Ακούει η αντιπολίτευση την αγωνία της κοινωνίας;

του Θανάση Λυρτσογιάννη

Απορώ γιατί δεν ανατρίχιασαν. Γιατί δεν ξεσηκώθηκαν και οι… πέτρες. Η έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ αποκάλυψε ότι για το 62,1% των νοικοκυριών το εισόδηµα δεν φτάνει ως το τέλος του µήνα (από 60% ένα χρόνο νωρίτερα) και κατά µέσο όρο φτάνει για 18 µέρες.

Κι όµως, η αντιπολίτευση την άφησε να περάσει χωρίς να την αγγίξει, χωρίς να την θυµώσει, χωρίς να την εξεγείρει. Είναι δυνατόν ο οδοστρωτήρας της ανέχειας, της φτώχειας, της πείνας να συντρίβει όχι µόνο την αξιοπρέπεια, αλλά και τη ζωή των πολιτών και οι δυνάµεις της αντιπολίτευσης να µην κάνουν ούτε δηλώσεις; Αλήθεια ποιο άλλο θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως µεγαλύτερο πρόβληµα για την ελληνική κοινωνία;

Οποιος απορούσε και απορεί ακόµα, προβληµατιζόταν και προβληµατίζεται γιατί η αντιπολίτευση έχει τέτοια χάλια που δεν µπορεί ούτε να απειλήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τη Νέα Δηµοκρατία και την κυβέρνηση που είναι ετοιµόρροπη, έχει τώρα µία σοβαρή απάντηση για µία αιτία (υπάρχουν κι άλλες πολλές).

Δεν τα βγάζουν πέρα…

Δεν είναι δυνατόν το 62,1% των πολιτών να µην βγάζουν τον µήνα, το 20% να µην µπορούν να ζεστάνουν το σπίτι τους και να ξεπαγιάζουν και οι µανδαρίνοι των κοµµάτων καθισµένοι στη ζεστασιά να µην σηκώνονται από τους καναπέδες για να πάρουν τους δρόµους καλώντας και τους πολίτες να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση και αυτή την κυβέρνηση που τους κάνει τη ζωή δύσκολη, που τους αντιµετωπίζει ως πολίτες δευτέρης κατηγορίας, που αρνείται κατηγορηµατικά και µε γελοία επιχειρήµατα να πάρει µέτρα για την ακρίβεια, που τους κοροϊδεύει όταν δηλώνει πως αντιµετωπίζει την ακρίβεια αυξάνοντας τους µισθούς και τις συντάξεις γιατί οι αυξήσεις σε πραγµατικές τιµές να είναι αρνητικές.

Αλήθεια, ακόµα απορούν γιατί οι πολίτες απαντούν στις έρευνες αρνητικά για το αντιπολιτευτικό τους έργο; Ας κάνουν την αυτοκριτική τους, µήπως και καταφέρουν να ξαναπιάσουν το νήµα από την αρχή, να επανορθώσουν και να προσεγγίσουν εκείνους που νυχθηµερόν αγωνίζονται για να τα βγάλουν πέρα.

Για την κυβέρνηση δεν έχουµε καµία ψευδαίσθηση, ότι δηλαδή θα µπορούσε να συγκινηθεί και να αλλάξει πολιτική. Δεν είναι µόνο το ότι πρόκειται για µια ακραία νεοφιλελεύθερη. Επιπλέον, η παράταξη έχει χάσει τη λαϊκή ψυχή της, όπως είπε σε συνέντευξη ο Αντώνης Σαµαράς. Λογικό αφού η λαϊκή ψυχή εξορίζεται στο πυρ το εξώτερον από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία η οποία θύει µόνο στην αγορά.

Δηµοσκοπήσεις και Αριστοτέλης

Στις πολιτικές δηµοσκοπήσεις υποτίθεται ότι οι δηµοσκόποι αναζητούν την αλήθεια των συσχετισµών των πολιτικών δυνάµεων τη συγκεκριµένη στιγµή. Είναι η φωτογραφία της στιγµής, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται.

Που σηµαίνει ότι δεν έχει καµία σχέση µε το εκλογικό αποτέλεσµα, παρότι εκλαµβάνεται περίπου ως τέτοιο από τους αναλυτές, οι οποίοι στηριζόµενοι στη φωτογραφία της στιγµής δηµιουργούν ολόκληρη ταινία.

Οπως είπε ο Αριστοτέλης (σε ελεύθερη µετάφραση), «αλήθεια σηµαίνει να περιγράφεις τα πράγµατα όπως πραγµατικά είναι, χωρίς να τα παραποιείς». Αν αποδεχτούµε τον ορισµό ως ορθό, τότε θα πρέπει να απορρίψουµε τουλάχιστον την εκτίµηση ψήφου, γιατί αυτή δεν υπάρχει, άρα δεν είναι αλήθεια. Υπαρκτή είναι µόνο η πρόθεση ψήφου, η εκτίµηση είναι κατασκευή του δηµοσκόπου. Εστω µε µία µέθοδο. Μπορεί να τη χαρακτηρίσει επιστηµονική, αλλά η επιστηµονικότητα της µεθόδου είναι προς απόδειξη στο αµόνι των εκλογών. Κι εκεί έχουν αποδειχτεί λανθασµένες, ψεύτικες.

Η εκτίµηση είναι και ένας από τους λόγους, σύµφωνα µε δηµοσκόπους, που οι δηµοσκοπήσεις πέφτουν έξω. Αν δε, προσέξετε τις εκτιµήσεις ψήφου των διαφόρων εταιρειών θα διαπιστώσετε µία απόκλιση ανάµεσά τους.

Λογικό. Χρησιµοποιούν διαφορετικά µοντέλα υπολογισµού.

Το ερώτηµα που θέτουν οι πολίτες είναι αν στη σηµερινή συγκυρία οι δηµοσκοπήσεις καταγράφουν την αλήθεια ή όχι, αν δηλαδή είναι αληθινές κατά την έννοια του Αριστοτέλη που προαναφέραµε.

Αν η αµφισβήτηση των δηµοσκοπήσεων ή ακριβέστερα των ευρηµάτων στο παρελθόν είχε έναν βαθµό έντασης στη σηµερινή συγκυρία που είναι πολλαπλάσια. Για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι η ρευστότητα που επικρατεί στο πολιτικό πεδίο και τη βλέπουµε µε τις µεγάλες διαφοροποιήσεις κάποιων κοµµάτων, ανάλογα µε την πολιτική επικαιρότητα, όπως για παράδειγµα η «Πλεύση Ελευθερίας». Οπότε η φωτογραφία της στιγµής είναι διαφορετική από δηµοσκόπηση σε δηµοσκόπηση.

Ο δεύτερος λόγος είναι τα υπό δηµιουργία κόµµατα των Αλέξη Τσίπρα, Μαρίας Καρυστιανού και Αντώνη Σαµαρά.

Ας σκεφτούµε λίγο ποια θα είναι η αλήθεια µε την αριστοτελική έννοια στο πολιτικό σκηνικό όταν θα δηµιουργηθούν ένα ή δύο ή τρία νέα κόµµατα. «Κοµίζουµε γλαύκας εις Αθήνας» αν πούµε πως θα διαφοροποιηθεί ριζικά. Εχουµε δηλαδή εν δυνάµει τρεις νέες αλήθειες. Οπότε και οι δηµοσκοπήσεις οφείλουν να αναζητήσουν τις τρεις νέες αλήθειες, οι οποίες θα είναι διαφορετικές από τη σηµερινή, αλλά και µεταξύ τους.

Συσχετισµοί…

Οι συσχετισµοί θα διαφοροποιηθούν σε τέτοιο βαθµό που οι αναλύσεις οι οποίες γίνονται σήµερα θα εµφανιστούν και θα είναι fake. Οπότε εκείνοι που σήµερα κάνουν σχέδια για τις εκλογές, δηµοσιεύουν σενάρια επί σεναρίων και καταλήγουν σε χρησµούς του τύπου η Νέα Δηµοκρατία µπορεί να παλέψει για την αυτοδυναµία, στηριζόµενοι στις εκτιµήσεις ψήφου (καθόλου στην πρόθεση που είναι η αλήθεια) των δηµοσκοπήσεων, ας βάλουν φρένο.

Μπορεί να χρησιµοποιούν τις δηµοσκοπήσεις για να διατηρούν ψηλά το ηθικό του στρατεύµατος µε τις αναλύσεις και τις δικές τους εκτιµήσεις, αλλά να γνωρίζουν πως σε µερικούς µήνες οι δηµοσκοπήσεις που τώρα τους δίνουν επιχειρήµατα, τότε µπορεί να τους τα στερήσουν και το στράτευµα θα µείνει από τροφή για αισιοδοξία. Και να υπολογίζουν πως η βουτιά στη λίµνη της απαισιοδοξίας στο δρόµο για τις εκλογές προκαλεί λιποταξίες είτε προς τον καναπέ, είτε προς εκείνη τη δύναµη που µπορεί να εµφανιστεί ως υποψήφιος νικητής. Επιπλέον, δεν υπάρχει χρόνος για να αντιστραφεί το αρνητικό συναίσθηµα των πολιτών. Υποµονή λοιπόν.

Διαβάστε τις δηµοσκοπήσεις, αλλά να µην ξεχνάτε ποτέ πως είναι φωτογραφία της στιγµής η οποία στις εκλογές ενδέχεται να έχει «καεί».