Η Ειρήνη δεν χαρίζεται, κερδίζεται µε αγώνες

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Πλανώνται, αν κάποιοι θεωρούν ότι το διεθνές αντιπολεµικό και φιλειρηνικό κίνηµα αδρανεί, επειδή δεν υπάρχει στις ειδήσεις. Θυµάµαι, ακόµα και στα χρόνια της αντιπυρηνικής «πληµµυρίδας», υπεύθυνους των ΜΜΕ να µας λένε ότι «δεν πουλάει η ειρήνη», δεν προσθέτει τηλεθέαση, ούτε φύλλα στην κυκλοφορία των εφηµερίδων. Γι’ αυτό και οι ακτιβιστές της ειρήνης είχαµε προσπαθήσει να γίνουµε εφευρετικοί στις µορφές δράσης, για να προσελκύσουµε ευρύτερα ακροατήρια, υποστηρικτές και από τον συντηρητικό χώρο, διότι ο προοδευτικός ήταν δεδοµένος.

Ο Γρηγόρης Λαµπράκης συγκινούσε και κινητοποιούσε, όµως το «Σώστε την Ακρόπολη, την Ειρήνη, τη Ζωή και τον Πολιτισµό από τον Πυρηνικό Όλεθρο» αντηχούσε καλύτερα στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, µε απήχηση και στον διεθνή χώρο. Η επιλογή, λοιπόν, σχηµατισµού συµβολικής ανθρώπινης ασπίδας γύρω από την Ακρόπολη, κάθε χρόνο 6 Αυγούστου, θλιβερή επέτειο της Χιροσίµα, λειτούργησε υπερκοµµατικά και ενωτικά σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας 1980, υπερβαίνοντας τους διαχωρισµούς, µε την µορφή τεσσάρων κινήσεων. Ουσιαστικά τριών, διότι η ΚΙΠΑΕΑ, προσκείµενη στην ΝΔ, δρούσε ως απολογητής της πολιτικής των ΗΠΑ και της στρατιωτικής παρουσίας τους στην Ελλάδα.

Ερείσµατα στον προοδευτικό πολιτικό χώρο, καθώς και στα συνδικάτα και την Αυτοδιοίκηση, είχαν οι κινήσεις ειρήνης ΑΚΕ, ΕΕΔΥΕ και ΚΕΑΔΕΑ, προσκείµενες αντίστοιχα στο ΚΚΕ-Εσ, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ, µε παραπλήσιους προσανατολισµούς, π.χ., ήθελαν και οι τρεις να βαδίζουν στα βήµατα του Λαµπράκη. Γι’ αυτό και είχαν οργανώσει κοινή Μαραθώνια πορεία ειρήνης και ζητούσαν την ενοποίησή τους.

Η λήξη του ψυχρού πολέµου, το 1989-90, ανέκοψε την ανάπτυξη του κινήµατος ειρήνης, το οποίο όµως επανήλθε δυναµικά στο προσκήνιο, αρχικά, κατά του πολέµου του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία το 1999 και στην συνέχεια, κατά των πολέµων στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, µε έναρξη του πρώτου το 2001 και του δεύτερου το 2003. 

Το παγκόσµιο φόρουµ

Το 2001, ιδρύθηκε και το Παγκόσµιο Κοινωνικό Φόρουµ στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, που βρήκε µιµητές στην Ευρώπη και άλλες ηπείρους, µε κεντρικά θέµατα την αντίθεση στον πόλεµο, τον νεοφιλελευθερισµό και την παγκόσµια ηγεµονία των ΗΠΑ.

Δυστυχώς, δεν είχαµε µεγάλες λαϊκές ενωτικές αντιδράσεις µεταγενέστερα, στους πολέµους της Λιβύης και Συρίας, όπως και πιο πρόσφατα στην Ουκρανία και τούτο διότι στους κόλπους της διεθνούς Αριστεράς υπήρξαν και υπάρχουν διαφορετικές θέσεις για τις κρίσεις αυτές. Αντιθέτως, η γενοκτονία στην Γάζα ένωσε δυνάµεις κατά της σταθερά υποστηριζόµενης από τις ΗΠΑ πολιτικής του Νετανιάχου.

Ερχόµενος στο σήµερα, ορθότατα η αντίθεση στον µιλιταρισµό και τον πόλεµο συνδέεται και µε την αντιµετώπιση της διαρκώς επιδεινούµενης κλιµατικής κρίσης. Απόδειξη, η οργάνωση της Παγκόσµιας Εβδοµάδας Δράσης για Ειρήνη και Κλιµατική Δικαιοσύνη, 21-27 Σεπτεµβρίου 2026, στην οποία ήταν ενταγµένη και η απονοµή από το ΠΑΔΟΠ του Βραβείου Ειρήνης Νίκος Νικηφορίδης 2026. Η εκδήλωση πραγµατοποιήθηκε στην αίθουσα Αντώνης Τρίτσης του Πνευµατικού Κέντρου του Δήµου Αθηναίων, µε σύνθηµα «Η Ειρήνη δεν χαρίζεται – Κερδίζεται µε αγώνες».

Την ίδια µέρα, αντιπροσωπεία µας έγινε δεκτή από τον Πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαµάνη, στον οποίο επιδώσαµε Έκκληση για Ειρήνη και Κλιµατική Δικαιοσύνη.

Ακολουθούν πολλές δράσεις, κυρίως στην Αττάλεια της Τουρκίας, 14 έως 18 Νοεµβρίου 2026, µε την ευκαιρία της πραγµατοποίησης Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Κλίµα. Αττάλεια, ερχόµαστε!

* Πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισµών και Παγκοσµιοποίησης – ΠΑΔΟΠ