Γιατί, ο ρεαλιστής Πρωθυπουργός µεταµορφώνεται σε οραµατιστή, στη φετινή ΔΕΘ;

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ *

Ο Πρωθυπουργός έχει ήδη προαναγγείλει ότι, η φετινή του οµιλία στην ΔΕΘ, θα περιέχει την οικονοµική πολιτική του για το 2027, αυτή όµως θα είναι ενταγµένη στην πολιτική της τετραετίας 2027-2030, και την ονόµασε: Το όραµά του για την Ελλάδα του 2030.

Παράδοξο φαίνεται µια κυβέρνηση που για οκτώ χρόνια καταγγέλλει τα κόµµατα που µιλούν για οράµατα και αποφεύγουν να µιλήσουν και να δεσµευτούν µε ρεαλιστικές προτάσεις για τα προβλήµατα της οικονοµίας και της χώρας, στον όγδοο χρόνο της κυβερνητικής εξουσίας της να ανακαλύπτει το όραµα του τέλους της τρίτης τετραετίας.

Το περιεχόµενο αυτού του οράµατος το ονόµασε Εθνικό Πρόγραµµα Ανάπτυξης και το στηρίζει σε δύο δεσµευτικά σχέδια.

Το πρώτο το έχει συµφωνήσει µε την ΕΕ και ονοµάζεται: Πολυετές Δηµοσιονοµικό Πλαίσιο 2026-2029.

Αυτή η συµφωνία περιλαµβάνει τα βασικά µακροοικονοµικά µεγέθη της ελληνικής οικονοµίας, για τα επόµενα χρόνια και, έχει στόχους, την ανάπτυξη της οικονοµίας, την βελτίωση των εισοδηµάτων, της απασχόλησης και την ανάπτυξη της περιφέρειας.

Συµφωνηµένες πολιτικές

Οι συµφωνηµένες πολιτικές της κυβέρνησης µε την ΕΕ, για την επίτευξη των στόχων, περιλαµβάνονται στο «Πολυετές δηµοσιονοµικό πλαίσιο 2026-2029», το οποίο προβλέπει:

1. Η ανάπτυξη του 2026 να φθάσει στο 2,4%. Ήδη η ΤτΕ, έχει µειώσει τον στόχο στο 2,1%.

Μάλιστα προβλέπει, κάθε χρόνο µείωση του ρυθµού αύξησης του ΑΕΠ και το 2029, θα είναι στο 0,9%.

2. Η ιδιωτική κατανάλωση από αύξηση 2% φέτος, θα µειώνεται και το 2030 θα αυξηθεί µόνο 1%.

3. Μείωση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου, λόγω ολοκλήρωσης του Ταµείου Ανάκαµψης, το 2027 θα πέσει πάλι στο 10%, δηλαδή πολύ µακριά από τον µέσο όρο της ΕΕ.

4. Πληθωρισµό, όλα τα χρόνια µέχρι το 2030, πάνω από το 2%, φέτος τρέχει µε 3,5% περίπου.

Το δεύτερο είναι τα 23 δις ευρώ των εθνικών πόρων, που λέει ότι έχει διασφαλίσει, για την επόµενη τετραετία από εθνικούς πόρους.

Μάλιστα, η κυβέρνηση πανηγυρίζει, γιατί µε την πολιτική της εξασφάλισε αυτά τα 23 δις ευρώ εθνικών πόρων, µέχρι το 2030, για την επίτευξη των οραµατικών στόχων της το 2030.

Όµως, αν ρίξουµε µια πιο προσεκτική µατιά, τα 23 δις ευρώ, είναι, λίγο πιο πάνω από το άθροισµα του ΠΔΕ των τεσσάρων χρόνων.

Από τα 23 δις ευρώ του Εθνικού Προγράµµατος Ανάπτυξης(ΕΠΑ 2027-2030), η κυβέρνηση αναφέρει ότι θα διαθέσει:

1. Τα 17,1 δις ευρώ για χρηµατοδότηση νέων και δράσεων.

2. Τα υπόλοιπα 5,8 δις ευρώ θα χρηµατοδοτήσουν τα ελλείµµατα του προηγούµενου ΕΠΑ, που δεν ολοκληρώθηκαν, δηλαδή περίπου το 35% του προηγούµενου ΕΠΑ.

Τώρα, µε αυτές τις επιλογές και τις δεσµεύσεις της, πως µπορεί να εξαγγέλλει οράµατα και µια άλλη Ελλάδα, µπορείτε να βγάλετε εύκολα τα συµπεράσµατά σας.

Η πρόωρη αποπληρωµή και οι συνέπειες

Επίσης, θα µιλήσει για την µεγάλη επιτυχία της πρόωρης αποπληρωµής δηµόσιου χρέους, για να µας επαινέσουν οι δανειστές και να κερδίσει η χώρα 300 εκ. Ευρώ το χρόνο και για εφτά χρόνια.

Αυτό καλό ακούγεται, όµως, έχει και τις επώδυνες για την οικονοµία και την κοινωνία πλευρές του.

Τα 13 δισεκατοµµύρια ευρώ χρέους της πρόωρης αποπληρωµής φέτος θα συγκεντρωθούν από τα πλεονάσµατα της υπερφορολόγησης µας, λόγω της αυξανόµενης ακρίβειας, τις ιδιωτικοποιήσεις της Αττικής Οδού και της Εγνατίας Οδού, που θα τα πληρώσουµε εµείς µε τα πολλά και πανάκριβα διόδια και από το δηµοσιονοµικό «µαξιλάρι» ρευστότητας και όχι φυσικά από την ασθενική ανάπτυξη.

Δηλαδή, αφαιρεί πρόσθετους πόρους από την κοινωνία και την οικονοµία, φορτώνει για τα επόµενα 35 χρόνια την έµµεση φορολόγηση των πολλών µε τα πολλά και υψηλά διόδια και, µειώνει σε επικίνδυνο όριο το δηµοσιονοµικό «µαξιλάρι».

Πέραν αυτών, η πρόωρη αποπληρωµή δηµοσίου χρέους είναι λάθος, γιατί το επιτόκιο αυτών των δανείων είναι στο 1/3 των επιτοκίων µε τα οποία δανείζεται σήµερα η χώρα µας και αύριο, όπως ήδη διαφαίνεται, θα δανείζεται, ακόµη πιο ακριβά η χώρα.

Είναι βέβαιο, ειδικά µετά την παρουσίαση από τον Αλέξη Τσίπρα στην Θεσσαλονίκη του τετραετούς προγράµµατος της δικής του οικονοµικής πολιτικής και της αναµενόµενης πρότασης του ΠΑΣΟΚ, από τον Νίκο Ανδρουλάκη, ότι θα βγάλει λαγούς από το καπέλο της κυβέρνησης.

Φαίνεται, ότι η πεποίθηση του πρωθυπουργού, ότι το δυνατό του χαρτί είναι η οικονοµία χάνει την πολιτική ισχύ της.

Συµπέρασµα: Η πολιτική της κυβέρνησης δεν πείθει και, ο ρεαλιστής Μητσοτάκης, αναγκάζεται να γίνει οραµατιστής, µε τις λέξεις να χάνουν το νόηµά τους.