Ειδικότερα, η Όλγα Βενέτη παραδέχθηκε αρχικά πως “θα έλεγα ότι για χρόνια εγκλημάτησα πάνω στον εαυτό μου, θάβοντας μέσα μου αυτό για το οποίο ήμουν γεννημένη. Δυστυχώς, δεν είχα εξ αρχής τη δύναμη, την ωριμότητα, την αποφασιστικότητα να διεκδικήσω το όνειρο μου”.
“Η ζωή, όμως, δίνεται ως δώρο και πρέπει να έχουμε την πυγμή να τρέξουμε προς τα όνειρα μας. Με κρατούσε πίσω το “καλό παιδί” μέσα μου”.
“Προέρχομαι από μια πολύ δεμένη, όμορφη, αλλά μάλλον συντηρητική οικογένεια. Και αυτού του είδους οι οικογένειες ασκούν επιρροή στα παιδιά τους. Έτσι κάπως έμαθα να σκέφτομαι ότι η μουσική δεν ήταν ο κύριος δρόμος μου. Γι’ αυτό, λοιπόν, πέρασα στη Γαλλική Φιλολογία και στα 18 μου ξεκίνησα φωνητική. Κλασικό τραγούδι, βέβαια, γιατί για σύγχρονο ούτε κουβέντα δεν άκουγαν οι δικοί μου, ασχέτως που το γεγονός αυτό μου βγήκε τελικά σε καλό, γιατί θεωρώ ότι το κλασικό είναι η βάση των πάντων” πρόσθεσε η Όλγα Βενέτη στη νέα της συνέντευξη.
