«Έχουμε γεμίσει Θεοφάνηδες, φιλόδοξα, υπερτιμημένα “Τίποτα”», τονίζει στην kontra news ο Περικλής Λιανός. Ο αγαπημένος ηθοποιός πρωταγωνιστεί στον πολιτικό και σατιρικό μονόλογο «Ο Βασιλιάς Γυμνός» του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παπαδογιάννη, στο Θέατρο Αργώ.

19/10/2026 - 15:24

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Η εξουσία, η πολιτική διαφθορά, η υποκρισία και τα προσωπεία που κρύβονται πίσω από τη δημόσια εικόνα βρίσκονται στο επίκεντρο του έργου «Ο Βασιλιάς Γυμνός» του Γιάννη Παπάζογλου, που παίζεται στο θέατρο Αργώ. Ένας πολιτικός και σατιρικός μονόλογος με στοιχεία μαύρου χιούμορ, που επιχειρεί να φωτίσει τις αντιφάσεις ενός ανθρώπου ο οποίος έχει οικοδομήσει την ύπαρξή του πάνω στην εξουσία, αλλά έρχεται τελικά αντιμέτωπος με τις αλήθειες που προσπάθησε να κρύψει.

Στον ρόλο του Θεοφάνη, ενός πρωθυπουργού που πίσω από την εικόνα του ισχυρού ηγέτη κρύβει φόβους, ενοχές, τραύματα και ανεκπλήρωτα όνειρα, ο Περικλής Λιανός αναμετριέται με έναν πολυσύνθετο χαρακτήρα. Με αφορμή τη δολοφονία ενός πολιτικού του συνεργάτη, ο ήρωας αποσύρεται σε ένα μοναστήρι και καταγράφει τις σκέψεις του σε ένα μαγνητόφωνο, επιχειρώντας έναν προσωπικό απολογισμό. Στη διάρκεια αυτής της ιδιότυπης εξομολόγησης, η εικόνα του ατρόμητου πολιτικού αρχίζει να καταρρέει και αποκαλύπτεται ένας άνθρωπος γεμάτος αντιφάσεις.

Ο Περικλής Λιανός μιλά στην kontra news για τη γοητεία και τις δυσκολίες του μονολόγου, την ανάγκη να κατανοήσει κανείς έναν χαρακτήρα ακόμη κι όταν απέχει από αυτόν, τη δύναμη της σάτιρας ως θεατρικού εργαλείου και την ευθύνη του θεάτρου απέναντι στον θεατή-πολίτη. Με την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τις απαντήσεις του, αναφέρεται σε έναν κόσμο όπου οι πολιτικές μάσκες πολλαπλασιάζονται και υπενθυμίζει πως πίσω από όσα βλέπουμε μπορεί να κρύβονται πολύ περισσότερα.

-Στον «Βασιλιά Γυμνό» του Γιάννη Παπάζογλου υποδύεστε τον Θεοφάνη, έναν πρωθυπουργό που πίσω από την εικόνα του ισχυρού και αποφασιστικού ηγέτη κρύβει φόβους, ενοχές, τραύματα και ανεκπλήρωτα όνειρα. Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη όταν ήρθατε σε επαφή με αυτόν τον χαρακτήρα και ποια στοιχεία του σάς προκάλεσαν τη μεγαλύτερη υποκριτική πρόκληση;

“Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο μου άρεσε η δομή του έργου και ο χαρακτήρας με τα πολλά, αντιφατικά πρόσωπα. Όσο μελετούσα τον ρόλο και κατά τη διάρκεια των προβών, αυτό που με άγγιξε περισσότερο είναι ο φόβος αυτού του ανθρώπου, αιτία για πολλές πράξεις και επιλογές του. Η πρόκληση ήταν να φανεί η αλήθεια του, να μη γίνει αντιπαθής, να μην τον υπονομεύσω!”

-Ο Θεοφάνης έχει οικοδομήσει την πολιτική του ταυτότητα πάνω στην εικόνα, στα προσωπεία και στην εξουσία. Όταν, όμως, αποσύρεται στο μοναστήρι και έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, αρχίζουν να αποκαλύπτονται οι αντιφάσεις του. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να ισορροπήσει ανάμεσα στον αδίστακτο εξουσιολάγνο και στον ευάλωτο άνθρωπο που κρύβεται πίσω από αυτόν, χωρίς να δικαιολογεί τις πράξεις του;

“Εκεί είναι το κλειδί, στην κατανόηση των αιτιών που τον οδήγησαν στις συγκεκριμένες επιλογές. Προσωπικά απέχω παρασάγγας από τον χαρακτήρα του, οι δε αγωνίες του και οι φιλοδοξίες του δεν με αφορούσαν ποτέ. Έπρεπε να βρω μέσα μου το γιατί, να τον καταλάβω σε βάθος. Ελπίζω να τα κατάφερα!”

-Το έργο πραγματεύεται την πολιτική διαφθορά, την υποκρισία και τη σύγκρουση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και στην πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας παράλληλα στοιχεία μαύρου χιούμορ. Πιστεύετε ότι η σάτιρα μπορεί να αποκαλύψει τις παθογένειες της εξουσίας πιο αποτελεσματικά από μια ευθεία πολιτική καταγγελία; Και πόσο κοντά βρίσκεται, κατά τη γνώμη σας, ο Θεοφάνης σε πρόσωπα και συμπεριφορές της σύγχρονης πολιτικής ζωής;

“Η πολιτική καταγγελία είναι για τα κόμματα, τις πολιτικές συνεδρίες, τις εφημερίδες και τα κομματικά έντυπα. Το θέατρο θέλει άλλον τρόπο να πεις τα πράγματα. Η σάτιρα κατά τη γνώμη μου είναι ο καλύτερος. Νομίζω ότι έχουμε γεμίσει Θεοφάνηδες, φιλόδοξα, υπερτιμημένα «Τίποτα», λίγο-πολύ βρίσκονται παντού!”

-Ο μονόλογος έχει μια ιδιαίτερη συνθήκη: ο ήρωας καταγράφει τις σκέψεις του σε ένα μαγνητόφωνο, σαν να εξομολογείται, ενώ σταδιακά αποκαλύπτει όσα θα ήθελε ίσως να παραμείνουν κρυφά. Πώς προσεγγίσατε αυτή τη θεατρική εξομολόγηση; Τι αλλάζει στην ερμηνευτική σας προσέγγιση όταν ο ηθοποιός καλείται να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού χωρίς τη στήριξη άλλων ηθοποιών επί σκηνής;

“Είναι ο τέταρτος μονόλογος που παίζω. Χρεώνεσαι τα πάντα, πιστώνεσαι τα πάντα. Είσαι μόνος στη σκηνή, όλα περνούν από σένα. Έχει πολλή ομορφιά όλο αυτό, υπάρχουν όμως και στιγμές (το βίωσα στα πρώτα έργα) που έχεις ανάγκη και τον άλλον. Θέλει απίστευτη συγκέντρωση και αυτοπεποίθηση.

Προσέγγισα το ρόλο όπως πάντα, με απλότητα, αθωότητα και τη διάθεση ότι θα σας πω μια ιστορία, απέφυγα τα κολπάκια και τις δηθενιές!”

-Στην πολύχρονη πορεία σας έχετε ενσαρκώσει διαφορετικούς χαρακτήρες, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Τι σας γοητεύει περισσότερο σε έναν αντιφατικό ήρωα όπως ο Θεοφάνης: η σκοτεινή πλευρά του, οι εσωτερικές του ρωγμές ή η δυνατότητα να ανακαλύψετε πίσω από την πολιτική του μάσκα έναν άνθρωπο που δεν έχει πάψει να ονειρεύεται; Και πόσο σας έχει αλλάξει προσωπικά αυτή η διαδρομή μαζί του;

“Οι αντιφάσεις του με γοητεύουν, ότι παλεύει μέσα του το παιδί και ο σκληρός ενήλικας, ότι συνεχώς μάχεται, δεν ηρεμεί, δεν ησυχάζει, ταλαιπωρείται.

Από τους ρόλους πάντα κάτι κρατάμε, κάτι δικό μας ανακαλύπτουμε, πολλά δίνουμε και εμείς από το είναι μας. Να με αλλάξει όχι, να με επηρεάσει ναι, αρκετά!”

-Ο τίτλος «Ο Βασιλιάς Γυμνός» παραπέμπει στην αποκάλυψη μιας αλήθειας που όλοι μπορούν να δουν, αλλά συχνά κανείς δεν τολμά να ομολογήσει. Σε μια εποχή όπου η δημόσια εικόνα κατασκευάζεται και διαχειρίζεται με μεγάλη επιδεξιότητα, τι πιστεύετε ότι μπορεί να αποκαλύψει το θέατρο για την εξουσία, αλλά και για τη δική μας ευθύνη ως πολιτών; Με ποια σκέψη θα θέλατε να φύγει ο θεατής από την παράσταση;

“Το έργο δείχνει τα σκοτάδια της εξουσίας, τις προσωπικές διαδρομές, τις επιλογές και το τίμημα γι’ αυτές.

Ο θεατής θα πρέπει να σκεφτεί ότι πίσω από την εικόνα κρύβονται πολλά άλλα. Δεν πρέπει να έχουμε βεβαιότητες, πρέπει να επαγρυπνούμε, να σκεφτόμαστε πολύ, να μη δεχόμαστε εύκολα το κάθε τι. Δύο γνωρίζουμε, δεκάδες υπάρχουν!

Το θέατρο αυτό πρέπει να κάνει, να συγκινεί, να ερεθίζει, να ξυπνά τον θεατή-πολίτη!”

Η αλήθεια πίσω από τα προσωπεία

Ο «Βασιλιάς Γυμνός» θέτει ερωτήματα για την εξουσία και τους μηχανισμούς με τους οποίους κατασκευάζεται η δημόσια εικόνα, αλλά και για όσα αποκαλύπτονται όταν τα προσωπεία αρχίζουν να πέφτουν. Μέσα από την ερμηνεία του Περικλή Λιανού, ο Θεοφάνης καλείται να υπάρξει ως ένας άνθρωπος αντιφατικός, που δεν παύει να παλεύει με τον εαυτό του, τις φιλοδοξίες και τους φόβους του.

Και, όπως επισημαίνει ο ίδιος ο ηθοποιός, το θέατρο οφείλει να μην περιορίζεται στην ψυχαγωγία. Οφείλει να συγκινεί, να προκαλεί σκέψη και να αφυπνίζει τον πολίτη, υπενθυμίζοντάς του ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται πάντοτε εκεί όπου φαίνεται να βρίσκεται.

INFO

«Ο Βασιλιάς Γυμνός» του Γιάννη Παπάζογλου

Ένας πολιτικός και σατιρικός μονόλογος με «ενέσεις» μαύρου χιούμορ.

Ερμηνεία: Περικλής Λιανός
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αθηνά Ασημάκη
Σχεδιασμός φώτων / Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Παπαδογιάννης
Σκηνικά / Ενδυματολογική επιμέλεια: Αθηνά Ασημάκη
Φωτογραφία / Artwork: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Παραγωγή: sAGa Theater Productions
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble