Γιάννης Παπαδογιάννης και Αθηνά Ασημάκη: «Πόσο συμμετέχω κι εγώ στη δημιουργία των τεράτων που με τρομάζουν;» Η απάντηση στην κοινή συνέντευξη που παραχώρησαν οι δύο καλλιτέχνες στην kontra news.

08/09/2026 - 23:08

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Το «Εκτροφείο Τεράτων» του Γιάννη Παπάζογλου επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο ΑΡΓΩ, από την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου. Ένα νεοελληνικό έργο υπαρξιακό, πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο, που κινείται μέσα σε ένα ασφυκτικό σύμπαν όπου η προσωπική κρίση συναντά τη συλλογική πραγματικότητα, η εξουσία συγκρούεται με την επιθυμία και η επιτυχία αποκαλύπτει τη σκοτεινή, εύθραυστη πλευρά της.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Ξένια, μια γυναίκα σε θέση ισχύος, ένα υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με το παρελθόν της, τις επιλογές της και έναν κόσμο που μοιάζει να καταρρέει τόσο έξω όσο και μέσα της. Διαδηλώσεις, συγκρούσεις, καταστολή, μνήμες και ενοχές συνθέτουν ένα εφιαλτικό τοπίο, όπου τα όρια ανάμεσα σε θύτες και θύματα γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα.

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, τον σχεδιασμό των φώτων και τη μουσική επιμέλεια, και η Αθηνά Ασημάκη, που εκτός από την ερμηνεία έχει την ενδυματολογική επιμέλεια και είναι βοηθός σκηνοθέτη, μιλούν για τη δεύτερη ζωή της παράστασης, για τη φιλοδοξία και την αλλοτρίωση, για τα «τέρατα» που δεν εμφανίζονται ξαφνικά αλλά δημιουργούνται, καθώς και για τη στενή δημιουργική σχέση που έχουν χτίσει πάνω και έξω από τη σκηνή.

-Το «Εκτροφείο Τεράτων» επιστρέφει για δεύτερη σεζόν. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θελήσετε να επιστρέψετε σε ένα τόσο σκοτεινό και απαιτητικό έργο και τι ανακαλύψατε σε αυτό στη δεύτερη ανάγνωσή του που ίσως δεν είχατε δει την πρώτη φορά;

Γιάννης: Υπάρχουν βεβαίως σκοτεινές στιγμές, αλλά νομίζω πως για μένα μεγαλύτερη ουσία έχει το ψυχολογικό και κοινωνικό κομμάτι του έργου, και αυτό είναι πιστεύω που αγγίζει περισσότερο το κοινό. Η δεύτερη σεζόν ήρθε σε μεγάλο βαθμό επειδή το ζήτησε ο κόσμος. Είχαμε μια πολύ όμορφη ανταπόκριση από το κοινό την πρώτη σεζόν και αρκετοί θεατές μάς έλεγαν ότι ήθελαν να επιστρέψουμε ή ότι ήθελαν να το προτείνουν σε ανθρώπους που δεν είχαν προλάβει να το δουν. Βλέπουμε σε αναρτήσεις που έχουμε στο Instagram ή στο Facebook να μας ζητάνε να παίξουμε το έργο μας σε άλλες πόλεις, και υποσχόμαστε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να έρθουμε.

Αθηνά: Αυτό για εμάς ήταν ίσως η μεγαλύτερη επιβεβαίωση ότι αυτή η παράσταση έχει ακόμα κάτι να πει. Όταν ο κόσμος σου ζητάει να ξαναδεί μια δουλειά που έχεις αγαπήσει και έχεις καταθέσει πολύ από τον εαυτό σου, χαίρεσαι πολύ. Είναι μια δουλειά που αγαπήσαμε και οι δυο μας πάρα πολύ!

Γιάννης: Ξεκινώντας φέτος έχουμε όλη την εμπειρία της προηγούμενης χρονιάς, η επαφή μας με το κοινό και οι τόσο όμορφες συζητήσεις που κάναμε με τους θεατές μετά από τις παραστάσεις μας. Έπειτα ζώντας με τους ρόλους μας μια ολόκληρη σεζόν και επανεξετάζοντάς τους φέτος νιώθουμε ότι έχουμε γίνει ένα μ’ αυτούς. Τους καταλαβαίνουμε και πλέον νιώθουμε πως μας καταλαβαίνουν κι αυτοί.

-Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται μια γυναίκα σε θέση ισχύος, ένα υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, που έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες των επιλογών της. Πότε η φιλοδοξία παύει να είναι κινητήριος δύναμη και μετατρέπεται σε μηχανισμό αλλοτρίωσης;

Αθηνά: Όταν κάποιος ξεχνάει για ποιο λόγο ξεκίνησε αυτή τη δουλειά που έχει επιλέξει και επικεντρώνεται μόνο στο να ανέβει ιεραρχικά. Νομίζω ότι τότε είναι που δεν μπορεί να αισθανθεί ελεύθερος και δημιουργικός γιατί τον καταβάλλει το άγχος, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να γίνει και εμμονή. Αφιερώνεται μόνο στη δουλειά του και ξεχνάει να ζήσει.

Γιάννης: Νομίζω ότι η φιλοδοξία μετατρέπεται σε αλλοτρίωση όταν η επιτυχία παύει να είναι μέσο και γίνεται αυτοσκοπός. Όταν δηλαδή δεν αναρωτιέσαι πια αν αυτό που κάνεις έχει νόημα, αλλά μόνο αν σε ανεβάζει ένα σκαλοπάτι παραπάνω. Και τότε μπορεί να έχεις κερδίσει πολλά εξωτερικά και να έχεις χάσει πολύ περισσότερα εσωτερικά.

-Το έργο μιλά για «τέρατα», αλλά τα τέρατα εδώ δεν φαίνεται να είναι υπερφυσικά. Γεννιούνται μέσα στην κοινωνία, στην εξουσία, στις σχέσεις, στις προσωπικές μας επιλογές. Πιστεύετε ότι το «τέρας» υπάρχει μέσα στον καθένα μας και, κυρίως, κάτω από ποιες συνθήκες ξυπνά;

Αθηνά: Νομίζω πως ναι. Το αν θα το εμφανίσουμε εξαρτάται όμως από τις συνθήκες που μας περιβάλλουν. Τότε είναι που μπορεί αυτό το τέρας να εμφανιστεί και να αντιδράσουμε με τρόπο που ούτε εμείς οι ίδιοι να το φανταζόμασταν ποτέ.

Γιάννης: Στο έργο με ενδιαφέρει πολύ η ιδέα ότι τα τέρατα δεν εμφανίζονται ξαφνικά. Δημιουργούνται. Από τις συνθήκες, την κοινωνία, την εξουσία, την καταπίεση, τις επιλογές μας. Και ίσως το πιο τρομακτικό είναι ότι κάποιος μπορεί να γίνει τέρας χωρίς να το αντιληφθεί. Γι’ αυτό και το έργο δεν αφορά κάποιους «άλλους». Αφορά όλους μας.

-Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό: από τη μία η εσωτερική κατάρρευση μιας γυναίκας και από την άλλη μια πόλη που εξεγείρεται, με διαδηλώσεις, συγκρούσεις και καταστολή. Πόσο πιστεύετε ότι η προσωπική μας κρίση είναι τελικά αντανάκλαση της κοινωνίας στην οποία ζούμε;

Γιάννης: Πάρα πολύ. Νομίζω ότι πολλές φορές νομίζουμε πως αυτό που περνάμε είναι καθαρά προσωπικό, αλλά στην πραγματικότητα κουβαλάμε πάνω μας όλη την εποχή που ζούμε. Την πίεση της δουλειάς, την ανασφάλεια, τον φόβο, την ανάγκη να είμαστε συνεχώς παραγωγικοί. Όλα αυτά μπορούν σε κάποια στιγμή να μας κάνουν να εκραγούμε.

Αθηνά: Ακριβώς. Το προσωπικό και το κοινωνικό στο έργο είναι αλληλένδετα. Η Ξένια δεν καταρρέει σε ένα κενό. Καταρρέει μέσα σε μια συγκεκριμένη κοινωνία, σε ένα συγκεκριμένο εργασιακό περιβάλλον, σε μια συγκεκριμένη εποχή. Και αυτό ήταν κάτι που θέλαμε πολύ να υπάρχει στην παράσταση.

– Υπάρχει στο έργο ένα έντονα καφκικό και εφιαλτικό στοιχείο, όπου τα όρια ανάμεσα σε θύτες και θύματα, πραγματικότητα και μνήμη, ενοχή και αθωότητα γίνονται δυσδιάκριτα. Ως ηθοποιοί, πώς προσεγγίζετε έναν χαρακτήρα όταν τίποτα δεν είναι απόλυτα «μαύρο» ή «άσπρο»;

Αθηνά: Σε αυτό με βοήθησε πολύ και ο Γιάννης ως σκηνοθέτης που μέσα από τις συζητήσεις που κάνουμε κατά την ανάλυση του ρόλου, φτάνω να καταλάβω πάρα πολύ καλά τον χαρακτήρα μου πρώτα απ’ όλα, τα κίνητρά του και τι κρύβεται πίσω από αυτά οπότε έτσι διεισδύω στα πολλαπλά επίπεδα και πολύπλοκα συναισθήματά του που ποτέ δεν είναι «μαύρο» ή «άσπρο», αλλά πιάνει όλα τα χρώματα της παλέτας.

Γιάννης: Ναι, βοηθάει η σκηνοθεσία, αλλά παίζει μεγάλο ρόλο και το ταλέντο και η αντίληψη του ηθοποιού, ώστε να μπορεί να αποδώσει το όραμά σου.

Σκηνοθετικά προσπαθώ να μη δώσω έτοιμες απαντήσεις, όχι μόνο στον ηθοποιό, αλλά και στο κοινό. Με ενδιαφέρει ο θεατής να μπορεί να αλλάξει γνώμη για τους χαρακτήρες κατά τη διάρκεια της παράστασης. Να μη γνωρίζει από την αρχή ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα. Γιατί στην πραγματική ζωή τα πράγματα σπάνια είναι τόσο ξεκάθαρα.

-Η παράσταση είναι μόλις 75 λεπτά και στηρίζεται ουσιαστικά στη δική σας παρουσία επί σκηνής. Πόσο δύσκολο είναι να κρατηθεί αυτή η ένταση αμείωτη και να δημιουργηθεί η αίσθηση ενός ολόκληρου κόσμου με τόσο περιορισμένα μέσα και δύο μόνο ερμηνευτές;

Γιάννης: Κατ’ αρχάς θεωρώ ότι όταν έχεις ένα κείμενο τόσο δυνατό, σημερινό και βαθύ όπως αυτό του Γιάννη Παπάζογλου έχεις δυνατή αφετηρία. Αλλά όπως και στη μαγειρική, το να έχεις τη συνταγή δεν σου εγγυάται και το αποτέλεσμα. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι πολύ απαιτητική σωματικά και ψυχικά για τους ηθοποιούς. Από την άλλη, αυτό είναι και το ωραίο. Έχουμε ο ένας τον άλλον και υπάρχει μια πολύ δυνατή επικοινωνία μεταξύ μας με την Αθηνά. Και όντως μας το λένε αυτό. Είναι μάλιστα από τα πιο συνήθη σχόλια που παίρνουμε, ότι «κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο από το πρώτο λεπτό» και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό.

-Η συνεργασία σας δεν περιορίζεται στην ερμηνεία: ο Γιάννης Παπαδογιάννης υπογράφει τη σκηνοθεσία, τον σχεδιασμό των φώτων και τη μουσική επιμέλεια, ενώ η Αθηνά Ασημάκη, εκτός από την ερμηνεία, έχει την ενδυματολογική επιμέλεια και είναι βοηθός σκηνοθέτη. Πώς επηρεάζει μια τόσο στενή και πολυεπίπεδη συνεργασία τη σχέση σας πάνω στη σκηνή και πόσο εύκολο είναι να διαφωνείτε δημιουργικά;

Αθηνά: Δεν έχουμε ουσιαστικά διαφωνίες. Έχουμε πολύ κοινή οπτική απέναντι στη θεατρική διαδικασία και ίσως γι’ αυτό και έχουμε τόσο καλή συνεργασία. Συνήθως ο ένας προσθέτει πάνω στις ιδέες του άλλου και μάλιστα με ενθουσιασμό. Όταν συζητάμε, αυτό που θα πει ο ένας δημιουργεί μια εικόνα δημιουργεί μια εικόνα πάνω στην οποία ο άλλος έρχεται να προσθέσει και να συμπληρώσει.

-Το «Εκτροφείο Τεράτων» μιλά για την επιτυχία που απογυμνώνεται από το κύρος της, για την καριέρα που υπερκαλύπτει την επιθυμία και για μια λύτρωση που διαρκώς αναβάλλεται. Αν έπρεπε να αφήσετε τον θεατή με ένα μόνο ερώτημα όταν βγει από την αίθουσα, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;

Αθηνά: Θα ήθελα να φύγει και να αναρωτηθεί: «Εγώ μέχρι πού θα έφτανα;» Μέχρι πού θα άντεχα την πίεση; Πότε θα έλεγα όχι; Και τι θα ήμουν διατεθειμένη να θυσιάσω για να πετύχω κάτι που θέλω;

Γιάννης: Εγώ θα έβαζα ένα ακόμη ερώτημα. Επειδή το έργο ουσιαστικά θέλει να κοιτάξουμε πιο βαθιά μέσα μας, θα έλεγα «Πόσο συμμετέχω κι εγώ στη δημιουργία των τεράτων που με τρομάζουν;»

“Το «Εκτροφείο Τεράτων» δεν αναζητά εύκολες απαντήσεις ούτε υποδεικνύει με βεβαιότητα ποιοι είναι οι θύτες και ποια τα θύματα. Αντίθετα, οδηγεί τον θεατή σε μια πιο άβολη και ίσως πιο ουσιαστική διαδικασία: να κοιτάξει μέσα του και να αναρωτηθεί πού τελειώνει η προσωπική ευθύνη και πού αρχίζει η δύναμη των συνθηκών που μας διαμορφώνουν.

Μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που μοιάζει να έχει κατακτήσει την επιτυχία αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με την εσωτερική της κατάρρευση, η παράσταση ανοίγει ερωτήματα που ξεπερνούν τη σκηνή. Για τη φιλοδοξία και το τίμημά της. Για την εξουσία και την αλλοτρίωση. Για τους συμβιβασμούς που κάνουμε χωρίς να τους αντιλαμβανόμαστε. Και, τελικά, για τα «τέρατα» που ίσως δεν βρίσκονται τόσο μακριά από εμάς όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.”

INFO

«Εκτροφείο Τεράτων»
του Γιάννη Παπάζογλου

2η Σεζόν

📍 Θέατρο ΑΡΓΩ
Ελευσινίων 13-15, Αθήνα
Πλησίον Μετρό Μεταξουργείο

📅 Από Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026
Κάθε Παρασκευή στις 20:30

Διάρκεια: 75’

Συντελεστές

Κείμενο: Γιάννης Παπάζογλου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης
Σχεδιασμός φώτων / Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδογιάννης
Ενδυματολογική Επιμέλεια: Αθηνά Ασημάκη
Φωτογραφία / Artwork: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Παραγωγή: sAGa Theater Productions
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αθηνά Ασημάκη
Σκηνικά: PixelForge Laserworks
Δημόσιες Σχέσεις / Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Κατασκευή κοσμημάτων: Χριστίνα Τριανταφυλλοπούλου
Πρωτότυπη μουσική: Πάνος Δορμπαράκης