Άννα Κουρή: «Μου έκανε εντύπωση η στάση του Δημήτρη Πιατά αλλά το καταλαβαίνω»

Για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί στην καθημερινή τους εργασία, αλλά και για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες καλούνται να ανέβουν στη σκηνή ενώ βρίσκονται σε βαθύ πένθος, μίλησε η Άννα Κουρή. Η γνωστή ηθοποιός παραχώρησε δηλώσεις στο τηλεοπτικό συνεργείο της εκπομπής «Happy Day», σχολιάζοντας ένα θέμα που προκάλεσε συζήτηση στον καλλιτεχνικό χώρο.

Αφορμή στάθηκε η απόφαση του Δημήτρη Πιατά να δώσει κανονικά το «παρών» στη θεατρική παράσταση «Μάρτυρας Κατηγορίας», λίγες μόλις ώρες μετά τον θάνατο της συζύγου του. Η στάση του ηθοποιού προκάλεσε εντύπωση, καθώς η απώλεια ενός τόσο κοντινού ανθρώπου αποτελεί μια ιδιαίτερα δύσκολη και επώδυνη στιγμή για οποιονδήποτε. Παρ’ όλα αυτά, η Άννα Κουρή αναγνώρισε πως κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται το πένθος με διαφορετικό τρόπο.

Η Άννα Κουρή για το πένθος και το θέατρο

«Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Δηλαδή, εγώ το έκανα και ήμουν μικρή. Δεν ξέρω τώρα, αν μου συνέβαινε κάτι, πώς θα αντιδρούσα», παραδέχθηκε η Άννα Κουρή, αναφερόμενη στη δική της εμπειρία και στην προσωπική της σχέση με τη σκηνή σε μια δύσκολη περίοδο.

Η ηθοποιός εξήγησε πως το να συνεχίζει κανείς να εργάζεται ενώ βρίσκεται σε πένθος μπορεί να είναι εξαιρετικά σκληρό. Το θέατρο απαιτεί συγκέντρωση, ενέργεια και συναισθηματική διαθεσιμότητα, στοιχεία που δεν είναι εύκολο να προσφέρει ένας άνθρωπος όταν βιώνει μια μεγάλη απώλεια. Παράλληλα, όμως, η επαγγελματική υποχρέωση, η ευθύνη απέναντι στους συναδέλφους και το κοινό, αλλά και η ανάγκη να συνεχιστεί μια παράσταση, δημιουργούν συχνά ένα σύνθετο και δύσκολο πλαίσιο.

«Εγώ το θεωρώ πολύ σκληρό αυτό και, αν κάποιος ηθοποιός νιώσει ότι δεν θέλει να παίξει, θα πρέπει να το σεβαστούν οι άλλοι», σημείωσε χαρακτηριστικά. Με αυτή τη δήλωση, η Άννα Κουρή τόνισε πως κανένας καλλιτέχνης δεν θα πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένος να ανέβει στη σκηνή, όταν ψυχικά δεν είναι σε θέση να το κάνει.

Η διαφορετική διαχείριση της απώλειας

Παρά την αρχική της έκπληξη, η Άννα Κουρή έδειξε κατανόηση απέναντι στην επιλογή του Δημήτρη Πιατά. Όπως εξήγησε, για ορισμένους ανθρώπους η εργασία και η επαφή με το θέατρο μπορεί να λειτουργήσουν ως ένας τρόπος προσωρινής αποφόρτισης από τον πόνο.

«Επίσης, καταλαβαίνω αυτό ότι είναι και ψυχοθεραπεία εκείνη την ώρα», ανέφερε. Η σκηνή, η διαδικασία της παράστασης και η συγκέντρωση στον ρόλο ενδέχεται να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να απομακρύνει για λίγο τις δύσκολες σκέψεις και να βρει μια μικρή ανάσα μέσα σε μια εξαιρετικά φορτισμένη περίοδο.

«Προτιμάς να παίξεις και να πάει λίγο το μυαλό σου αλλού για να το ξεπεράσεις. Δηλαδή, καταλαβαίνω και αυτή την άποψη του κυρίου Πιατά», πρόσθεσε η ηθοποιός. Με τα λόγια αυτά, ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει ένας μοναδικός ή σωστός τρόπος για να αντιμετωπίσει κανείς το πένθος. Κάποιος μπορεί να χρειάζεται απομόνωση και χρόνο μακριά από κάθε επαγγελματική δραστηριότητα, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να βρίσκει στήριγμα στη δουλειά του και στην καθημερινή του ρουτίνα.

Η τοποθέτηση της Άννας Κουρή αναδεικνύει και μια ευρύτερη πραγματικότητα για το επάγγελμα του ηθοποιού. Παρά τη λάμψη και τη δημοσιότητα που συχνά το συνοδεύουν, η υποκριτική απαιτεί συνέπεια και επαγγελματισμό ακόμη και στις πιο δύσκολες προσωπικές στιγμές. Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί, οι συντελεστές βασίζονται ο ένας στον άλλον και το κοινό περιμένει να δει το έργο. Ωστόσο, πίσω από τον ρόλο υπάρχει ένας άνθρωπος με προσωπικά συναισθήματα, ανάγκες και όρια.

Η Άννα Κουρή, χωρίς να κρίνει τη στάση του Δημήτρη Πιατά, υπογράμμισε τη σημασία του σεβασμού στην προσωπική επιλογή κάθε ηθοποιού. Είτε κάποιος επιλέξει να συνεχίσει κανονικά την εργασία του είτε αποφασίσει να απέχει, η απόφαση αυτή θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με κατανόηση και διακριτικότητα.

Το ζήτημα του πένθους στη θεατρική σκηνή δεν έχει εύκολες απαντήσεις. Η στάση του κάθε ανθρώπου εξαρτάται από τον χαρακτήρα του, τη σχέση του με την απώλεια και τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια του. Όπως ανέφερε η Άννα Κουρή, μπορεί να της έκανε εντύπωση η επιλογή του Δημήτρη Πιατά, όμως κατανοεί πως για εκείνον η παράσταση ίσως αποτέλεσε έναν τρόπο να διαχειριστεί τον πόνο και να συνεχίσει, έστω προσωρινά, την καθημερινότητά του.