Η οικονοµία εκλογικό ατού του Αλέξη Τσίπρα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ του Θανάση Λυρτσογιάννη

Πότε ήταν καλύτερα οικονοµικά οι πολίτες, στα χρόνια του Αλέξη Τσίπρα ή του Κυριάκου Μητσοτάκη; Είναι ένα ερώτηµα που έχει αρχίσει να τίθεται στις οµιλίες, κυρίως του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος στηρίζει την άποψή του σε δηµοσκοπήσεις στις οποίες το 52% απαντά το 2019, έναντι του 27% που απαντά στα χρόνια του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ το 19% υποστηρίζει ότι η κατάσταση παραµένει ίδια.

Επειδή το εύρηµα είναι συντριπτικό σε βάρος της Νέας Δηµοκρατίας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχειρεί µε κάθε τρόπο να ακυρώσει τη δηµοσκοπική ετυµηγορία των πολιτών.

Γιατί αν εµπεδωθεί η πεποίθηση ότι στα χρόνια που κυβέρνησε ο Αλέξης Τσίπρας η οικονοµική κατάσταση των πολιτών ήταν καλύτερη από σήµερα, πολλές από τις προπαγανδιστικές κατηγορίες που έχει φορτώσει η Νέα Δηµοκρατία στον πρώην πρωθυπουργό θα αρχίσουν να καταρρέουν, θα απογυµνωθεί ο «µπαµπούλας» που µε τόσο κόπο επιχειρούν να συντηρήσουν οι επικοινωνιακοί µηχανισµοί της κυβέρνησης και της Νέας Δηµοκρατίας.

Μπροστά στην επικοινωνιακή επίθεση του κυβερνητικού στρατοπέδου τι κάνουν ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛΑΣ; Στη χάση και στη φέξη και όταν θυµούνται αναφέρουν αυτή την ανατρεπτική δηµοσκόπηση, αντί να την έχουν αναδείξει ως ένα από τα κεντρικά συνθήµατα ή διλήµµατα στις παρεµβάσεις του Αλέξη Τσίπρα και των στελεχών.

Η έρευνα του Κοσµά Μαρινάκη

Τα στοιχεία είναι συντριπτικά και τα έχει αναδείξει ο καθηγητής του πανεπιστηµίου της Σιγκαπούρης, Κοσµάς Μαρινάκης, ο οποίος µε τους συνεργάτες του, συνέκρινε την πορεία των εισοδηµάτων από το 2015 ως το 2019 µε την εξέλιξη από το 2019 ως το 2023, δηλαδή τα 4,5 χρόνια του Αλέξη Τσίπρα µε τα 4,5 χρόνια του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αφού χώρισε την κάθε περίοδο σε 10 εισοδηµατικές κατηγορίες, επεξεργάστηκε τα στοιχεία και κατέληξε σε ένα συµπέρασµα πραγµατικά ανατρεπτικό.

Την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από το ΣΥΡΙΖΑ τις µεγαλύτερες αυξήσεις των εισοδηµάτων είχαν τα 8 πρώτα δεκατηµόρια, αρχίζοντας από το χαµηλότερο εισοδηµατικά, ενώ αντιθέτως από το 2019 ως το 2023, µεγαλύτερη ήταν η αύξηση των 8  υψηλότερων δεκατηµορίων. Το συµπέρασµα είναι επίσης πως στα χρόνια του Αλέξη Τσίπρα η αύξηση των εισοδηµάτων ήταν µεγαλύτερη.

Τούτων λεχθέντων, θα περίµενε κανείς η ΕΛΑΣ να κάνει σηµαία το βίντεο του Κοσµά Μαρινάκη.

Το είδατε εσείς; Όχι ασφαλώς. Ούτε κι εµείς. Και είναι να απορεί κανείς γιατί η επικοινωνιακή οµάδα της ΕΛΑΣ, δεν βοµβαρδίζει τους πολίτες µε τα στοιχεία και τα συµπεράσµατα που αποκαλύπτουν πως η οικονοµική πολιτική του Αλέξη Τσίπρα, ευνόησε τους πολίτες µε τα χαµηλότερα εισοδήµατα, σε αντίθεση µε τον Κυριάκο Μητσοτάκη που αύξησε τα εισοδήµατα των πλουσιότερων.

Κέρδισαν οι επιχειρήσεις, οι ηµέτεροι και τα καρτέλ

Ενα άλλο πραγµατικά εντυπωσιακό στοιχείο είναι της Eurostat, σύµφωνα µε την οποία, οι µισθοί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια µειώθηκαν κατά 0,1%.

Θα µου πείτε σιγά τη µείωση. Ναι, αλλά τούτο το στοιχείο αποδεικνύει πως παρά τη µεγάλη αύξηση του ΑΕΠ, την οποία προβάλλει σε κάθε ευκαιρία η κυβέρνηση, δεν επωφελήθηκαν οι µισθωτοί. Κέρδισαν οι επιχειρήσεις, οι ηµέτεροι, τα καρτέλ.

Οι διαφορές ανάµεσα στις πολιτικές των δύο ανδρών είναι ηλίου φαεινότερες και το φανερώνουν ακόµα και οι δηµοσκοπήσεις, στις οποίες ένα πολύ µεγάλο ποσοστό νοικοκυριών δηλώνουν πως το εισόδηµα δεν φτάνει να βγάλουν το µήνα.

Ωστόσο, παρά τα τεράστια οικονοµικά προβλήµατα, την ακρίβεια, τη στέγη, τα καύσιµα, το ρεύµα, ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛΑΣ, αδυνατούν να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά τα προβλήµατα, µία αδυναµία που οφείλουν να αντιµετωπίσουν το συντοµότερο δυνατό.

Αν αυτή την αδυναµία είχε η Νέα Δηµοκρατία, θα την είχε αντιµετωπίσει χάρη και στη βοήθεια του Σταν Γκρίνµπεργκ. Ας χρησιµοποιήσει και η ΕΛΑΣ την επιστήµη για να αντιµετωπίσει την αδυναµία.

Ένα εκβιαστικό δίληµµα χωρίς αποτελέσµατα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικεί να πάρει στις εκλογές 25% ή 40%, όπως ανέφερε όταν πήγε στο Κιλκίς; Ασφαλώς θα επιθυµούσε το δεύτερο, αλλά µάλλον κινδυνεύει να θεωρηθεί αιθεροβάµων κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό για έναν πρωθυπουργό και προπαντός για έναν πολιτικό που συµµετέχει σε εκλογική αναµέτρηση.

Πάντως, οι πολίτες φαίνεται να µπερδεύτηκαν από τους δύο πήχεις που έβαλε. Ο πρώτος, το 25% ήταν ένας πήχης ο οποίος ουσιαστικά ήταν ένα εκβιαστικό δίληµµα του τύπου «αν θέλετε να παραµείνω αρχηγός της Νέας Δηµοκρατίας και πρωθυ-πουργός θα πρέπει να µε ψηφίσετε». Και που απηύθυνε το εκβιαστικό δίληµµα; Μα, στους Νεοδηµοκράτες ψηφοφόρους του 2023 οι οποίοι κούνησαν µαντήλι και κατευθύνθηκαν προς άλλες κοµµατικές πολιτείες και κυρίως σε εκείνους που παραµένουν προς το παρόν ακούνητοι στη γκρίζα δηµοσκοπική ζώνη.

Και γιατί άλλαξε τόσο γρήγορα πήχη; Το πιο πιθανό είναι γιατί διαπίστωσε πως το εκβιαστικό δίληµµα δεν έχει παράξει αποτελέσµατα, είτε γιατί δεν έγινε αντιληπτό, είτε και το πιθανότερο, γιατί οι ψηφοφόροι που «έχουν βγει από το µαντρί» δεν σκοπεύουν να επιστρέψουν, οπότε δεν εκβιάζονται από διλήµµατα του τύπου που έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης µε το 25%.

Κι αφού δεν έπεισε, επανήλθε στις εργοστασιακές ρυθµίσεις της αυτοδυναµίας, την οποία θα έχει πλέον µέχρι τις εκλογές ως σηµείο αναφοράς, κι αυτό παρά το γεγονός ότι µπορεί να έσκασε στο γέλιο και το παρδαλό κατσίκι όταν άκουσε και κατάλαβε τι έλεγε ο πρωθυπουργός αναφερόµενος στα σαραντάρια.

Είναι κοινή πεποίθηση ότι η αυτοδυναµία αποτελεί πλέον «όνειρο θερινής νυκτός». Το φανερώνουν όλες οι δηµοσκοπήσεις, ακόµα και των πιο στενά συνδεδεµένων µε το Μαξίµου, εταιρειών. Και γιατί άραγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης φτάνει στο σηµείο να το θέτει ως στόχο;

Θα διακινδυνεύσω µία απάντηση λέγοντας «και ποιον άλλο στόχο θα µπορούσε να βάλει για να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους που βγήκαν από το µαντρί;».

Οποιοσδήποτε άλλος ανάµεσα στο 25% και το 40% δεν έχει και πολύ νόηµα, ούτε θα µπορούσε να αποτελέσει το θεµέλιο πάνω στον οποίο θα µπορούσε να στηρίξει µία πολιτική και να ελπίζει ότι θα συγκινήσει εκείνους που κούνησαν µαντήλι.