Τι φέρνει και τι παίρνει ο «Τρυγητής»

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Με υψηλές θερµοκρασίες διανύουµε ήδη τον µήνα Σεπτέµβριο, αποκαλούµενο και «τρυγητή», άλλον ένα µήνα σοδειάς. Ο τρύγος, σηµαντικότερη δραστηριότητα τον µήνα αυτό για την συγκοµιδή της σταφίδας και των κρασοστάφυλων που δίνουν τον µούστο και τελικά το κρασί διαφόρων ποικιλιών, όπως και το ρακί από τα τσίπουρα που µένουν στα πατητήρια. Παραδοσιακή η διαδικασία που προανέφερα, την οποία έχω ζήσει στα χρόνια της νιότης µου.

Βαριά δουλειά ο τρύγος, που σήµαινε επιστράτευση δυνάµεων παλαιότερα, όταν η κορινθιακή σταφίδα ήταν κύριο εξαγωγικό προϊόν της χώρας µας, κυρίως προς Βρετανία µέσω του λιµανιού της Πάτρας.

Εδώ και δεκαετίες, τις πρώτες µέρες του Σεπτέµβρη, τα φώτα στρέφονται προς την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, από την οποία παρελαύνουν ο εκάστοτε πρωθυπουργός και οι ηγέτες των κοµµάτων της Βουλής, για να εξαγγείλουν παροχές και προγράµµατα. Φέτος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι φειδωλός σε παροχές, αλλά θα αποφύγει δηλώσεις του τύπου «η κοινωνική ισότητα είναι αντίθετη µε την ανθρώπινη φύση» (ΔΕΘ 2017). Επτά χρόνια πρωθυπουργός, έχει µάθει και έχει πάθει, ενώ έχει πάθει και ο λαός, κυρίως οι κοινωνικά αδύνατοι.

Η σκληρή πραγµατικότητα της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης και της πλήρους αδυναµίας του «επιτελικού κράτους» να αντιµετωπίσει φυσικές καταστροφές, απορροφηµένο σε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν µπορεί να χαρακτηριστεί success story σε καµιά περίπτωση. Ούτε οι αποτυχίες στην εξωτερική πολιτική, µε την Θεσσαλονίκη απούσα από πρωτοβουλίες που θα την µετέτρεπαν σε οικονοµικό και πολιτιστικό κέντρο των Βαλκανίων, όπως ήταν αντικειµενικά στην διαδροµή του χρόνου. Αντιθέτως, το 2018, η Θεσσαλονίκη επιχειρήθηκε να γίνει ξανά κέντρο εθνικού διχασµού, µε τον πολιτικά κερδοσκοπικό πόλεµο που έκανε η ΝΔ µαζί µε την Χρυσή Αυγή κατά της ιστορικής συµφωνίας των Πρεσπών, εθνικά επωφελή συµφωνία ειρήνης, την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παροπλίσει.

Ιστορικά, την 1η Σεπτεµβρίου 1939 ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσµιος Πόλεµος µε την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία, πιο καταστροφικός πόλεµος στην ιστορία, τουλάχιστον µέχρι τώρα, τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, που δεν ξέρουµε τι µας ξηµερώνει.

Εκείνος ο πόλεµος, όχι χαρακωµάτων, όπως ο Πρώτος Παγκόσµιος, αλλά κυρίως του άµαχου πληθυσµού, άφησε πίσω του απίστευτη φρίκη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σαν του Άουσβιτς, του Νταχάου και του Μάουτχαουζεν, όπου κρατήθηκε ο κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας µας Ιάκωβος Καµπανέλλης, που έγραψε και το οµώνυµο έργο, µε αξεπέραστη την µουσική επένδυση από τον Μίκη Θεοδωράκη. Συντρίφτηκαν, όµως, οι δυνάµεις του φασιστικού Άξονα (Γερµανία, Ιταλία, Ιαπωνία), γιατί βρέθηκε απέναντί της η Αντιχιτλερική Συµµαχία, (Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ και Βρετανία), µε ηγέτες αντίστοιχα τους Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ.

Όταν, λοιπόν, σήµερα κάποιοι πολιτικοί της Δεξιάς στην Ευρώπη ταυτίζουν τον φασισµό µε τον κοµµουνισµό, παραβλέπουν, όχι µόνο το αγεφύρωτο ιδεολογικό χάσµα, αλλά έµµεσα µέµφονται και τους Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ για την συµµαχία µε τον Στάλιν, που έσωσε την ανθρωπότητα και τον δυτικό πολιτισµό. Άλλωστε, ήταν η Αντιφασιστική Νίκη, 9 Μαΐου 1945, που όρισε την µεταπολεµική Παγκόσµια Τάξη, µε κορωνίδα τον ΟΗΕ.

Εδώ και χρόνια, η 21η Σεπτεµβρίου τιµάται ως Διεθνής Ηµέρα Ειρήνης, µε απόφαση του ΟΗΕ, ηµέρα που το ΠΑΔΟΠ τιµά, απονέµοντας κάθε χρόνο το βραβείο ειρήνης «Νίκος Νικηφορίδης». Η απονοµή φέτος, στο Αµφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης, Πνευµατικό Κέντρο του Δήµου Αθηναίων.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ