Μπάμπης Στόκας: «Σαν λαός είμαστε πιο εύκολοι στην κακία – Εμείς το έχουμε λίγο παραπάνω»

Οι Πυξ Λαξ βρέθηκαν το απόγευμα της Δευτέρας (7/6/26) στον καναπέ του «Studio στις 3», χαρίζοντας μια συζήτηση που ισορρόπησε ανάμεσα στη μνήμη και στο παρόν. Ο Μπάμπης Στόκας και ο Φίλιππος Πλιάτσικας μίλησαν με την οικειότητα και τη διαύγεια που τους χαρακτηρίζουν για την πορεία τους, για την κριτική που δέχονται διαχρονικά και για το πώς ο χρόνος τους βρίσκει ακόμη «χύμα», δημιουργικούς και αποφασισμένους να κάνουν αυτό που αγαπούν. Με αφετηρία την παρατήρηση ότι «σαν λαός είμαστε πιο εύκολοι στην κακία», ο Μπάμπης Στόκας έβαλε στο τραπέζι μια συζήτηση που αφορά την κοινωνία συνολικά: τον τρόπο που κρίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε, τον δογματισμό που εγκλωβίζει και το πώς, παρ’ όλα αυτά, η μουσική βρίσκει πάντα δρόμους για να ενώνει.

Μπάμπης Στόκας: σκέψεις για την κακία και την κριτική

Ο Μπάμπης Στόκας δεν μάσησε τα λόγια του όταν ρωτήθηκε για τα αρνητικά σχόλια. Περιέγραψε κάτι οικείο σε πολλούς: την ευκολία με την οποία αρκετοί άνθρωποι εκφράζονται απόλυτα και συχνά επιθετικά για καταστάσεις και πρόσωπα που δεν γνωρίζουν πραγματικά. Όπως τόνισε, αυτή η τάση προϋπήρχε πολύ πριν τα κοινωνικά δίκτυα, όμως σήμερα φαίνεται εντονότερη. «Σαν λαός είμαστε πιο εύκολοι στην κακία» είπε με ειλικρίνεια, συμπληρώνοντας ότι πολλές φορές έχει χρειαστεί να βάλει «χέρι» σε φίλους που αναπαράγουν κρίσεις δανεικές, μόνο και μόνο επειδή «κάτι άκουσαν από κάποιον».

Η θέση του δεν ήταν μια καταγγελία για την καταγγελία, αλλά μια υπενθύμιση να κοιτάζουμε λίγο βαθύτερα πριν βιαστούμε να κρίνουμε. Στο επίκεντρο έβαλε την ανθρώπινη επαφή: «Τον ξέρεις τον άνθρωπο;» είναι το ερώτημα που, όπως είπε, γκρεμίζει πολλές αβάσιμες βεβαιότητες. Και την ίδια στιγμή ξεκαθάρισε πως οι ίδιοι επιλέγουν να μη στέκονται στα αρνητικά: «Σε εμάς έρχονται καλοί άνθρωποι… Παίζουμε γιατί γουστάρουμε». Η χαρά του παιξίματος, η αυθεντικότητα, η σύνδεση με το κοινό – αυτά είναι που τους κρατούν ζωντανούς στη σκηνή.

Πλιάτσικας και Μπάμπης Στόκας για το πέρασμα του χρόνου

Στο ερώτημα πώς τους έχει επηρεάσει ο χρόνος, ο Φίλιππος Πλιάτσικας χαμογέλασε: «Ευτυχώς εμείς ήμασταν χύμα πάντα». Μια φράση που κωδικοποιεί την ιδιοσυγκρασία των Πυξ Λαξ: άναρχη τρυφερότητα, αντισυμβατικότητα με ουσία, ελευθερία που δεν επιδεικνύεται, αλλά βιώνεται. Η στάση αυτή εξηγεί γιατί, ακόμη και μετά από δεκαετίες, εξακολουθούν να γεμίζουν χώρους, να συγκινούν διαφορετικές γενιές και να στήνουν συναυλίες που μοιάζουν με συνάντηση παλιών φίλων.

Ο Μπάμπης Στόκας πρόσθεσε πως αν σταματούσαν να το απολαμβάνουν, θα το σταματούσαν και πρακτικά. Δεν τους ενδιαφέρουν οι κατηγοριοποιήσεις ούτε τα «πρέπει» της αγοράς, παρά μόνο η αλήθεια του τραγουδιού την ώρα που το μοιράζονται με τον κόσμο. Αυτή η αφοσίωση στο αληθινό συναίσθημα είναι το νήμα που τους συνδέει με το κοινό τους, είτε αυτό αποτελείται από «παλιούς» που μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους είτε από «νέους» που τα ανακαλύπτουν τώρα.

Όταν η ροκ συνάντησε το λαϊκό: η συνεργασία με τον Βασίλη Καρρά

Οι Πυξ Λαξ θυμήθηκαν και την εποχή που επιχείρησαν να παντρέψουν τη ροκ με το λαϊκό και το παραδοσιακό, τότε στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η συνεργασία τους με τον Βασίλη Καρρά δεν ήταν μια εύκολη επιλογή για τα δεδομένα της εποχής: τα «στεγανά» ήταν ισχυρά, οι ταμπέλες πολλές και οι περιχαρακώσεις έντονες. «Αφού είσαι ροκ, τι δουλειά έχεις εκεί;» ήταν ένα από τα συνηθισμένα σχόλια που άκουγαν τότε ο Μπάμπης Στόκας και ο Φίλιππος Πλιάτσικας.

Κι όμως, εκείνο το πάντρεμα, που τότε προκάλεσε αντιδράσεις, σήμερα μοιάζει αυτονόητο – «ρέει σαν νεράκι», όπως σημείωσε ο Πλιάτσικας. Πολλοί καλλιτέχνες, με τον δικό τους τρόπο, συνεχίζουν αυτή την παράδοση της μίξης ήχων, αποδεικνύοντας ότι η μουσική δεν αντέχει τα σύνορα. Το «υγιές» σε αυτή την ιστορία δεν είναι μόνο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά κυρίως η διάθεση για διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Εκεί όπου άλλοτε έμπαιναν τείχη, τώρα κυκλοφορεί δημιουργική περιέργεια.

Τα στεγανά, οι δογματισμοί και αυτό που μένει

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας θύμισε ότι οι δογματισμοί δεν είναι πρόβλημα μόνο της μουσικής: οι περιχαρακώσεις υπάρχουν παντού – στον δημόσιο λόγο, στη δουλειά, ακόμα και στις καθημερινές σχέσεις. Το ζητούμενο είναι να μη γίνουν φυλακή, αλλά αφορμή να αναστοχαστούμε: τι υπηρετεί το τραγούδι, την τέχνη, την επικοινωνία με τον άλλον; Οι Πυξ Λαξ απάντησαν στην πράξη, διαχρονικά, επιλέγοντας συνεργασίες και διαδρομές που τους εκφράζουν, έστω κι αν γέννησαν αντιρρήσεις.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρατήρηση του Μπάμπη Στόκα για την «ευκολία στην κακία» λειτουργεί σαν καθρέφτης της εποχής, όχι για να μας μαυρίσει την καρδιά, αλλά για να μας ενεργοποιήσει. Αντί για έτοιμες κρίσεις, ας ξαναβρούμε χώρο για κατανόηση. Αντί για τσιτάτα, ας επιμείνουμε στο βίωμα. Κι αν κάπου χρειάζεται να ειπωθούν τα πράγματα «χύμα», ας ειπωθούν με την ευθύνη εκείνου που σέβεται πρώτα τον άνθρωπο και μετά τη γνώμη του.

Η σκηνή ως αντίδοτο

Στις συναυλίες, λένε, έρχονται «καλοί άνθρωποι». Όχι γιατί είναι όλοι ίδιοι, αλλά γιατί η μουσική έχει τον τρόπο να μαλακώνει τις γωνίες μας. Ο Μπάμπης Στόκας το περιέγραψε απλά: «Εμείς περνάμε καλά». Κι αυτό το «καλά» γίνεται κοινή εμπειρία, ένα μικρό αντίδοτο στη σκληρότητα της καθημερινότητας και στην ευκολία της ηλεκτρονικής χολής. Εκεί, στο ζωντανό, οι ετικέτες χάνουν τη σημασία τους. Μένει το τραγούδι, η φωνή, οι ιστορίες που μοιραζόμαστε, οι στίχοι που μας ενώνουν.

Στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που κρατάει όρθια μια μπάντα τόσα χρόνια: η συνέπεια στην αλήθεια της, η αντοχή απέναντι στο πρόσκαιρο και η επιλογή να μιλάει με έργα. Όταν οι στίχοι συναντούν ανοιχτά αυτιά και πρόσωπα που χαμογελούν, τότε ο θόρυβος της κακίας χάνει ένταση.

Κλείνοντας, η σκέψη του Μπάμπη Στόκα λειτουργεί και ως πρόσκληση: να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας, γενναιόδωροι με τον άλλον και λιγότερο πρόθυμοι να υψώσουμε το δάχτυλο. Γιατί αν «σαν λαός είμαστε πιο εύκολοι στην κακία», έχουμε και το χάρισμα να τη μετατρέπουμε σε κάτι καλύτερο όταν συναντιόμαστε γύρω από ένα τραγούδι. Και αυτό, όπως αποδεικνύουν σταθερά οι Πυξ Λαξ, είναι το πιο όμορφο κέρδος – τόσο για τους ίδιους όσο και για όλους εμάς που συνεχίζουμε να τραγουδάμε μαζί τους.