Βάσια Παναγοπούλου: «Κοιτούσα το ταβάνι και προσευχόμουν μην τυχόν και τρελαθώ και καταλήξω ψώνιο»

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό OK! με τον Γιώργο Πράσινο, η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε ανοιχτά για τα πρώτα της βήματα, την καθοριστική συνεργασία με τον Γιάννη Δαλιανίδη και τις ακραίες εκδηλώσεις θαυμασμού που δέχθηκε όταν η καριέρα της απογειώθηκε. Με ειλικρίνεια και αυτοσαρκασμό, περιγράφει μια περίοδο σκληρής δουλειάς, άγχους και υπερέκθεσης, τότε που, όπως λέει, «κοιτούσα το ταβάνι και προσευχόμουν μην τυχόν και τρελαθώ και καταλήξω ψώνιο». Η αφήγησή της φωτίζει το παρασκήνιο μιας εποχής που γέννησε είδωλα και δημιούργησε μύθους, αλλά και τις μικρές, προσωπικές μάχες που δίνει κάθε νέος καλλιτέχνης για να παραμείνει σταθερός και αληθινός.

Βάσια Παναγοπούλου: τα πρώτα βήματα δίπλα στον Γιάννη Δαλιανίδη

Η Βάσια Παναγοπούλου θεωρεί ευλογία το ότι βρέθηκε από το πρώτο κιόλας έτος της δραματικής σχολής στα χέρια του Γιάννη Δαλιανίδη. Όπως εξηγεί, δεν της δίδαξε μόνο το τεχνικό κομμάτι της υποκριτικής, αλλά κυρίως την ουσία του επαγγελματισμού: σεβασμός στους συναδέλφους και στο κοινό, συνέπεια και απόλυτη τήρηση χρόνων και υποχρεώσεων. Αυτές οι αρχές έγιναν ο οδηγός της στο ξεκίνημα και τη συντρόφεψαν σε όλη την πορεία της. Σε μια εποχή που το λαμπερό περιτύλιγμα μπορούσε εύκολα να παρασύρει, εκείνη έμαθε να στηρίζεται στις αξίες της δουλειάς και όχι στις σειρήνες της αναγνωρισιμότητας.

Μαθήματα επαγγελματισμού που κράτησε για πάντα

Η συνεργασία της με τον Δαλιανίδη της χάρισε τη σπάνια πειθαρχία να βρίσκεται πάντα προετοιμασμένη, να τιμά την ομάδα ενός θιάσου και να στέκεται με ταπεινότητα απέναντι στον ρόλο. Αυτές οι σταθερές την οδήγησαν να βλέπει το επάγγελμα ως μαραθώνιο και όχι ως αγώνα ταχύτητας, να βάζει στόχους και να τους υπηρετεί με επιμονή, ακόμα κι όταν ο θόρυβος της δημοσιότητας γινόταν εκκωφαντικός.

Συνεργασίες της δεκαετίας του ’80 και οι δεσμοί της δουλειάς

Στα «Λιονταράκια του κυρ Ηλία» γνώρισε τον Πάνο Μιχαλόπουλο, τον Σταμάτη Γαρδέλη και τον Παύλο Ευαγγελόπουλο. Μαζί τους συνεργάστηκε αργότερα σε παραγωγές που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’80 και άφησαν έντονο αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη. Η χημεία πάνω στη σκηνή και στο πλατό υπήρξε άψογη, όμως, όπως λέει, αυτό δεν μεταφράστηκε σε κολλητές παρέες εκτός δουλειάς. Ο καθένας ακολούθησε τον δικό του δρόμο, ενώ εκείνη ήταν αφοσιωμένη στο να ολοκληρώσει τη σχολή και να στεριώσει στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Οι ρυθμοί ήταν καταιγιστικοί, οι υποχρεώσεις πολλές και ο χρόνος για κοινωνική ζωή ελάχιστος.

«Δεν γίναμε κολλητοί, αλλά δουλέψαμε υπέροχα»

Με ειλικρίνεια σημειώνει πως το «μαζί» στις δουλειές δεν είναι πάντα ταυτόσημο με το «μαζί» στην καθημερινότητα. Υπήρχε σεβασμός, καλή συνεργασία και κοινός επαγγελματικός στόχος, χωρίς αυτό να απαιτεί νυχτερινές εξόδους ή κοινές παρέες. Είναι μια ρεαλιστική, ώριμη ματιά για τον τρόπο που χτίζονται οι δεσμοί μέσα στην τέχνη: στη σκηνή μπορεί να είσαι οικογένεια, μα στην προσωπική ζωή να χρειάζεσαι τον δικό σου χώρο για να ισορροπήσεις.

Ακραίες εκδηλώσεις θαυμασμού και η πίεση της δημοσιότητας

Η εικόνα της δεκαετίας του ’80 δεν ήταν μόνο φώτα και χειροκροτήματα. Οι εκδηλώσεις θαυμασμού συχνά εκτροχιάζονταν σε ακραίες συμπεριφορές. Η Βάσια Παναγοπούλου θυμάται περιστατικά όπου ο κόσμος, σε εξόδους και δημόσιες εμφανίσεις, κυριολεκτικά έπεφτε πάνω στους αγαπημένους του ηθοποιούς. Ο Σταμάτης Γαρδέλης, ειδικά, βίωσε στιγμές υστερίας που έφταναν στο σημείο να του σκίζουν το πουκάμισο για να κρατήσουν «κάτι δικό του». Μέσα σε αυτόν τον στρόβιλο προσοχής, η ίδια γύριζε σπίτι, κλειδωνόταν στο δωμάτιο της, κοιτούσε το ταβάνι και προσευχόταν να μη χαθεί ο έλεγχος. Φοβόταν μήπως η απότομη αναγνώριση τη ζαλίσει, μήπως «τρελαθεί» και καταλήξει «ψώνιο», όπως το θέτει ωμά και αυθεντικά.

Η προσωπική της άμυνα απέναντι στη φήμη

Για να μην καβαλήσει το καλάμι, βρήκε καταφύγιο σε απλές, πειθαρχημένες συνήθειες: απομόνωση όταν χρειαζόταν, επιστροφή στη ρουτίνα της μελέτης, προτεραιότητα στη δουλειά και στους ανθρώπους που της έλεγαν αλήθειες. Η αυτογνωσία και ο φόβος μην ξεφύγει λειτουργούσαν αποτρεπτικά. Αντί να την καταπιεί η φούσκα της δημοσιότητας, επέλεξε να σταθεί σε γερές βάσεις, να μετράει τα βήματά της και να θυμάται πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο.