Η εµπιστοσύνη δεν ψηφιοποιείται

Του ΣΑΚΗ ΑΡΝΑΟΥΤΟΓΛΟΥ *

Δεν είναι µόνο να τα βγάζεις πέρα. Είναι να µπορείς να εµπιστεύεσαι. Κάποιος θα πει ότι η Ελλάδα έχει κάνει µεγάλα βήµατα. Και έχει δίκιο. Η ψηφιοποίηση προχώρησε. Υπηρεσίες που κάποτε απαιτούσαν ώρες και ουρές, σήµερα γίνονται µε ένα κλικ. Σε ορισµένους τοµείς, µάλιστα, η χώρα µας στέκεται επάξια στον ευρωπαϊκό µέσο όρο και σε κάποιες περιπτώσεις τον ξεπερνά.

Αλλά εδώ βρίσκεται και η αλήθεια που δεν µπορούµε να αγνοήσουµε. Δεν είναι µόνο να κάνεις ένα µέρος του κράτους να λειτουργεί καλά. Είναι να λειτουργεί ολόκληρο. Γιατί ο πολίτης δεν ζει σε «νησίδες επιτυχίας». Ζει σε µια συνολική εµπειρία. Μπορεί να εξυπηρετηθεί άµεσα σε µια πλατφόρµα και την επόµενη στιγµή να χαθεί σε µια διαδικασία χωρίς τέλος. Μπορεί να δει πρόοδο και ταυτόχρονα να νιώσει ότι κάτι βαθύτερο δεν λειτουργεί.

Και εκεί αρχίζει το πραγµατικό πρόβληµα. Γιατί το κράτος δεν κρίνεται µόνο στην ευκολία. Κρίνεται στην αξιοπιστία. Κρίνεται στο αν λειτουργεί όταν πρέπει. Στα δύσκολα. Στα κρίσιµα. Εκεί που δεν χωρούν λάθη.

Η τραγωδία των Τεµπών δεν ήταν µόνο ένα οδυνηρό γεγονός. Ήταν µια στιγµή που µας ανάγκασε να κοιτάξουµε κατάµατα τις αδυναµίες του κράτους. Τι σηµαίνει όταν τα συστήµατα δεν επικοινωνούν, όταν οι ευθύνες διαχέονται και όταν η πρόληψη υποχωρεί απέναντι στην αδράνεια.

Την ίδια στιγµή, υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύουν µια άλλη, εξίσου ανησυχητική διάσταση. Όχι της αδυναµίας, αλλά της στρέβλωσης. Εκεί όπου οι κανόνες δεν εφαρµόζονται µε τον ίδιο τρόπο για όλους. Εκεί όπου η διαφάνεια δοκιµάζεται.

Δύο διαφορετικές πραγµατικότητες, αλλά µε κοινό αποτέλεσµα. Τη διάβρωση της εµπιστοσύνης. Και χωρίς εµπιστοσύνη, καµία µεταρρύθµιση δεν µπορεί να σταθεί πραγµατικά.

Ως Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πιστεύω βαθιά ότι η συζήτηση δεν πρέπει να εξαντλείται στην καταγραφή των προβληµάτων. Οφείλει να οδηγεί σε λύσεις. Και η λύση δεν είναι ούτε η ωραιοποίηση ούτε η ισοπέδωση. Είναι η σοβαρή, θεσµική επανεκκίνηση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει τα τελευταία χρόνια σαφείς κατευθύνσεις. Ψηφιοποίηση µε διαφάνεια. Διαλειτουργικά συστήµατα. Ανεξάρτητοι έλεγχοι. Λογοδοσία. Δεν πρόκειται για τεχνικές λεπτοµέρειες. Είναι οι όροι για να λειτουργεί ένα κράτος δίκαια και αξιόπιστα.

Και η Ελλάδα έχει και τα εργαλεία και τους πόρους για να το πετύχει. Αυτό που χρειάζεται είναι συνέπεια, σχέδιο και κυρίως πολιτική βούλη-ση. Γιατί το κράτος δεν µπορεί να είναι ούτε αόρατο ούτε αυθαίρετο. Πρέπει να είναι παρόν και δίκαιο. Να σέβεται τον πολίτη, να προστα-τεύει, να προλαµβάνει, να λειτουργεί.

Γιατί στο τέλος της ηµέρας, ο πολίτης δεν ζητά απλώς να εξυπηρετείται πιο γρήγορα. Ζητά να µπορεί να εµπιστεύεται. Να νιώθει ότι ζει σε µια χώρα όπου οι κανόνες ισχύουν για όλους, όπου τα λάθη δεν επαναλαµβάνονται, όπου το κράτος δεν γίνεται εµπόδιο αλλά στήριγµα.

Αυτό είναι το πραγµατικό στοίχηµα. Να ξαναχτίσουµε την εµπιστοσύνη. Όχι µε λόγια, αλλά µε πράξεις. Γιατί τελικά, η πρόοδος δεν κρίνε-ται µόνο στο πόσο εύκολα κάνεις µια αίτηση. Κρίνεται στο αν µπορείς να ζεις µε ασφάλεια, µε δικαιοσύνη και µε σιγουριά σε ένα κράτος που λειτουργεί.