Χρ. Γιαννούλης: Η αντιπολίτευση πρέπει να πείσει ότι µπορεί να κυβερνήσει καλύτερα

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Συνέντευξη στον ΘΑΝΑΣΗ ΛΥΡΤΣΟΓΙΑΝΝΗ

Θα πάµε ενωµένοι στις εκλογές, γιατί το αντίθετο θα ήταν πολιτική ανευθυνότητα, τονίζει ο Χρήστος Γιαννούλης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στην αποκλειστική συνέντευξη στην Κυριακάτικη Kontra, απάντηση που αφήνει παράθυρο ανοιχτό σε ακόµα µία διάσπαση που δεν έχει αποκλειστεί οριζοντίως και καθέτως ύστερα από τις τελευταίες κόντρες.

Χαρακτηρίζει ιστορικό λάθος την επιλογή του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για αυτόνοµη κάθοδο στις εκλογές και επισηµαίνει ότι «η κοινωνία ζητά συνεργασίες, όχι περιχαρακώσεις».

Απαντώντας για την αδυναµία της αντιπολίτευσης να ταρακουνήσει την κυβέρνηση παρά τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέµπη, υπογραµµίζει ότι «δεν αρκεί να αναδεικνύεις τα λάθη της κυβέρνησης, αλλά πρέπει και να πείθεις ότι µπορείς να κυβερνήσεις καλύτερα, που σηµαίνει ότι η αντιπολίτευση δεν είναι πειστική σε αυτό το σκέλος».

Οσον αφορά στην επανεµφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, εκτιµά ότι επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις.

» Αντιπαλότητες µεταξύ στελεχών και εσωστρέφεια παρατηρούµε τελευταία στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Το κόµµα σας θα πάει ενωµένο στις εκλογές ή θα έχουµε άλλη µία διάσπαση;

Είναι αλήθεια πως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πέρασε µια περίοδο ανασυγκρότησης, µια περίοδο έντονων εσωτερικών αναταράξεων και έντονων πολιτικών πιέσεων. Όµως σήµερα υπάρχει πλήρης συνείδηση ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο την εσωστρέφεια.

Η πολιτική συγκυρία είναι κρίσιµη. Η χώρα αντιµετωπίζει ακρίβεια, θεσµική υποβάθµιση, γεωπολιτικές εντάσεις. Σε αυτό το περιβάλλον, η ενότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι υποχρέωση. Θα πάµε ενωµένοι στις εκλογές, γιατί το αντίθετο θα ήταν πολιτική ανευθυνότητα. Το ζητούµενο είναι να οικοδοµήσουµε ξανά σχέση εµπιστοσύνης µε την κοινωνία. Και αυτό γίνεται µόνο µε καθαρό πρόγραµµα, σοβαρότητα και παρουσία δίπλα στους πολίτες και στα πραγµατικά προβλήµατα που αντιµετωπίζουν. Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για εσωκοµµατικές αντιπαραθέσεις αλλά για το αν υπάρχει µια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

» Ποιος από τους Νίκο Ανδρουλάκη, Σωκράτη Φάµελλο και Αλέξη Χαρίτση έχει τη µεγάλη ευθύνη για την αδυναµία της συνεργασίας;

Εδώ και ενάµιση χρόνο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει καταθέσει µε συνέπεια, δηµόσια και τεκµηριωµένα την πρόταση για ένα προοδευτικό µέτωπο. Με ανοιχτές προσκλήσεις, µε τις 10+1 προτάσεις για προγραµµατικό διάλογο, µε συγκεκριµένες κοινές πρωτοβουλίες εντός και εκτός Βουλής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ να επιµένουν σε µια αυτόνοµη πορεία, τη στιγµή που και τα δηµοσκοπικά δεδοµένα δεν επιβεβαιώνουν µια τέτοια στρατηγική, συνιστά, και το λέω καθαρά, ένα ιστορικό λάθος. Δεν είναι ζήτηµα τακτικής, είναι ζήτηµα ευθύνης απέναντι στον προοδευτικό κόσµο.

Ο Σωκράτης Φάµελλος έχει εκφράσει µε σαφήνεια αυτή την ανάγκη ενότητας και ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου και όλες οι δυνάµεις καλούνται να ξεκαθαρίσουν εάν θέλουν να συµβάλλουν σε αυτή την κατεύθυνση.

Η κοινωνία ζητά συνεργασίες, όχι περιχαρακώσεις. Όποιος επιλέγει τη µοναχική πορεία, θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη για µία πιθανή διαιώνιση της σηµερινής κατάστασης.

» Η επανεµφάνιση του Αλέξη Τσίπρα θα µπορούσε να ανατρέψει το σηµερινό πολιτικό στάτους και να δηµιουργήσει τις συνθήκες για νίκη της Κεντροαριστεράς στις εκλογές;

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι µια προσωπικότητα µε ισχυρό πολιτικό αποτύπωµα, που αντικειµενικά επηρεάζει τις εξελίξεις. Η παρουσία του, µε όποια µορφή επιλέξει, προφανώς επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις. Έχει µιλήσει και ο ίδιος για την ανάγκη ουσιαστικών πολιτικών συγκλίσεων και όχι για συνεργασίες κορυφής ή αριθµητικές συγκολλήσεις που δεν θα πατούν σε κοινό πρόγραµµα και κοινωνικές αναφορές. Το ζητούµενο λοιπόν είναι να διαµορφωθεί µια αξιόπιστη, προγραµµατική πρόταση που να απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας και να έχει πραγµατική δυναµική. Ο προοδευτικός χώρος πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα τη διαµόρφωση ενός πειστικού σχεδίου διακυβέρνησης. Από εκεί και πέρα, οι συγκλίσεις µπορούν να προκύψουν µόνο πάνω σε καθαρές θέσεις. Προφανώς και ο Αλέξης Τσίπρας µπορεί να έχει σηµαντική συµβολή σε αυτή την προσπάθεια.

» Στις υποκλοπές έχουµε ραγδαίες εξελίξεις. Στο θέµα του ΟΠΕΚΕΠΕ αναµένεται νέα δικογραφία, ενώ η κεντρική δίκη για τα Τέµπη αρχίζει σε λίγες µέρες. Πιστεύετε ότι τα τρία αυτά γεγονότα µπορούν να ταρακουνήσουν την κυβέρνηση;

Τα ζητήµατα αυτά αγγίζουν τον πυρήνα της δηµοκρατίας και της λειτουργίας του κράτους. Εδώ δεν µιλάµε για µεµονωµένα γεγονότα. Μιλάµε για ένα µοτίβο διακυβέρνησης. Οι υποκλοπές αποκάλυψαν ένα παρακρατικό σύστηµα παρακολουθήσεων. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε σοβαρά ζητήµατα διαχείρισης δηµόσιου χρήµατος και συγκάλυψης. Και τα Τέµπη είναι µια τραγωδία που ζητά δικαιοσύνη, όχι λήθη. Το αν θα ταρακουνηθεί η κυβέρνηση εξαρτάται από το αν θα υπάρξει πλήρης διερεύνηση και πολιτική λογοδοσία. Υπάρχει όµως ένας µεγάλος κίνδυνος. Να συνηθίσουµε τα σκάνδαλα, να τα θεωρήσουµε «κανονικότητα». Εµείς δεν θα το επιτρέψουµε. Η δηµοκρατία δεν αντέχει τη συνήθεια της αυθαιρεσίας. Και η κοινωνία, αργά ή γρήγορα, θα αντιδράσει.

» Παρά τα σκάνδαλα, τις αντιλαϊκές πολιτικές, την ΙΧ εξωτερική πολιτική, η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει. Τι κάνει λάθος η αντιπολίτευση;

Δεν αρκεί να αναδεικνύεις τα λάθη της κυβέρνησης, πρέπει να πείθεις ότι µπορείς να κυβερνήσεις καλύτερα. Η πολυδιάσπαση του προοδευτικού χώρου αποδυναµώνει το µήνυµα. Όταν υπάρχουν παράλληλες φωνές χωρίς κοινό στόχο, η κοινωνία δεν βλέπει εναλλακτική. Επιπλέον, συχνά εγκλωβιζόµαστε σε έναν επικοινωνιακό κύκλο αντιπαραθέσεων που δεν αγγίζει την καθηµερινότητα του πολίτη. Χρειάζεται καθαρό πρόγραµµα και επιµονή σε συγκεκριµένες λύσεις. Για τη µείωση του κόστους ζωής, για την ενίσχυση των εισοδηµάτων, για µείωση των ανισοτήτων, για την προστασία θεσµών, για τη στεγαστική κρίση, για τη στήριξη και ενίσχυση της δηµόσιας υγείας, της δηµόσιας παιδείας. Όταν αυτά συνδεθούν µε µια ενωτική πολιτική πρόταση, τότε θα αλλάξουν και οι πολιτικοί συσχετισµοί.

» Λαµβάνοντας υπόψη το επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον, την άσχηµη κατάσταση της οικονοµίας, την πολυδιάσπαση του πολιτικού τοπίου, τον αποκλεισµό της αυτοδυναµίας θα µπορούσε να υπάρξει µία κυβέρνηση ειδικού σκοπού;

Η συζήτηση για κυβέρνηση ειδικού σκοπού επανέρχεται σε περιόδους αβεβαιότητας, όµως δεν πρέπει να λειτουργεί ως υποκατάστατο της πολιτικής λύσης που έχει ανάγκη η χώρα. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται µια διαχειριστική παρένθεση ούτε ένα σχήµα περιορισµένης ευθύνης που θα «κλείσει εκκρεµότητες». Στην πραγµατικότητα, η επίκληση τέτοιων λύσεων συχνά συγκαλύπτει την αδυναµία συγκρότησης µιας πειστικής πρότασης διακυβέρνησης.

Εµείς λέµε καθαρά ότι η διέξοδος βρίσκεται στη συγκρότηση ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου, που θα µπορέσει να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση και να εφαρµόσει ένα σχέδιο για τη δικαιοσύνη, τη δηµοκρατία και τη βιώσιµη ανάπτυξη. Όχι σε προσωρινές λύσεις, αλλά σε µια σταθερή προοδευτική προοπτική που θα αλλάξει πραγµατικά τη ζωή των πολιτών.

» Ο πόλεµος στη Μέση Ανατολή προκαλεί γεωπολιτικές ανατροπές. Τι θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα για να αντιµετωπίσει τους κινδύνους που θα προκύψουν;

Η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί µε ψυχραιµία, στρατηγική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Πρώτον, να διασφαλίσει τη µη εµπλοκή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις που δεν εξυπηρετούν τα εθνικά συµφέροντα.

Δεύτερον, να ενισχύσει τον ρόλο της ως δύναµη σταθερότητας και διαλόγου στην περιοχή.

Τρίτον, να αξιοποιήσει τη συµµετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη διαµόρφωση κοινής ευρωπαϊκής στάσης. Και τέλος, να προστατεύσει την κοινωνία από τις οικονοµικές επιπτώσεις της κρίσης, ιδιαίτερα στο ενεργειακό κόστος. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις δεν αντιµετωπίζονται µε επικοινωνία, αλλά µε σχέδιο, συνέπεια και σοβαρότητα. Και δυστυχώς αυτό είναι που λείπει σήµερα.