχεία, είχαν µεγαλύτερη µόνο από τους Βούλγαρους, ενώ τους έχουν ξεπεράσει όλοι οι άλλοι Βαλκάνιοι που πριν από την κρίση, τους έβλεπαν µε το κιάλι.

Αυτή είναι η σκληρή πραγµατικότητα που δεν καλλωπίζεται όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να την εµφανίσει διαφορετική.

Ολη αυτή η δυστοπική κατάσταση γίνεται χειρότερη αν στην εξίσωση βάλουµε και τον παράγοντα στέγη. Συνολικά στην Ελλάδα, το µέσο νοικοκυριό διαθέτει το 35,5% – 36% του εισοδήµατός του για στέγη (ενοίκιο, δόση δανείου, λογαριασµοί κοινής ωφέλειας, θέρµανση), την ίδια στιγµή που ο µέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σηµαντικά χαµηλότερος, περίπου στο 19,2%. Ακόµα χειρότερη είναι η κατάσταση για 1 στα 3 νοικοκυριά (28,9% – 30,3%) που βρίσκεται σε κατάσταση «στεγαστικής ασφυξίας», δαπανώντας πάνω από το 40% του εισοδήµατός του αποκλειστικά για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών.

Μάλιστα, η κατάσταση είναι τραγική για τις µονογονεϊκές οικογένειες, όπου το 66,2% αυτών αναγκάζεται να δαπανά περισσότερο από το 40% του εισοδήµατός του για το σπίτι και µε το υπόλοιπο 60% του πενιχρού µισθού θα πρέπει να βγάλει ολόκληρο το µήνα, πράγµα που αποδεικνύεται ανέφικτο όπως δείχνουν οι έρευνες, σύµφωνα µε τις οποίες ένας σηµαντικός αριθµός νοικοκυριών βγάζει µε το εναποµείναν εισόδηµα το πολύ 20 µέρες.

Και όλα αυτά είναι το αποτέλεσµα µιας πολιτικής που η κυβέρνηση συνειδητά επέλεξε να µην αναδιανείµει τον πλούτο που παράγεται, να αποδυναµώσει τις συλλογικές συµβάσεις, να ανεχθεί τη συµπίεση των µισθών και να αφήσει την αγορά στέγης ανεξέλεγκτη. Μιας πολιτικής που αντιµετωπίζει την κοινωνική πλειοψηφία ως παρίες, µιας πολιτικής που οδηγεί σε µία κοινωνία τους ενός τρίτου. Αν θυµηθείτε πως πριν από χρόνια µιλούσαµε για τα δύο τρίτα γίνεται αντιληπτό πόση µεγάλη ζηµιά έχουν υποστεί οι πλέον αδύναµοι πολίτες, οι οποίοι σπρώχνονται στο περιθώριο από µία κυβέρνηση σκληρά ταξική, ανάλγητη και ακραία νεοφιλελεύθερη.