Αύγουστε καλέ µου µήνα…. και κακέ

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

«Αύγουστε καλέ µου µήνα, να’σουν δυο φορές το χρόνο», είναι µια λαϊκή ρήση, η οποία χρειάζεται αιτιολόγηση στις σηµερινές τραγικές συνθήκες που ζούµε µε κυβέρνηση Μητσοτάκη και πελώρια προβλήµατα στην Ευρώπη και παγκοσµίως.

Πιάνοντας το νήµα από την παράδοση, θυµίζω ότι ο Ιούνιος αποκαλείται και Θεριστής, ο δε Ιούλιος Αλωνάρης, µεσολαβεί ο καλός Αύγουστος της σοδειάς και ξεκούρασης, πριν έρθει ο πολύµοχθος τρυγητής Σεπτέµβριος.

Μπήκαµε στον Αύγουστο µε άκρως ταραγµένο πολιτικό σκηνικό, για φαινόµενη κόντρα ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ µε την ΕΛΑΣ και επαναφορά στο προσκήνιο του σκανδάλου Novartis, ελέω Σαλµά.

Όσο για την πρόσφατη ιστορία αυτού του τόπου, Αύγουστο του 2015 µπήκαµε στο οδυνηρό, αλλά εν πολλοίς αναπόφευκτο τρίτο µνηµόνιο, Αύγουστο όµως του 2018, βγήκαµε από τα µνηµόνια. Επιτυχία που πρέπει να αναγνωρίζεται στην κυβέρνηση Τσίπρα, την οποία ο λαός εµπιστεύτηκε για δεύτερη φορά τον Σεπτέµβριο του 2015, αναγνωρίζοντας την µάχη που έδωσε µε τους δανειστές – εταίρους της Ελλάδας. Άρα, είχαν άδικο τόσο εκείνοι που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ µετά την υπογραφή του τρίτου µνηµονίου, όσο και εκείνοι που αρνήθηκαν τα επιτεύγµατα εκείνης της διαπραγµάτευσης, µε κυριότερο την επιµήκυνση εξυπηρέτησης του χρέους για µετά το 2030.

Συγκλονιστικές ιστορίες

Για την ανθρωπότητα, µήνα Αύγουστο καταγράφηκαν οριακές τραγωδίες, κυρίως τα πυρηνικά ολοκαυτώµατα της Χιροσίµα και του Ναγκασάκι, 6 και 9 Αυγούστου 1945, διά των οποίων η ανθρωπότητα εισήλθε στην πυρηνική εποχή, αποκτώντας πρώτη φορά την ικανότητα της πλήρους αυτοκαταστροφής της.

Μετά, ήρθε η σκοτεινή περίοδος του ψυχρού πολέµου, η οποία δεν συγκρίνεται µε αυτό που σήµερα ονοµάζουµε ψυχρό πόλεµο ως συνέπεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Πρώτα –πρώτα διότι σήµερα δεν υπάρχει η Σοβιετική Ένωση ώστε να προσδίδεται ιδεολογικό υπόβαθρο στην αντιπαράθεση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ. Την Ρωσία κυβερνά µια δεξιά αυταρχική κυβέρνηση, έστω και αν δεν θέλουν το αντιληφθούν ορισµένοι αριστεροί, αλλά και ακροδεξιοί εθνικιστές, που βλέπουν τον Πούτιν ως το αντίπαλο δέος της αµερικανικής υπερδύναµης και κατ’ επέκταση της παγκοσµιοποίησης.

Όποια σχολή σκέψης και αν ακολουθεί κανείς, η πικρή αλήθεια είναι ότι η κατάσταση για τους λαούς του κόσµου είναι άκρως ανησυχητική, µε απρόβλεπτες συνέπειες όσο διαρκεί ο πόλεµος στην Ουκρανία. Άρα, όλοι οφείλουµε να απαιτούµε έστω ανακωχή στον πόλεµο αυτό και όχι να ευχόµαστε να επικρατήσει στο τέλος ο ένας ή ο άλλος των άµεσα εµπλεκοµένων.

Ακρίβεια

Τούτον τον Αύγουστο, στην Ελλάδα σαρώνουν η ακρίβεια και ο πληθωρισµός, ενώ κερδοσκοπούν ασύδοτα οι εταιρείες των ολιγαρχών. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι απειλές για την δηµοκρατία από τις πρακτικές του παρακράτους Μητσοτάκη, ενώ στην εξωτερική πολιτική, έχουµε αποµακρυνθεί από πάγιες εθνικές θέσεις, αναβιώνοντας την εποχή Παπάγου, σαν να µην υπήρξε Καραµανλής, Παπανδρέου, και Τσίπρας.

Καταλήγω µε την ευχάριστη υπενθύµιση ότι, αρχές Αυγούστου 1949, καταγράφηκε η µεγάλη νίκη της κινεζικής επανάστασης µε ηγέτη τον Μάο Τσε Τουνγκ, ύστερα από την Μεγάλη Πορεία από την περιφέρεια προς το κέντρο, ενώ η Οκτωβριανή είχε ακολουθήσει αντίστροφη πορεία, από τα Χειµερινά Ανάκτορα προς την περιφέρεια, µέχρι το Βλαδιβοστόκ. Εκεί έφτανε η Σοβιετική Ένωση, όπως και η σηµερινή Ρωσία, άρα ο όρος «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια» δεν υφίσταται πραγµατικά, που σηµαίνει ότι πρέπει να µιλάµε για κοινό ευρωπαϊκό χώρο ασφάλειας, από τον Ατλαντικό µέχρι το Βλαδιβοστόκ.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ