35 χρονών στο παιδικό δωµάτιο – Η στεγαστική κρίση δεν λύνεται µε επικοινωνία αλλά µε πολιτική

Tης ΤΟΝΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ *

Η στεγαστική κρίση δεν είναι πλέον µια µελλοντική απειλή ούτε µια αφηρηµένη συζήτηση για δείκτες της αγοράς και στατιστικά στοιχεία. Είναι η καθηµερινή αγωνία χιλιάδων πολιτών που δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, να δηµιουργήσουν οικογένεια ή να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι. Είναι η πραγµατικότητα µιας ολόκληρης γενιάς νέων ανθρώπων που εργάζονται, µορφώνονται και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους, αλλά παραµένουν εγκλωβισµένοι χωρίς πρόσβαση σε αξιοπρεπή και προσιτή στέγη.

Κι όµως, η κυβέρνηση της Νέας Δηµοκρατίας δεν αντιµετώπισε ποτέ το στεγαστικό ως πραγµατική πολιτική προτεραιότητα. Χρειάστηκε το ΠΑΣΟΚ ήδη από το 2022 να αναδείξει τη σοβαρότητα του προβλήµατος και να πιέσει, ώστε η στεγαστική κρίση να βρεθεί στο επίκεντρο της δηµόσιας συζήτησης. Μέχρι τότε, η κυβέρνηση λειτουργούσε σαν να µην αντιλαµβάνεται ότι χιλιάδες νέοι άνθρωποι αδυνατούν να αποκτήσουν αυτονοµία, ότι τα ενοίκια αυξάνονται ανεξέλεγκτα και ότι η κατοικία µετατρέπεται σταδιακά σε προνόµιο για λίγους.

Αύξηση τιµών

Ακόµη και σήµερα αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει ολοκληρωµένο σχέδιο αντιµετώπισης του προβλήµατος. Τα προγράµµατα «Σπίτι µου», που παρουσιάστηκαν ως µεγάλες κοινωνικές παρεµβάσεις, στην πραγµατικότητα αύξησαν τη ζήτηση, αλλά όχι την προσφορά. Έτσι, συνέβαλαν τελικά σε πολλές περιπτώσεις στην αύξηση των τιµών σε παλαιά ακίνητα και σε περιοχές υψηλής ζήτησης. Πολλοί νέοι άνθρωποι βρέθηκαν αντιµέτωποι µε πανάκριβα διαµερίσµατα, τραπεζικούς αποκλεισµούς και µια ασφυκτική γραφειοκρατία.

Το πιο οδυνηρό όµως είναι η κοινωνική πραγµατικότητα που διαµορφώνεται. Νέοι εργαζόµενοι εξακολουθούν να ζουν στα 35 τους χρόνια στο παιδικό τους δωµάτιο, όχι από επιλογή, αλλά από αδυναµία να νοικιάσουν ή να αγοράσουν κατοικία. Αυτή είναι η πραγµατική εικόνα της Ελλάδας του 2026. Μια γενιά χωρίς οικονοµική αυτονοµία, χωρίς δυνατότητα οικογενειακού προγραµµατισµού και χωρίς αίσθηση ασφάλειας για το µέλλον.

Δίκαιη στεγαστική πολιτική

Στον Νότιο Τοµέα της Αθήνας η κατάσταση γίνεται ακόµη πιο πιεστική. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί, η βραχυχρόνια µίσθωση έχει αλλάξει τον χαρακτήρα ολόκληρων γειτονιών και η αγορά κατοικίας αποµακρύνεται ολοένα περισσότερο από τις δυνατότητες της µεσαίας τάξης και των νέων ανθρώπων. Κι όµως, η κυβέρνηση συνεχίζει να παρακολουθεί την κατάσταση χωρίς ουσιαστική παρέµβαση και χωρίς ένα σαφές ρυθµιστικό πλαίσιο.

Το ΠΑΣΟΚ προτείνει µια ολοκληρωµένη και κοινωνικά δίκαιη στεγαστική πολιτική, µε αξιοποίηση δηµόσιας γης και ανενεργών ακινήτων του Δηµοσίου για τη δηµιουργία κοινωνικής κατοικίας, ενεργοποίηση χιλιάδων κλειστών κατοικιών µέσω φορολογικών και χρηµατοδοτικών κινήτρων για ανακαίνιση και µακροχρόνια µίσθωση, καθώς και ειδικά προγράµµατα προσιτής κατοικίας για νέους εργαζόµενους, νέα ζευγάρια και φοιτητές.

Παράλληλα, προτείνει ουσιαστική ρύθµιση της βραχυχρόνιας µίσθωσης σε περιοχές υψηλής στεγαστικής πίεσης, ώστε να προστατευθεί η δυνατότητα των µόνιµων κατοίκων να παραµείνουν στις γειτονιές τους. Θεωρεί αναγκαίο να υπάρξουν φορολογικά κίνητρα για ιδιοκτήτες που διαθέτουν ακίνητα σε µακροχρόνια µίσθωση µε προσιτό ενοίκιο, αλλά και ένα νέο πλαίσιο κοινωνικής αντιπαροχής για την κατασκευή κατοικιών µε κοινωνικά κριτήρια.

Για το ΠΑΣΟΚ, η κατοικία δεν είναι απλώς ένα επενδυτικό προϊόν, ούτε και πεδίο ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας. Είναι κοινωνικό αγαθό και θεµελιώδες δικαίωµα. Και η νέα γενιά αξίζει κάτι περισσότερο από επικοινωνιακές εξαγγελίες και αδιέξοδες λύσεις. Αξίζει µια Πολιτεία που δεν θα την καταδικάζει στην εξάρτηση και την ανασφάλεια, αλλά θα της δίνει τη δυνατότητα να ζήσει µε αυτονοµία, προοπτική και αξιοπρέπεια.

* Μέλος του Πολιτικού Συµβουλίου του ΠΑΣΟΚ,