Κατερίνα Στικούδη: «Την κριτική δεν τη δέχομαι από όλους – Ο πιο αυστηρός κριτής μου είμαι εγώ»

Η Κατερίνα Στικούδη μίλησε στο περιοδικό Τύπος TV και την Κατερίνα Θεοδωροπούλου με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα σειρά του ΣΚΑΪ «Μπλε Ώρες», δίνοντας μια συνέντευξη που φωτίζει όχι μόνο την επαγγελματική της πορεία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο έχει μάθει να διαχειρίζεται τα σχόλια γύρω από το πρόσωπό της. Με 21 χρόνια παρουσίας στον χώρο, έχοντας δοκιμαστεί στο τραγούδι, την παρουσίαση, την υποκριτική και το θέατρο, η Κατερίνα Στικούδη μίλησε ανοιχτά για την κριτική, τα όρια που θέτει, αλλά και για τον πιο απαιτητικό «αντίπαλο» που αντιμετωπίζει καθημερινά: τον ίδιο της τον εαυτό.

Κατερίνα Στικούδη και κριτική: Από ποιους τη δέχεται και γιατί

Η Κατερίνα Στικούδη ξεκαθαρίζει ότι η κριτική, όσο κι αν θεωρείται αναπόφευκτο κομμάτι της δημόσιας εικόνας, δεν είναι κάτι που αποδέχεται άκριτα από όλους. Αναγνωρίζει ότι «ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του», ωστόσο υπογραμμίζει πως η ουσία βρίσκεται στην επιλογή: από ποιους ανθρώπους αξίζει να αφήσεις την άποψή τους να σε αγγίξει πραγματικά.

Όπως εξηγεί, έχει επιλέξει να δέχεται κριτική από ανθρώπους που σχετίζονται άμεσα με τη δουλειά και την εξέλιξή της: από τον σκηνοθέτη της, από συνεργάτες και συναδέλφους, από όσους γράφουν τραγούδια για εκείνη, από τους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για την εικόνα της, αλλά και από λίγους πολύ κοντινούς φίλους. Πρόκειται για ένα μικρό, συγκεκριμένο «σύστημα αναφοράς» που, όπως δείχνει, δεν βασίζεται στη συμφωνία ή στην κολακεία, αλλά στην ειλικρίνεια.

Η ίδια τονίζει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν της λένε απλώς «αυτό που θέλει να ακούσει». Αντίθετα, της λένε την αλήθεια τους, ακόμη κι όταν διαφωνούν μαζί της ή ακόμη κι όταν εκείνη δυσκολεύεται να δεχτεί αυτό που ακούει. Εκεί ακριβώς, όμως, βρίσκεται η αξία της κριτικής: στην πρόθεση να βοηθήσει, όχι να μειώσει.

Η «ασπίδα» που χτίζεται με τον χρόνο

Με τα χρόνια, όπως παραδέχεται, κατάφερε να «οχυρώσει» την ψυχή και την καρδιά της. Δεν μιλά για αδιαφορία ούτε για ψυχρότητα, αλλά για ωριμότητα: την ικανότητα να φιλτράρει όσα δεν αξίζει να την πληγώσουν. «Η κριτική όλων των υπολοίπων δεν διαπερνά την ψυχή μου», σημειώνει, επιβεβαιώνοντας ότι αυτή η στάση δεν ήταν δεδομένη από την αρχή, αλλά αποτέλεσμα εμπειρίας.

Είναι μια διαδικασία που πολλοί άνθρωποι, ειδικά όσοι εκτίθενται δημόσια, χρειάζονται χρόνο για να κατακτήσουν. Και η Κατερίνα Στικούδη δείχνει να γνωρίζει καλά πως η αποδοχή από όλους δεν είναι ρεαλιστικός στόχος. Ο καθένας βλέπει τα πράγματα μέσα από τη δική του οπτική, λέει, και αυτό σημαίνει ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να μην αρέσεις σε όλους. Η αποδοχή της διαφορετικής ματιάς των άλλων δεν μεταφράζεται σε υποχρέωση να την κουβαλάς μέσα σου.

«Ο πιο αυστηρός κριτής μου είμαι εγώ»

Η πιο χαρακτηριστική της φράση, ωστόσο, είναι και η πιο προσωπική: ο πιο αυστηρός κριτής της δεν είναι το κοινό, ούτε τα σχόλια, ούτε οι τίτλοι. Είναι η ίδια. Και όπως παρατηρεί, αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν.

Ξεκινώντας αυτή τη διαδρομή στα 19 της, ήξερε ότι θα υπάρξουν σχόλια για την εμφάνισή της, για τη δουλειά της, για τις επιλογές της—σχόλια που μπορεί να μην της αρέσουν. Δεν μπήκε στον χώρο, όπως λέει, «για να δέχεται αδιαμαρτύρητα ό,τι ακούει». Αντίθετα, μπήκε με επίγνωση: η δημοσιότητα φέρνει μαζί της φως, αλλά και σκιά, και χρειάζεται ψυχική αντοχή για να μην αφήσεις την αρνητικότητα να γίνει καθοριστική.

Φέρνει μάλιστα ως παράδειγμα την εμπειρία της στο «Your Face Sounds Familiar», όπου τα περισσότερα σχόλια ήταν πολύ θετικά, ακόμη και από ανθρώπους που συνήθως ήταν αυστηροί απέναντί της. Ακόμη κι εκεί, όμως, δεν επαναπαύτηκε. Η εσωτερική της αξιολόγηση παραμένει ο πιο απαιτητικός μηχανισμός: εκείνος που την κρατά σε εγρήγορση και την ωθεί να γίνεται καλύτερη.

Το μάθημα που περνά στα παιδιά της: Η αξία δεν μετριέται σε τετραγωνικά

Πέρα από τη δημόσια εικόνα, η Κατερίνα Στικούδη μοιράστηκε και μια πολύ ανθρώπινη πλευρά της: τον τρόπο που μεταφράζει τις εμπειρίες της σε καθημερινά μαθήματα για τα παιδιά της. Όπως λέει, επαναλαμβάνει συχνά στα αγόρια της ότι δεν έχει σημασία τι έχουν οι άλλοι: αν κάποιος έχει μεγαλύτερο σπίτι ή μικρότερο, δεν αλλάζει την ουσία.

Η ουσία, για εκείνη, βρίσκεται στο τι υπάρχει μέσα σε κάθε σπίτι—και κυρίως στο πόση αγάπη. Η αγάπη, λέει, δεν μετριέται με τετραγωνικά, ούτε μπαίνει σε ζυγαριά. Μετριέται στην πράξη: στο αν θα σου μαγειρέψει κάποιος με αγάπη, στο πώς θα σε φιλοξενήσει, στο αν θα περάσεις όμορφα μαζί του. Και τελικά, δεν έχει σημασία αν αυτό θα συμβεί σε μια βίλα ή σε ένα μικρό σπίτι.

Αυτός ο τρόπος σκέψης λειτουργεί σαν αντίβαρο στην επιφανειακή αξιολόγηση που συχνά συνοδεύει τη δημοσιότητα. Είναι μια στάση ζωής που δείχνει πως, παρά τα φώτα, η πραγματική «ζυγαριά» παραμένει αλλού: στις σχέσεις, στις αξίες, στη συναισθηματική αλήθεια.

Συμπέρασμα: Η Κατερίνα Στικούδη επιλέγει την κριτική που χτίζει, όχι αυτή που πληγώνει

Από τη συνέντευξή της γίνεται σαφές ότι η Κατερίνα Στικούδη δεν αρνείται την κριτική—την αντιμετωπίζει, όμως, με φίλτρο, όρια και εμπειρία. Έχει μάθει να ξεχωρίζει την κριτική που μπορεί να την εξελίξει από εκείνη που απλώς θορυβεί, και να κρατά μέσα της μόνο ό,τι έχει πραγματική αξία. Μετά από 21 χρόνια πορείας, δείχνει πως η πιο ουσιαστική αξιολόγηση δεν έρχεται απ’ έξω, αλλά από μέσα: από τον πιο αυστηρό κριτή της, που είναι η ίδια. Και τελικά, αυτό είναι που την βοηθά να συνεχίζει να αγαπά αυτό που κάνει, χωρίς να αφήνει κανέναν να την απομακρύνει από το όνειρό της.