Γιώργος Μαζωνάκης: «Μια μέρα μου είπε “δωσ’ μου το τηλέφωνο του Χατζηνικολάου, θέλω να μιλήσω”», αποκαλύπτει στενός του συνεργάτης

Ο στενός συνεργάτης του Γιώργου Μαζωνάκη, Νίκος Μίχαλος, μίλησε στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA» για τον χαρακτήρα, τη γενναιοδωρία και τις δύσκολες στιγμές του αγαπημένου καλλιτέχνη. Η συνέντευξη δόθηκε το πρωί της Πέμπτης 10 Σεπτεμβρίου, λίγες μόλις ώρες μετά τη γνωστοποίηση του θανάτου του τραγουδιστή, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών.

Με εμφανή συγκίνηση, ο Νίκος Μίχαλος προσπάθησε να αναδείξει μια διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη. Όχι μόνο τον καταξιωμένο performer που γνώριζε το κοινό μέσα από τις εμφανίσεις και τα τραγούδια του, αλλά και τον άνθρωπο που νοιαζόταν για τους γύρω του, βοηθούσε διακριτικά και συχνά έκρυβε τα συναισθήματά του πίσω από το χιούμορ και τις χαρακτηριστικές ατάκες του.

Γιώργος Μαζωνάκης: «Δεν θα ήθελε να μιλάμε στενοχωρημένα»

«Αν είχαμε και τον Γιώργο δίπλα μας, δεν θα ήθελε να μιλάμε στενοχωρημένα, γιατί τον ξέρω. Δεν του άρεσαν αυτά», σχολίασε αρχικά ο Νίκος Μίχαλος, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που, παρά τις δυσκολίες, προτιμούσε να κρατά μια πιο φωτεινή και αισιόδοξη στάση.

Ο συνεργάτης του εξήγησε πως η φετινή συνεργασία τους ήταν εξαιρετική και πως ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε δείξει μια ιδιαίτερα ζεστή και θετική πλευρά. «Ο Γιώργος δεν χρειάζεται να λέμε όλοι τα ίδια, πόσο μοναδικός ήταν. Ο λόγος που βγαίνω είναι γιατί κάποιες φορές, όταν φεύγουν κάποιοι άνθρωποι, πρέπει να ακούγονται και κάποια όμορφα πράγματα για εκείνους», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Όπως είπε, ο στόχος του ήταν να θυμίσει στο κοινό στιγμές που ίσως δεν ήταν γνωστές, αλλά αποκαλύπτουν την πραγματική προσωπικότητα του τραγουδιστή. «Ίσως τα χρειάζονται εκεί πάνω ή τα χρειάζονται και κάποιοι άνθρωποι που μπορεί να μην έχουν καλή εικόνα», πρόσθεσε.

Ο Νίκος Μίχαλος στάθηκε ιδιαίτερα στη χρονιά που πέρασαν μαζί, υπογραμμίζοντας πως γνώρισε έναν Γιώργο Μαζωνάκη διαφορετικό, πιο ανοιχτό και πρόθυμο να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους γύρω του. «Ήταν πολύ ζεστός και πολύ θετικός στο να τραγουδήσει για πολλή ώρα και για πολλές μέρες», ανέφερε.

Παράλληλα, μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο ο καλλιτέχνης επικοινωνούσε τις σκέψεις του. «Μερικές φορές μας μιλούσε σαν καθηγητής. Το είχε αυτό ο Γιώργος με τις ατάκες του», είπε, θυμίζοντας περιστατικά που φανέρωναν την ιδιαίτερη ματιά του πάνω στη ζωή και στους ανθρώπους.

Η διακριτική ανθρωπιά του Γιώργου Μαζωνάκη

Μία από τις ιστορίες που μοιράστηκε ο Νίκος Μίχαλος αφορά μια γυναίκα από τα Γιάννενα, η οποία είχε επικοινωνήσει με το γραφείο του τραγουδιστή ζητώντας βοήθεια για την αγορά αναπηρικού αμαξιδίου.

«Μας πήρε τηλέφωνο στο γραφείο και μας είπε: “Ψάξτε να δείτε αν είναι αλήθεια και, αν είναι αλήθεια, σε παρακαλώ Νίκο, στείλε μου, ζήτα το IBAN για να κάνω το transfer”», αποκάλυψε ο συνεργάτης του.

Η αντίδραση αυτή, όπως τόνισε, αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Γιώργος Μαζωνάκης αντιμετώπιζε τις ανάγκες των άλλων. Δεν επιθυμούσε δημοσιότητα ούτε επιβράβευση. Ήθελε απλώς να βεβαιωθεί ότι κάποιος χρειαζόταν πραγματικά βοήθεια και στη συνέχεια να συνεισφέρει άμεσα.

Ο Νίκος Μίχαλος αναφέρθηκε επίσης σε ένα ακόμη χαρακτηριστικό περιστατικό. Όταν έκοψαν την πρωτοχρονιάτικη πίτα, το φλουρί έτυχε στους εργαζομένους. Ο Γιώργος Μαζωνάκης, όπως είπε, φρόντισε να το πληρώσει ο ίδιος, προσφέροντας το αντίστοιχο ποσό στους υπαλλήλους.

«Αυτός είναι ο βασικός άξονας για τον οποίο βγήκα σήμερα να μιλήσω για τον Γιώργο. Γιατί πολύς κόσμος τον κρίνει μερικές φορές λίγο έντονα», σημείωσε ο Νίκος Μίχαλος, θέλοντας να δείξει πως πίσω από την έντονη δημόσια εικόνα υπήρχε ένας άνθρωπος με ευαισθησία και γενναιοδωρία.

Η αποκάλυψη για τον Χατζηνικολάου

Στη συνέχεια, ο στενός συνεργάτης του Γιώργου Μαζωνάκη αναφέρθηκε και σε μια δύσκολη περίοδο που φαίνεται πως είχε επηρεάσει ψυχολογικά τον τραγουδιστή.

«Μερικές φορές ήθελε να μιλήσει και παραπάνω. Μια μέρα, δεν θα το ξεχάσω, ήμουν στο εξωτερικό και μου λέει: “Νίκο, δώσ’ μου το τηλέφωνο του Χατζηνικολάου. Σε παρακαλώ, θέλω να μιλήσω”», περιέγραψε.

Όπως εξήγησε, ήταν μια στιγμή κατά την οποία ο καλλιτέχνης ένιωθε την ανάγκη να εκφραστεί δημόσια. Ωστόσο, την επόμενη ημέρα φαίνεται πως άλλαξε γνώμη και δεν προχώρησε στην επικοινωνία. «Την επόμενη μέρα το ξέχασε, το σταμάτησε», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Νίκος Μίχαλος συνδύασε αυτή την επιθυμία με τις πιέσεις που μπορεί να προκαλούν οι οικογενειακές υποθέσεις, η ένταση και η μοναξιά. «Ήταν σίγουρα δεμένος με την οικογένειά του. Νομίζω ότι όλα αυτά συντέλεσαν μερικές φορές στο να νιώθει μόνος του, χωρίς να το παραδέχεται», ανέφερε.

Παράλληλα, σημείωσε πως η μοναξιά δεν εξαρτάται από το μέγεθος του σπιτιού ή από την αναγνωρισιμότητα ενός ανθρώπου. «Ακόμα και το σπίτι του ήταν τεράστιο, αλλά στην ουσία ήταν ένας άνθρωπος εκεί», είπε, περιγράφοντας την αντίθεση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα του σταρ και στην προσωπική ζωή ενός ανθρώπου που μπορεί να αισθανόταν απομονωμένος.

Η συγκίνηση στην τελευταία εμφάνιση

Ο Νίκος Μίχαλος αποκάλυψε ακόμη πως ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν πιεσμένος και κουρασμένος από τη δουλειά. «Ήταν μερικές φορές πολύ θολωμένος με τη δουλειά, κουρασμένος», δήλωσε, αφήνοντας να εννοηθεί πως η συνεχής επαγγελματική δραστηριότητα είχε επιβαρύνει τον οργανισμό και την ψυχολογία του.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στην τελευταία εμφάνιση του τραγουδιστή στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος της συναυλίας, ο Γιώργος Μαζωνάκης ξέσπασε σε κλάματα. «Δύσκολα ένας καλλιτέχνης επιπέδου Γιώργου τελειώνει μια συναυλία και κλαίει», ανέφερε ο συνεργάτης του.

Η εικόνα αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, φανερώνει το βάθος των συναισθημάτων που κουβαλούσε ο καλλιτέχνης, παρά τη δυναμική παρουσία που παρουσίαζε πάνω στη σκηνή. Πίσω από τα φώτα, τη μουσική και το χειροκρότημα, υπήρχε ένας άνθρωπος ευαίσθητος, κουρασμένος και βαθιά συνδεδεμένος με όσους αγαπούσε.

Τα λόγια του Νίκου Μίχαλου σκιαγραφούν έναν Γιώργο Μαζωνάκη με πολλές πλευρές: έναν σπουδαίο τραγουδιστή, έναν απαιτητικό επαγγελματία, αλλά και έναν γενναιόδωρο και ευαίσθητο άνθρωπο. Η μαρτυρία του στενού συνεργάτη του υπενθυμίζει πως ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν θα μείνει στη μνήμη μόνο για τη φωνή και τις επιτυχίες του, αλλά και για τις πράξεις ανθρωπιάς, τις στιγμές συγκίνησης και το αποτύπωμα που άφησε στους ανθρώπους οι οποίοι στάθηκαν δίπλα του.