Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά

Toυ ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Ξανά «πόλεµος για την δηµοκρατία» στην Μέση Ανατολή, τούτη την φορά από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν, του οποίου το θεοκρατικό καθεστώς δεν θέλει ούτε ο λαός της σπουδαίας αυτής χώρας, όπως µαρτυρούν οι διαδοχικές του δηµοκρατικές εξεγέρσεις, µε την νεολαία και τις γυναίκες στην πρώτη γραµµή.

Πριν από 23 χρόνια, ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος – ρεπουµπλικάνος και τότε όπως ο Ντόναλντ Τραµπ – έκανε εισβολή στο Ιράκ, υποτίθεται για να ανατρέψει το τυραννικό καθεστώς του Σαντάµ Χουσεΐν και να καταστρέψει το υποτιθέµενο πυρηνικό του οπλοστάσιο. Ποιος είπε ότι η ιστορία δεν επαναλαµβάνεται, όταν πρόκειται για ιµπεριαλιστικές πρακτικές;

Όµως, η δηµοκρατία δεν είναι εξαγώγιµη, αλλά αυτοφυής, δηλαδή, επιλογή και έργο του κάθε λαού. Γι’ αυτό, η Αριστερά της Ελλάδας, όταν επιβλήθηκε η στρατιωτικοφασιστική δικτατορία του 1967, δεν διανοήθηκε να ζητήσει ξένη επέµβαση για την αποκατάσταση της δηµοκρατίας, που τελικά επιτεύχθηκε το 1974.

Αν ο πρόεδρος Τραµπ ήταν τόσο ευαίσθητος ώστε να ανησυχεί για την διασπορά των πυρηνικών όπλων στην Μέση Ανατολή, απαιτώντας µη πυρηνικό status για το Ιράν, θα έπρεπε να είχε υποστηρίξει διαδοχικές αποφάσεις του ΟΗΕ για την µετατροπή της περιοχής σε ζώνη «ελεύθερη από πυρηνικά και άλλα όπλα µαζικής καταστροφής». Επέλεξε όµως τον πόλεµο µε θανατηφόρα πλήγµατα στο εσωτερικό του Ιράν και θύµατα, πρώτα ένα σχολείο και στην συνέχεια µια ολόκληρη οµάδα βόλεϊ γυναικών, προκαλώντας την παγκόσµια κατακραυγή.

Πράγµατι, η Μέση Ανατολή είναι από τις πλέον στρατιωτικοποιηµένες περιοχές του κόσµου που σχεδόν ένα αιώνα δοκιµάζεται από ιµπεριαλιστικές επεµβάσεις, αιµατηρότατους πολέµους, κατοχές και καταπατήσεις δικαιωµάτων, µε πρώτο το δικαίωµα του Παλαιστινιακού λαού να έχει το δικό του κράτος στα σύνορα του 1967, µε πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήµ.

Στη Μέση Ανατολή ο κίνδυνος διασποράς των πυρηνικών όπλων είναι µεγάλος, µε ευθύνη κυρίως του Ισραήλ που ήδη διαθέτει παράνοµο πυρηνικό οπλοστάσιο. Εποµένως, είναι εξαιρετικής σηµασίας η πρόταση για αποπυρηνικοποιηµένη Μέση Ανατολή, αίτηµα πολλών δεκαετιών του φιλειρηνικού κινήµατος και των δυνάµεων της Αριστεράς που υποστηρίζουν σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ.

Πρόκειται για εφικτό στόχο. Ανάλογες πρωτοβουλίες έχουν ήδη καρποφορήσει σε άλλες περιοχές της γης. Πρώτη η Λ. Αµερική – Καραϊβική κηρύχθηκε «ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά όπλα» το 1967, µε τη Συνθήκη του Τλατελόλκο, µε αποτέλεσµα να αρνηθούν τα πυρηνικά τους σχέδια η Βραζιλία και Αργεντινή. Ακολούθησε η περιοχή του Νότιου Ειρηνικού, το 1985, µε τη Συνθήκη της Ραροτόνγκα. Αλλά και στη µεταψυχροπολεµική εποχή, είχαµε συµφωνίες για δύο νέες αποπυρηνικοποιηµένες ζώνες: στη Νοτιοανατολική Ασία, µε τη Συνθήκη της Μπανγκόκ (1995) και στην Αφρική, µε τη Συνθήκη της Πελιντάµπα (1996), η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 15.7.2009.

Άρα, αντί για συνεχείς πολέµους, κυρίως από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η Μέση Ανατολή θα µπορούσε να επιλέξει τον δρόµο της ειρήνης και της κοινής ασφάλειας, προς όφελος όλης της ανθρωπότητας, που από την περιοχή αυτή προµηθεύεται µεγάλες ποσότητες πετρελαίου και άλλες πρώτες ύλες.

Απαιτείται, ειδικά σήµερα, συντονισµένη διεθνής κινητοποίηση για αποπυρηνικοποιηµένη Μέση Ανατολή. Μαζί µε το «όχι στον πόλεµο», οφείλουµε στην Ελλάδα και την Ευρώπη να αναλάβουµε νέες πρωτοβουλίες και για την διεκδίκηση του µεγάλου αυτού στόχου.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ