Αύγουστος Κορτώ: «Στην εφηβεία άρχισα να καταλαβαίνω τις απόπειρες που έκανε η μητέρα μου, ότι δεν είναι καλά και δεν θα την έχω για πάντα»

Στην εκπομπή «Πρωίαν σε Είδον» μίλησε ο Αύγουστος Κορτώ, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου. Σε μια ιδιαίτερα προσωπική και αφοπλιστικά ειλικρινή συνέντευξη, ο γνωστός συγγραφέας αναφέρθηκε στη σχέση του με τον σύζυγό του, Τάσο, στις φιλίες που χάθηκαν με τα χρόνια, στη μητέρα του Κατερίνα, αλλά και στις μικρές καθημερινές στιγμές που τον κάνουν να αισθάνεται ευτυχισμένος.

Ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε χωρίς υπεκφυγές για τη ζωή του, φωτίζοντας τόσο τις δύσκολες όσο και τις τρυφερές πλευρές της. Με αφορμή το νέο βιβλίο του, επιχείρησε να καταγράψει εμπειρίες, σχέσεις και συναισθήματα που τον έχουν διαμορφώσει, αναζητώντας παράλληλα απαντήσεις σε ερωτήματα που τον απασχολούν εδώ και χρόνια.

Το νέο βιβλίο και η κοινή ζωή με τον Τάσο

«Η αλήθεια είναι ότι ένα από τα βασικά κίνητρα για το βιβλίο ήταν ότι ήθελα να καταγράψω κάποια κομμάτια από τη ζωή μου με τον Τάσο, από το πώς γνωριστήκαμε μέχρι το πώς έχουμε ζήσει μαζί όλα αυτά τα χρόνια», ανέφερε χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.

Ωστόσο, η συγγραφή δεν ήταν εύκολη διαδικασία. Όπως εξήγησε, κάθε βιβλίο έχει τις δικές του δυσκολίες, όμως η μεγαλύτερη πρόκληση για τον ίδιο ήταν να εξετάσει με ειλικρίνεια τις σχέσεις του με τους ανθρώπους που υπήρξαν σημαντικοί στη ζωή του. Από παιδί επιθυμούσε στενούς φίλους και αισθάνθηκε τυχερός που κατάφερε να δημιουργήσει δυνατές φιλίες. Παρ’ όλα αυτά, όπως παραδέχθηκε, με τα χρόνια έχασε σχεδόν όλους τους πιο αγαπημένους του ανθρώπους.

«Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω ποιο ήταν το λάθος μου και για ποιο λόγο οι πιο στενοί, οι πιο αγαπημένοι μου φίλοι είτε χάνονταν τελείως από τη ζωή μου είτε, ακόμα χειρότερα, στρέφονταν εναντίον μου», είπε. Μέσα από το βιβλίο προσπάθησε να εξετάσει ξεχωριστά κάθε περίπτωση, αναζητώντας τι μπορεί να έφταιξε και από τη δική του πλευρά.

Η διαδικασία αυτή, όπως προκύπτει από τα λόγια του, δεν αποτέλεσε απλώς μια λογοτεχνική άσκηση. Ήταν μια βαθιά προσωπική αναμέτρηση με τη μνήμη, τις απώλειες και τις ευθύνες που συνοδεύουν κάθε σημαντική σχέση.

Αύγουστος Κορτώ: Η σχέση με τη μητέρα του

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στη μητέρα του, Κατερίνα. Ο Αύγουστος Κορτώ περιέγραψε την αγάπη της ως την πρώτη μεγάλη και πληθωρική αγάπη που γνώρισε, αλλά και ως μια αγάπη που από νωρίς συνοδεύτηκε από φόβο και αγωνία.

«Από πολύ μικρός, η πρώτη μου εμπειρία με την πληθωρική αγάπη ήταν η αγάπη της Κατερίνας, η αγάπη της μητέρας μου. Κατάλαβα από πολύ νωρίς ότι η Κατερίνα δεν είναι καλά και ότι δεν θα την έχω για πάντα», εξομολογήθηκε.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην εφηβεία του, όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης. «Στην εφηβεία ήταν προφανές πια, όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι απόπειρες είναι απόπειρες», σημείωσε, περιγράφοντας με συγκλονιστική απλότητα το πώς ένα παιδί μεγαλώνει μέσα στη σκιά της ψυχικής ασθένειας και του φόβου της απώλειας.

«Η αγάπη, η μεγάλη αγάπη, συνοδεύεται από τον φόβο ότι θα τη χάσεις», πρόσθεσε. Η φράση αυτή συμπυκνώνει τη σύνθετη σχέση ανάμεσα στην τρυφερότητα, την αγωνία και το πένθος που μπορεί να βιώσει κάποιος ακόμη και πριν από την πραγματική απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

Η ευτυχία στις απλές καθημερινές στιγμές

Παρά τις δύσκολες εμπειρίες που έχει ζήσει, ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε και για όσα του προσφέρουν χαρά σήμερα. Για τον ίδιο, η ευτυχία δεν βρίσκεται απαραίτητα σε μεγάλες επιτυχίες ή εντυπωσιακές στιγμές, αλλά στην καθημερινότητα και στην οικειότητα των ανθρώπων που αγαπά.

«Η μεγάλη ζωή για μένα είναι οι μέρες που ο Τασούλης σχολάει νωρίς από τη δουλειά και παίρνω τον Τζεράκι και πηγαίνουμε και τον βρίσκουμε. Γυρνά στο σπίτι, φτιάχνει μια μακαρονάδα ή παραγγέλνεις, βάζει μια σειρά ή μια ταινία», περιέγραψε.

Ακόμη και οι πιο απλές επιλογές, όπως το τι θα παραγγείλουν για φαγητό, αποκτούν για εκείνον ξεχωριστή αξία. «Ακόμα και το τι θα παραγγείλουμε είναι στιγμές που μου φαίνεται μαγικό», είπε, υπογραμμίζοντας πως η ουσιαστική χαρά συχνά κρύβεται σε πράγματα που μοιάζουν ασήμαντα.

«Η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα. Μπορεί να κρύβεται και στα απλά πράγματα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, δήλωσε πως χαίρεται κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα βιβλίο του, αλλά ακόμη περισσότερο τον συγκινεί η ίδια η ύπαρξη του βιβλίου και το γεγονός ότι κατάφερε να φτάσει μέχρι τα σαράντα επτά του χρόνια.

«Κατάφερα να πω την ιστορία της ζωής μου»

Ο συγγραφέας αναγνώρισε ότι η διαδρομή του δεν ήταν αποκλειστικά προσωπικό κατόρθωμα. Σε αυτήν έπαιξαν ρόλο ο Τάσος, οι ψυχίατροι και οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του. Παρ’ όλα αυτά, αισθάνεται πως πέτυχε κάτι σημαντικό: να αφηγηθεί τη ζωή του με έναν ιδιαίτερο, ίσως παράξενο, αλλά αυθεντικό τρόπο.

«Κατάφερα να πω την ιστορία της ζωής μου με τελείως περίεργο τρόπο. Αλλά την είπα, την έγραψα και θα υπάρχει αυτό το βιβλίο εκεί που το κοιτάω και με κοιτάει», σημείωσε.

Η αδιαφορία για την υστεροφημία

Κλείνοντας, ο Αύγουστος Κορτώ ξεκαθάρισε πως δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα το πώς θα τον θυμούνται στο μέλλον. Όπως είπε, σε εκατό χρόνια πιθανότατα θα έχει ξεχαστεί, όπως έχουν ξεχαστεί και άνθρωποι σημαντικότεροι από εκείνον.

«Σε πενήντα χρόνια πιθανώς να υπάρχουν κάποιοι που να θυμούνται το βιβλίο της Κατερίνας. Αλλά να σου πω κάτι; Αυτή τη στιγμή θα τα έχω τινάξει και δεν θα μπορώ να νιώθω τη γλύκα ενός μηνύματος, μιας κουβέντας στον δρόμο ή, το πολύ σημαντικό, τη γλύκα του ονείρου», ανέφερε με τον χαρακτηριστικό του τρόπο.

«Δεν με αφορά καθόλου η υστεροφημία μου, ένας κόσμος στον οποίο θα απουσιάζω. Αν μου αξίζει να ξεχαστώ, να ξεχαστώ φυσικά», πρόσθεσε, παραπέμποντας και στον Μίλαν Κούντερα. Για τον ίδιο, μεγαλύτερη σημασία έχει η ζωή όπως βιώνεται τώρα: οι άνθρωποι, οι σχέσεις, η δημιουργία και οι μικρές στιγμές που αποκτούν αξία μέσα στην καθημερινότητα.

Μέσα από τη συνέντευξή του, ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε για την απώλεια, την αγάπη, την ψυχική υγεία και τη δύναμη της μνήμης. Το νέο του βιβλίο φαίνεται να αποτελεί μια προσωπική καταγραφή, αλλά και μια προσπάθεια κατανόησης όσων τον σημάδεψαν. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι η απόδειξη ότι η ζωή μπορεί να μετατραπεί σε αφήγηση και ότι, ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες εμπειρίες, υπάρχει χώρος για τρυφερότητα, σύνδεση και ελπίδα.