Του

Σταύρου Ξηντάρα

Συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, θεατρολόγος, δασκάλα υποκριτικής και ειδικής αγωγής, η Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη είναι μια δημιουργός που δεν περιορίζεται σε μία μόνο καλλιτεχνική διαδρομή. Αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης, πειραματίζεται, διδάσκει και δημιουργεί, έχοντας ως σταθερό σημείο αναφοράς τον άνθρωπο και τις διαφορετικές όψεις της ζωής του.

Τα «Κραγιοναρισμένα Χείλη», ένα έργο βασισμένο σε αληθινή ιστορία γυναικείας κακοποίησης, αποτελούν μια βαθιά ανθρώπινη και σκληρή θεατρική κατάθεση. Η ιστορία της Ελπίδας, μιας γυναίκας που προσπαθεί να επιβιώσει πίσω από τις άμυνες και τις μάσκες που έχει κατασκευάσει, ξεπερνά τα όρια της προσωπικής της διαδρομής και γίνεται φωνή για όσες γυναίκες εξακολουθούν να βιώνουν τη βία και τη σιωπή. Το έργο έχει αποσπάσει πέντε βραβεία, τρία εκ των οποίων διεθνή, ενώ έχει εμπνεύσει εικαστικές εκθέσεις, ημερίδες και άλλες καλλιτεχνικές δημιουργίες.

Στον αντίποδα, η παιδική παράσταση «Του Λύκου τα καμώματα» έρχεται να ανατρέψει τις γνώριμες αφηγήσεις της Κοκκινοσκουφίτσας και των Τριών Γουρουνιών. Αυτή τη φορά, ο γνωστός παραμυθένιος «κακός» διεκδικεί το δικαίωμα να ακουστεί και να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή, καλώντας τα παιδιά να σκεφτούν, να συμμετάσχουν και να αποφασίσουν τα ίδια για την αθωότητά του.

Δύο φαινομενικά διαφορετικοί κόσμοι, που όμως συναντιούνται σε έναν κοινό άξονα: την ανάγκη να ακούμε τον άλλον, να μην καταδικάζουμε βιαστικά και να αναγνωρίζουμε όσα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια εικόνα.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη μιλά στην kontra news για τη δημιουργική της ταυτότητα, τη δύναμη του θεάτρου απέναντι στην κοινωνική βία, τη συμπερίληψη, την ειδική αγωγή, αλλά και για τα επόμενα καλλιτεχνικά της σχέδια. Με λόγο άμεσο και προσωπικό, καταθέτει τις σκέψεις της για μια τέχνη που δεν αρκείται στην ψυχαγωγία, αλλά επιδιώκει να αφήνει το αποτύπωμά της στον άνθρωπο.

-Έχετε μια πολυσχιδή καλλιτεχνική διαδρομή, καθώς είστε συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, θεατρολόγος και δασκάλα υποκριτικής, ενώ έχετε ασχοληθεί και με τη δημοσιογραφία, το τραγούδι και την ειδική αγωγή. Ποια από αυτές τις ιδιότητες αισθάνεστε ότι εκφράζει περισσότερο τον βαθύτερο πυρήνα σας; Και με ποιον τρόπο τροφοδοτούν η μία την άλλη, διαμορφώνοντας τη δική σας θεατρική ταυτότητα;

“Πάντα πίστευα , πως για να σκηνοθετήσεις και να σεβαστείς τον ηθοποιό σου, πρέπει να έχεις βρεθεί στη θέση του. Σέβεσαι περισσότερο ένα κείμενο που θα δουλέψεις όταν γράφεις κι εσύ, και επίσης είναι υπέροχο μέσα απ την διδασκαλία να μαθαίνεις στους ανθρώπους τον μαγικό κόσμο του θεάτρου και να τους βοηθάς να εισχωρήσουν σ αυτό. Είναι πολύ σημαντικό να κατέχεις όσα αγγίζεις( και αγγίζουν την ψυχή σου), απ όλες τους τις πλευρές Αποφάσισα να σπουδάσω Ειδική Αγωγή , όταν άρχισα να διδάσκω θέατρο στην Ανοιχτή Αγκαλία.Δε μου αρκούσε να γνωρίζω θέατρο , ήθελα να μπορώ να κατανοώ απόλυτα τα παιδιά Αμεα , και τις αντιδράσεις τους.Ετσι λοιπον , θα έλεγα πως ιδιότητα που με εκφράζει περισσότερο δεν είναι καμιά απ όσες αναφέρατε παραπάνω. Δηλώνω απλώς.. αιώνια μαθήτρια και ..κατά συρροή καλλιτέχνης ( όπως με αποκαλούν φίλοι).Θέλω να μάθω ακόμη πολλά, διψάω για ότι αφορά το θέατρο..Σ αυτή τη δουλειά , κατ εμέ, αν πείς τα ξέρω όλα, αν κλείσεις το μυαλό σου, έχεις τελειώσει Αγαπώ ιδιαίτερα και την δημιουργία σκηνικών και συνήθως τα κάνω μόνη μου.Βρίσκω συγκλονιστικό το τι μπορεί να κάνει κάποιος με φαντασία και υλικά που δεν πηγαίνει ο νούς σου, σε το μπορούν να μεταμορφωθούν.”

-Τα «Κραγιοναρισμένα Χείλη», το βιβλίο σας που κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις Όστρια, βασίζονται σε μια αληθινή ιστορία γυναικείας κακοποίησης. Έχετε αποκαλύψει ότι γράψατε το έργο μέσα σε μία μόνο ημέρα, καθισμένη στην άκρη της θάλασσας και φορώντας το αγαπημένο σας κόκκινο κραγιόν. Τι ήταν αυτό που σας συγκλόνισε τόσο βαθιά, ώστε να μετατρέψετε αυτή την ιστορία σε θεατρικό έργο μέσα σε λίγες ώρες; Και τι συμβολίζει για εσάς το κόκκινο κραγιόν, το οποίο από σημάδι πληγής μετατρέπεται σε μια λαμπερή μάσκα που κρύβει τον εσωτερικό πόνο;

“Το κόκκινο, ως χρώμα το λατρεύω..Και υπάρχει σε κάθε έργο μου ως συμβολισμός με διαφορετικούς τρόπους.. Στο (Α) ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ πχ.. υπήρχε ένα κόκκινο φόρεμα που δεν κατάφερε ποτέ να αγοράσει η ηρωίδα ,η Αλεξάνδρα.Δηλαδή ,συμβόλιζε την χαμένη της ζωή ..Για μένα η γοητεία του συγκεκριμένου χρώματος, είναι το ότι δε μεταφράζετε για όλους με το ίδιο τρόπο. Το έργο ξεκινά με τη φράση «τίποτε δεν είναι απόλυτο, τίποτε δεν έχει την ίδια εκδοχή για όλους.Να ! παράδειγμα το κόκκινο..για άλλους σημαίνει πολυτέλεια , για άλλους πάθος, για άλλους απαγόρευση, για μένα σημαίνει αίμᨻ..Αυτό που με έκανε να γράψω την ιστορία ήταν το ότι η Ελπίδα , μια κοπέλα που όλοι έβλεπαν ως μια πάντα περιποιημένη και χαμογελαστή κοπέλα, κουβαλούσε ένα τεράστιο φορτίο που κανείς δεν έβλεπε ή δεν ήθελε να δεί μην μπλέξει. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει κατά κόρον στην κοινωνία μας. Ήταν , πληγωμένη δίπλα μας , μα τόσο μακριά της ήμασταν εμείς”.

– Η Ελπίδα, η ηρωίδα των «Κραγιοναρισμένων Χειλιών», βιώνει τη σεξουαλική κακοποίηση σε πολύ τρυφερή ηλικία και προσπαθεί να επιβιώσει κατασκευάζοντας έναν δικό της κόσμο, πίσω από τον οποίο κρύβει τις πληγές της. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που ακροβατεί ανάμεσα στην απελπισία, την ανάγκη για αγάπη, την εκδίκηση και την αναζήτηση της λύτρωσης. Ερμηνεύοντας η ίδια την ηρωίδα, πόσο δύσκολο είναι να προσεγγίζετε κάθε φορά αυτό το τραυματικό ψυχικό τοπίο; Και τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής, πέρα από τη συγκίνηση, όταν φεύγει από το θέατρο;

“Είναι μέσα μου η Ελπίδα, απ τη στιγμή που οδήγησε την πένα μου, μέχρι τη στιγμή που με τα δικά μου πόδια στάθηκε στη σκηνή όρθια και είπε την ιστορία της, υπο την σκηνοθετική μπαγκέτα του Γιώργη Κοντοπόδη..Κάθε φορά όλα αυτά τα χρόνια νιώθω ότι μιλάω όχι μόνο για εκείνη, αλλά για κάθε γυναίκα που βρέθηκε στη θέση της..Κάποιες δεν ήταν τυχερές στο τέλος..Τόσες γυναικοκτονίες από θρασύδειλους νταήδες, που δεν πρέπει να ξεχαστούν..Ξέρετε, αν δεν είχε κοπεί η αλυσίδα που η Ελπίδα φορούσε , και μ εκείνη προσπάθησε να την πνίξει ο φίλος της, τώρα θα ήταν κι εκείνη ένας αριθμός στην λίστα του θανάτου.Έζησε από ένα «σπασμένο κρίκο αλυσίδας¨»..μα η αλυσίδα της βίας θέλει δύναμη για να σπάσει. Θέλω ο θεατής να σκεφτεί , να νιώσει , να καταλάβει. Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν, κανείς δεν μπορεί να ορίζει το σώμα και την ψυχή του άλλου..Το όχι σημαίνει όχι. Και κυρίως ..όταν ακούσουμε κάτι να συμβαίνει να επέμβουμε, να καλέσουμε αστυνομία. Ακόμη και ένα χτύπημα στην πόρτα , μπορεί να σώσει μια ζωή, μια γυναίκα, ένα παιδί. Ο κύκλος της κακοποίησης μεγαλώνει.. Οφείλουμε να τον σπάσουμε.”

-Τα «Κραγιοναρισμένα Χείλη» έχουν ξεπεράσει τα όρια ενός βιβλίου και μιας θεατρικής παράστασης: έχουν αποσπάσει πέντε βραβεία, τρία από τα οποία διεθνή, έχουν εμπνεύσει εικαστικές εκθέσεις και ημερίδες κατά της κακοποίησης, ενώ έχουν μελοποιηθεί. Τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι μια προσωπική δημιουργική κατάθεση έχει εξελιχθεί σε έργο που κινητοποιεί και άλλους καλλιτέχνες και μπορεί να ανοίγει έναν ευρύτερο κοινωνικό διάλογο; Πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ευαισθητοποίηση γύρω από τη βία κατά των γυναικών, πέρα από την απλή καταγγελία της;

“Αν δεν μπορεί το Θέατρο..δε θα μπορέσει κανείς.Γι αυτό θέλω τόσο λυσσασμένα να επαναφέρω ξανά και ξανά αυτό το έργο, όλα αυτά τα χρόνια .( Έχει παιχτεί πολλές φορές και σε διαφορετικές θεατρικές σκηνές).Η τέχνη αν δε μπορεί να άγει ψυχές.. είναι απλή διασκέδαση, κι αυτό το είδος δεν με αφορά να το υπηρετήσω. Μετα την πρεμιέρα, έλαβα πολλά μηνύματα θεατών για παρόμοιες ιστορίες.Κάποιες γυναίκες μου ζήτησαν να γράψω γι αυτές.Το ίδιο συνέβαινε και με το (Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ..Είναι τρομερό. Ο κόσμος ζει τραγωδίες και τις κρύβει κάτω απ το χαλί και πίσω από μάσκες..Άνθρωποι υποφέρουν πίσω από ασπίδες που φτιάχνουν οι ίδιοι ή τους αναγκάζουν άλλοι. Ας πλησιάσουμε λίγο παραπάνω τον διπλανό μας, ας τον αφουγκραστούμε..και θα έχουμε βάλει το λιθαράκι μας για έναν καλύτερο κόσμο.Όλοι μαζί , έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε..Αλλά και ο καθένας μας ξεχωριστά.”

-Από την Ελπίδα των «Κραγιοναρισμένων Χειλιών» περνάμε στον λύκο των κλασικών παραμυθιών, τον οποίο επανασυστήνετε μέσα από την παιδική παράσταση «Του Λύκου τα καμώματα». Αυτή τη φορά, ο γνωστός «κακός» ζητά να ακουστεί η δική του εκδοχή, αμφισβητώντας την εικόνα που έχει διαμορφωθεί γι’ αυτόν. Τι σας οδήγησε στην ιδέα να ξαναδιαβάσετε την Κοκκινοσκουφίτσα και τα Τρία Γουρουνάκια από την πλευρά του λύκου; Μήπως, τελικά, σας ενδιαφέρει να εξερευνήσετε πόσο εύκολα καταδικάζουμε κάποιον χωρίς να γνωρίζουμε ολόκληρη την ιστορία του;

“Ήμουν πάντοτε καχύποπτη, όταν άκουγα ιστορίες για άλλους.Άν δε άκουγα και τις δυο πλευρές δεν σχημάτιζα δική μου γνώμη. Εξάλλου είναι στη φύση του ανθρώπου να λέει τα πράγματα όπως τον βολεύουν .Όλοι μας λοιπόν έχουμε υπάρξει σίγουρα ,έστω και μια φορά στη ζωή μας , οι κακοί λύκοι στην ιστορία κάποιου.Γιατί ο Λύκος, αυτό το τόσο όμορφο και περήφανο ζώο, να μην έχει ποτέ την ευκαιρία να πεί τη δική του εκδοχή , σκέφτηκα? Κι έτσι δημιουργήθηκε η παράσταση, που τόσο έχουν αγαπήσει ήδη τα παιδιά.”

– Στην παράσταση «Του Λύκου τα καμώματα», τα παιδιά δεν είναι απλοί θεατές, αλλά συμμετέχουν ενεργά, αυτοσχεδιάζουν και καλούνται να αποφασίσουν αν ο λύκος είναι τελικά αθώος. Παράλληλα, βασικός στόχος σας είναι να περάσουν αβίαστα μηνύματα αλληλεγγύης, αποδοχής, συμπερίληψης και δικαιοσύνης. Ως παιδαγωγός και δασκάλα ειδικής αγωγής, πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη διασκέδαση και την εκπαιδευτική διάσταση μιας παράστασης για παιδιά ηλικίας 3 έως 10 ετών; Και πώς μπορεί το θέατρο να βοηθήσει τα παιδιά να αμφισβητούν στερεότυπα και να αναπτύσσουν τη δική τους κρίση;

“Τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα, απ το να δείξεις στην πράξη , αυτό που θέλεις να πείς, πόσο μάλλον όταν οι αποδέκτες είναι το ζωντανό κοινό σου , που εισπράττει κάθε αλήθεια σου..Έτσι φρόντισα να μην μιλήσω μόνο για συμπερίληψη αλλά και να την εντάξω στην παράσταση που δημιούργησα.Στο θίασο μας πολύ σημαντικό ρόλο ,έχει η Σταυρούλα Καραλιά , μια κοπέλα Αμεα , η οποία είναι εξαιρετική στον ρόλο της και αποδεικνύει στην πράξη , πόσο ταλαντούχα είναι αυτά τα παιδιά και πόσα μπορούν να κάνουν υπό την σωστή καθοδήγηση..Επίσης ο Ζαχαρίας Κανακουσάκης, στον ρόλο του ξυλοκόπου, σε πιο ώριμη ηλικία, αποδεικνύει πως η νεότητα είναι αιώνια στην ψυχή του , και τα παιδιά τον λατρεύουν.Για τον ρόλο του λύκου επέλεξα..γυναίκα!!!Την εξαιρετική ηθοποιό Γεωργία Αμπουράντυ, γιατί δεν υπάρχουν στεγανά στην Τέχνη! Στον ρόλο της κοκκινοσκουφίτσας μια κοπέλα που εγώ βγάζω για πρώτη φορά στο σανίδι, η Χριστίνα Αβντύ, και δεν έχει να ζηλέψει τίποτε απ τους επαγγελματίες. Βοηθός σκηνοθέτη, και δεξί μου χέρι, μα και σε ρόλο- κλειδί μέσα στο έργο , είναι μια μαθήτρια μου, η Κυριακή Νάννου. Αγαπώ που έχουν όλοι την ευκαιρία που τους αξίζει και δεν διαχωρίζω έμπειρους και λιγότερο έμπειρους. Όλοι τους είναι απόλυτα ίσοι στον θίασο, στα μάτια και στις ευκαιρίες που θέλω να τους δίνω. Τα παιδιά στο κοινό, νιώθουν , καταλαβαίνουν, αφομοιώνουν , γίνονται μια παρέα μαζί μας και φωτογραφίζονται μαζί με τους ηθοποιούς στα πρωτότυπα σκηνικά που δημιούργησε η Sandy.. Και περνάμε υπέροχα κάθε Κυριακή.”

-Η ενασχόλησή σας με την ειδική αγωγή και η διδασκαλία θεατρικής αγωγής σε άτομα με αναπηρία αποτελούν σημαντικές πλευρές της διαδρομής σας. Πώς έχει επηρεάσει αυτή η εμπειρία τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τον άνθρωπο, τη διαφορετικότητα και την καλλιτεχνική έκφραση; Και πόσο απέχουμε, κατά τη γνώμη σας, από ένα θέατρο που δεν θα αντιμετωπίζει τη συμπερίληψη ως ένα όμορφο σύνθημα, αλλά ως αυτονόητη πρακτική τόσο πάνω στη σκηνή όσο και στην πρόσβαση του κοινού στις παραστάσεις;

“Έβλεπα πάντα μ έναν δικό μου τρόπο τους ανθρώπους.Πίστευα πως όλοι έχουμε ταλέντα και ικανότητες..Και ασχολόυμενη με αυτά τα παιδιά κατάλαβα πως είχα δίκιο.Ένα κίνητρο, μια πρότρυνση, μια καλή κουβέντα , υπομονή και αγάπη , αρκούν για να δεις μικρά και μεγάλα θαύματα καθημερινά. Η τέχνη έχει χίλιες μορφές και χίλιες εκφράσεις, και δεν πρέπει να αποκλείουμε κανέναν απ αυτήν. Νίωθω ευλογία , την επαφή μ αυτά τα παιδιά, και δε θα σταματήσω να τα βοηθώ με τον δικό μου τρόπο. Πιστέψτε με διδάσκομαι πολλά περισσότερα απ όσα τα διδάσκω.”

-Από το 2021 έχετε δημιουργήσει, μαζί με τον Ανδρέα Αποστόλου, το ΕΡΓΟΤΕΧΝΙΟΝ, έναν θεατρικό χώρο που συνδέεται με τη δημιουργία, την εκπαίδευση και την καλλιτεχνική έκφραση. Παράλληλα, συνεχίζετε να γράφετε, να σκηνοθετείτε, να διδάσκετε και να ερμηνεύετε έργα με πολύ διαφορετικό περιεχόμενο και αποδέκτες. Κοιτάζοντας τη μέχρι τώρα πορεία σας, ποιο είναι το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό στοίχημα που θέλετε ακόμη να κερδίσετε; Υπάρχει κάποιο έργο ή ένα θέμα που αισθάνεστε ότι δεν έχετε τολμήσει ακόμη να αγγίξετε και που θα θέλατε να αποτελέσει τον επόμενο μεγάλο σταθμό σας;

“Ευγνωμονώ τον θεό και την ζωή, το θάρρος και το θράσος μου ,που μου χάρισαν όσα ως τώρα έχω πετύχει . Ανυπομονώ να κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο μου που μιλά για τον αυτισμό και είναι σε μορφή παραμυθιού για μικρούς και μεγάλους.Και φυσικά, να γίνει κι αυτό θεατρικό έργο ή ταινία. Βασισμένο σ έναν μύθο που λέει ότι τα παιδιά με αυτισμό, είναι παιδιά νεράιδας, που τα ανταλλάσσουν το βράδυ, , δείχνει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα στο φάσμα, αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισης με στόχο την συμπερίληψη και την ευζωία τους.Τα παιδία της νεράιδας, όπως είναι ο τίτλος του, είναι ένα μεγάλο προσωπικό στοίχημα. Και σκοπεύω να παλέψω γι αυτό .”

Από την Ελπίδα που παλεύει να ξεφύγει από τον κύκλο της κακοποίησης μέχρι τον λύκο που ζητά να ακουστεί η δική του αλήθεια, η Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη αναζητά σταθερά εκείνες τις ιστορίες που μας καλούν να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα τον άνθρωπο. Γιατί πίσω από μια μάσκα μπορεί να κρύβεται ένας μεγάλος πόνος και πίσω από μια ταμπέλα ένας ολόκληρος κόσμος που δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Η ίδια δηλώνει «αιώνια μαθήτρια» και «κατά συρροή καλλιτέχνης». Και ίσως αυτή ακριβώς η αδιάκοπη ανάγκη της για αναζήτηση, δημιουργία και προσφορά να αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της διαδρομής της. Μιας διαδρομής που δεν σταματά στη σκηνή, αλλά επιδιώκει να συναντήσει την κοινωνία και να ανοίξει δρόμους για περισσότερη κατανόηση, αποδοχή και ανθρωπιά.

INFO

«ΚΡΑΓΙΟΝΑΡΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ»

Της Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη

Επιστρέφει στο θέατρο ΜΙΚΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

Από Παρασκευή 30 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή στις 19:15.

Ο Γιώργης Κοντοπόδης σκηνοθετεί και πάλι τον βραβευμένο θεατρικό μονόλογο «Κραγιοναρισμένα Χείλη» της Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός.

Το έργο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία και μιλά για τη γυναικεία κακοποίηση και το πόσο κοντά μπορεί να φτάσει το θύμα στον θάνατο, στην απελπισία, στην εκδίκηση, στην παράνοια.

Παρουσιάστηκε αρχικά σε Φεστιβάλ Θεατρικού Μονολόγου και έπειτα επί σειρά ετών σε διάφορα κεντρικά θέατρα, αλλά και σε μορφή τραγωδίας σε ανάλογο δρώμενο.

Φέτος επιστρέφει στον Μικρό Κεραμεικό, αφού προηγουμένως απέσπασε 5 βραβεία (κείμενο, ερμηνεία, σκηνοθεσία, προσφοράς στη λογοτεχνία), εκ των οποίων τα 3 διεθνή. Ενέπνευσε εικαστικές εκθέσεις, ημερίδες για την κακοποίηση, έργα άλλων δημιουργών και μελοποιήθηκε από τον Ανδρέα Αποστόλου και την ομάδα Εργοτέχνιον.

Είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο (εκδόσεις Όστρια, 2019).

Υπόθεση

Η σεξουαλική κακοποίηση που θα ζήσει η Ελπίδα, σε πολύ τρυφερή ηλικία, θα αλλάξει για πάντα τον τρόπο που θα βλέπει τη ζωή, τις σχέσεις και τους άντρες. Βάφοντας πρώτη φορά κόκκινα τα χείλη της με το ίδιο της το αίμα, εκείνη τη νύχτα, αποφασίζει να δημιουργήσει έναν δικό της κόσμο, μια ασπίδα. Μέσα στο ταραγμένο μυαλό της, είναι σίγουρη πως κανείς δεν θα τη χρησιμοποιήσει ξανά, κρυμμένη πίσω από τη μάσκα της. Όλα θα αλλάξουν, όταν στη ζωή της θα μπει ένα παράξενο αγόρι και θα την κάνει να αφήσει στην άκρη κάθε άμυνα. Σύντομα όμως θα διαπιστώσει πως τη χειρότερη νύχτα της δεν την έζησε ακόμη…

Λίγα λόγια από τη Γωγώ Φάκου

Το έργο το έγραψα, συγκλονισμένη μέσα σε μία μόνο ημέρα, καθισμένη στην άκρη της θάλασσας, φορώντας το αγαπημένο κόκκινο κραγιόν.

Στην ιστορία βέβαια το κόκκινο κραγιόν δεν συμβολίζει καλλωπισμό, αλλά αίμα, πληγή… στη συνέχεια μια καλοφτιαγμένη λαμπερή μάσκα… Αυτή τη μάσκα που πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν για να καλύψουν την τρωτή πλευρά τους.

Η Ελπίδα, η ηρωίδα του έργου, ακροβατεί ανάμεσα σε συναισθήματα και πληγές… χάνει και ξαναβρίσκει τον εαυτό της και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της…

Στο μυαλό της εναλλάσσονται πρόσωπα και εικόνες, αυτός που της έκλεψε την αθωότητα, η σκληρή μάνα της, το αγόρι που ποτέ δεν την άγγιξε, ο αγώνας της, ο αλλόκοτος άντρας που πίστεψε πως θα τη λυτρώσει και εκείνη η φριχτή στιγμή που όλα χάθηκαν και πάλι…

Συντελεστές

Κείμενο – Ερμηνεία: Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη

Σκηνοθεσία – Σχεδιασμός φωτισμών – Μουσική επένδυση: Γιώργης Κοντοπόδης

Τραγούδι έναρξης: Ανδρέας Αποστόλου & Εργοτέχνιον

Social Media: Ελένη Βαζάκα

Σχεδιασμός αφίσας: Χρύσα Κανακουσάκη

Φωτογραφία αφίσας: Κατερίνα Αδραχτά

Τεχνικός σκηνής: Ιπποκράτης Κιτσάκης

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Κατερίνα Γρυλλάκη.

Πληροφορίες

Θέατρο Μικρός Κεραμεικός
Ευμολπιδών 13, Γκάζι

Πρεμιέρα: Παρασκευή 30 Οκτωβρίου στις 19:15

Κάθε Παρασκευή στις 19:15

Διάρκεια: 60΄

Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Προπώληση: 12 ευρώ

Ομαδικό άνω των 10 ατόμων: 10 ευρώ

Φοιτητές δραματικών σχολών, άνεργοι: 10 ευρώ με προκράτηση στο 2103454831.

ΑΜΕΑ: Δωρεάν και συνοδός ΑΜΕΑ: 10 ευρώ.

Προπώληση: https://www.ticketmaster.gr/kragionarismena-xeilh_sen_2008351.html

Ευχαριστούμε τα καταστήματα Leoni (Αναγνωστοπούλου 38, Κολωνάκι) και Vidali and Co (Αστυδάμαντος 1-3, Παγκράτι) για την πολύτιμη βοήθειά τους.

«ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ»

Της Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη

Μια απολαυστική, διαδραστική παράσταση για παιδιά.

Η παράσταση απευθύνεται σε ηλικίες 3 έως 10 ετών και σε όσους νιώθουν παιδιά και θέλουν να διασκεδάσουν με την ψυχή τους.

Όλοι γνωρίζουμε τα πιο αγαπημένα, κλασικά παραμύθια. Η Κοκκινοσκουφίτσα και Τα Τρία Γουρουνάκια συντρόφευαν τα ανέμελα χρόνια μας και μας ταξίδευαν.

Έφτασε η στιγμή να ξαναζωντανέψουν επί σκηνής όπως μας τα έχουν διηγηθεί οι γιαγιάδες μας, αλλά όχι μόνο έτσι…

Αυτή τη φορά θα παρουσιαστούν και από μια άλλη πλευρά. Αυτήν του, τόσα χρόνια, «αδικημένου» Λύκου.

Με τη βοήθεια των παιδιών, ο Λύκος μας θα διηγηθεί τη δική του εκδοχή, σε μια προσπάθεια δικαίωσής του.

Με πολύ χιούμορ, τραγούδι, χορό, αυτοσχεδιασμό και παιχνίδια με τους νεαρούς θεατές, αλλά και με τους υπόλοιπους ήρωες των παραμυθιών, αλλάζει τα δύο παραμύθια και παρουσιάζει τον πιο γλυκό εαυτό του… Θα καταφέρνει να μας πείσει τελικά ότι είναι αθώος;

Τα παιδιά θα αποφασίσουν…

Η συγγραφέας και σκηνοθέτης του έργου, με πολυετή εμπειρία στο θέατρο, είναι εκτός των άλλων παιδαγωγός και δασκάλα ειδικής αγωγής.

Γνωρίζει επομένως πώς να προσεγγίσει τα παιδιά με τρόπο που θα βγάλουν τον πιο δημιουργικό εαυτό τους και φυσικά θα διασκεδάσουν με την ψυχή τους.

Στόχος του έργου και της δημιουργού είναι η αβίαστη διδαχή της αλληλεγγύης, της αποδοχής, της συμπερίληψης και της δικαιοσύνης…

Εξάλλου, ίσως και όλοι μας να έχουμε υπάρξει κάποτε κακοί λύκοι στην ιστορία κάποιου…

Συντελεστές

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Γεωργία Αμπουράντυ
Κυριακή Αποστολίδου
Κυριακή Νάννου
Ειρήνη Μοσχογιάννη
Ζαχαρίας Κανακουσάκης
Σταυρούλα Καραλία
Christine Avdi
Σοφία Κουτίβα
Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη

Σκηνικά / Κοστούμια: Θωμαΐς Παπαθανασίου

Βοηθός εικαστικών κατασκευών: Σοφία Κουτίβα

Πληροφορίες

Θέατρο Μικρός Κεραμεικός
Ευμολπιδών 13, Γκάζι
Τηλέφωνο: 210 3454831

Πρεμιέρα: 18 Οκτωβρίου 2026

Κάθε Κυριακή στις 15:00.

Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος 10 ευρώ.

ΔΩΡΕΑΝ είσοδος σε ΑμεΑ, με απαραίτητη την παρουσία συνοδού.

Γκρουπ, σχολεία, παιδικοί σταθμοί άνω των 10 ατόμων.

Προπώληση: https://www.ticketmaster.gr/toy-lykoy-ta-kamwmata_sen_2008029.html

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Κατερίνα Γρυλλάκη.