Η τεχνητή νοημοσύνη δημιούργησε για πρώτη φορά λειτουργικούς ιούς που δεν υπάρχουν στη φύση

Επιστήμονες χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να σχεδιάσουν νέες εκδοχές βακτηριοφάγων, δηλαδή ιών που προσβάλλουν βακτήρια, και στη συνέχεια κατάφεραν να δημιουργήσουν λειτουργικούς ιούς στο εργαστήριο. Από 285 γονιδιώματα που σχεδιάστηκαν από την AI, τα 16 δημιούργησαν φάγους ικανούς να μολύνουν το E. coli.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Science, αποτελεί σημαντικό βήμα στον χώρο της λεγόμενης «γενετικής βιολογίας», καθώς δείχνει ότι τα μοντέλα AI δεν περιορίζονται πλέον στην ανάλυση του DNA, αλλά μπορούν να δημιουργούν νέες γενετικές ακολουθίες που λειτουργούν στην πράξη.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τα μοντέλα Evo 1 και Evo 2, τα οποία εκπαιδεύτηκαν σε περισσότερα από δύο εκατομμύρια γονιδιώματα βακτηριοφάγων. Στη συνέχεια τα αξιοποίησαν για τον σχεδιασμό παραλλαγών του μικρού και καλά μελετημένου φάγου ΦX174, ο οποίος προσβάλλει ένα μη παθογόνο στέλεχος του E. coli.

Το εύρημα παρουσιάζει πιθανές εφαρμογές στην αντιμετώπιση της αντοχής των βακτηρίων στα αντιβιοτικά. Οι βακτηριοφάγοι μπορούν να στοχεύουν συγκεκριμένα βακτήρια και αποτελούν εδώ και χρόνια αντικείμενο έρευνας ως πιθανή εναλλακτική ή συμπληρωματική θεραπεία.

Ωστόσο, οι επιστήμονες τονίζουν ότι απέχουμε σημαντικά από τη χρήση AI-σχεδιασμένων φάγων ως θεραπείας σε ασθενείς.Οι ιοί που μελετήθηκαν στη συγκεκριμένη έρευνα είναι βακτηριοφάγοι, δηλαδή ιοί που προσβάλλουν βακτήρια και είναι ιδιαίτερα απλοί, ενώ οι πιο σύνθετοι ιοί έχουν πολύ μεγαλύτερα γονιδιώματα και λειτουργίες που δεν έχουν ακόμη κατανοηθεί πλήρως.

Παράλληλα, η έρευνα εγείρει σημαντικά ζητήματα βιοασφάλειας.

Η μελέτη δεν δείχνει ότι η AI μπορεί απλώς να δημιουργήσει έναν επικίνδυνο ανθρώπινο ιό. Δείχνει όμως ότι η τεχνητή νοημοσύνη αρχίζει να περνά από την «ανάγνωση» της βιολογίας στη δημιουργία νέων γενετικών συστημάτων που μπορούν να λειτουργήσουν στον πραγματικό κόσμο.

Για τους ερευνητές, το σημαντικότερο συμπέρασμα είναι ότι πρόκειται για απόδειξη αρχής. Το επόμενο μεγάλο ερώτημα είναι αν η ίδια τεχνολογία μπορεί να σχεδιάσει με αξιόπιστο τρόπο πιο σύνθετους βακτηριοφάγους και, μακροπρόθεσμα, να συμβάλει στην αντιμετώπιση λοιμώξεων από ανθεκτικά βακτήρια.

/p>