«Ένα μωρό για τρεις»: Όταν η εργένικη ανεμελιά συναντά την ευθύνη. Η kontra news παρακολούθησε την απρόβλεπτη αυτή κωμωδία στο θέατρο “Αθηνά”, μια παράσταση με πολύ γέλιο, αντίδοτο στη ζέστη.

09/08/2026 - 14:44

του

Σταύρου Ξηντάρα

Η Θέμις Μαρσέλλου μεταφέρει στη σκηνή του Θεάτρου Αθηνά μια γνώριμη ιστορία με γρήγορο ρυθμό, σύγχρονο χιούμορ και τέσσερις πρωταγωνιστές που αξιοποιούν διαφορετικά όπλα της κωμωδίας. Μια ανάλαφρη παράσταση που πίσω από τις πάνες, τα μπιμπερό και τις παρεξηγήσεις μιλά για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: τη μεταμόρφωση που προκαλεί η φροντίδα ενός άλλου ανθρώπου.

Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό για να λειτουργήσουν. Το «Ένα μωρό για τρεις», των Coline Serreau και Samuel Tasinaje, ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Η βασική του ιδέα είναι τόσο απλή όσο και αποτελεσματική: τρεις άνδρες απολαμβάνουν την ανεξάρτητη εργένικη ζωή τους μέχρι τη στιγμή που ένα μωρό εμφανίζεται απροειδοποίητα στην πόρτα τους και ανατρέπει κάθε βεβαιότητα.

Η ιστορία έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσα από τη γαλλική ταινία «Trois hommes et un couffin» και αργότερα από το χολιγουντιανό «Three Men and a Baby». Η πρόκληση, επομένως, για τη Θέμιδα Μαρσέλλου δεν είναι τόσο να αιφνιδιάσει τον θεατή με την πλοκή όσο να κάνει αυτό το γνώριμο υλικό να αποκτήσει θεατρικό παλμό και σημερινή γλώσσα.

Και σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει.

Η απόδοση και η σκηνοθεσία επενδύουν σε έναν γρήγορο μηχανισμό κωμωδίας: πόρτες ανοίγουν και κλείνουν, παρεξηγήσεις συσσωρεύονται, χαρακτήρες εισβάλλουν στο διαμέρισμα, ενώ η απελπισμένη προσπάθεια των τριών ανδρών να καταλάβουν τι ακριβώς χρειάζεται ένα βρέφος μετατρέπεται σε διαδοχικές κωμικές καταστροφές.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το μωρό δεν λειτουργεί απλώς ως αφορμή για αστεία. Σταδιακά γίνεται ο καταλύτης μιας αλλαγής. Οι τρεις άνδρες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την αυτάρκεια και την ευκολία τους, να αναλάβουν ευθύνες και, κυρίως, να φροντίσουν έναν άνθρωπο που εξαρτάται ολοκληρωτικά από εκείνους. Πίσω από την κωμωδία υπάρχει έτσι μια απλή αλλά ουσιαστική σκέψη γύρω από την πατρότητα και την ενηλικίωση: γονιός δεν γίνεσαι επειδή γνωρίζεις από την αρχή τι πρέπει να κάνεις· μαθαίνεις φροντίζοντας.

Τρεις διαφορετικές εκδοχές κωμωδίας

Η επιτυχία μιας τέτοιας παράστασης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χημεία των πρωταγωνιστών της και εδώ βρίσκεται ένα από τα δυνατά της σημεία.

Ο Διονύσης Ατζαράκης αξιοποιεί εκείνο που γνωρίζει πολύ καλά: το deadpan χιούμορ, τη σοβαρότητα με την οποία μπορεί να ειπωθεί η πιο παράλογη ατάκα και τις σύγχρονες αναφορές που φέρνουν το έργο πιο κοντά στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Δεν προσπαθεί να «φωνάξει» το αστείο· συχνά το αφήνει να προκύψει από την αντίθεση ανάμεσα στην έκφραση και σε αυτό που συμβαίνει γύρω του.

Απέναντί του, ο Ζήσης Ρούμπος ακολουθεί περισσότερο τη σωματική κωμωδία. Η κινητικότητα, οι αντιδράσεις και η εκρηκτικότητά του λειτουργούν ως αντίβαρο στη μεγαλύτερη εσωτερικότητα του Ατζαράκη.

Ο Χάρης Χιώτης κινείται σε διαφορετική περιοχή, χρησιμοποιώντας την απάθεια και το χαρακτηριστικό του ύφος ως κωμικό εργαλείο. Οι τρεις τους, ακριβώς επειδή δεν προσπαθούν να κάνουν το ίδιο πράγμα, σχηματίζουν ένα ενδιαφέρον τρίγωνο.

Η Ελένη Καρακάση εισέρχεται σε αυτόν τον ανδροκρατούμενο κόσμο με ενέργεια αλλά και με την απαραίτητη συναισθηματική αντίστιξη. Η παρουσία της βοηθά ιδιαίτερα όταν η παράσταση αφήνει για λίγο στην άκρη τον κωμικό μηχανισμό και επιτρέπει στους χαρακτήρες να φανερώσουν κάτι περισσότερο από την καρικατούρα τους.

Η Μαρία Βασιλάτου, ο Πέτρος Ιωάννου και η Μαριλένα Λιακοπούλου υποστηρίζουν αποτελεσματικά έναν κόσμο γεμάτο δευτερεύοντες χαρακτήρες, ανατροπές και γρήγορες εναλλαγές.

Όταν ο ρυθμός γίνεται και παγίδα

Η Μαρσέλλου γνωρίζει καλά τον μηχανισμό της εμπορικής κωμωδίας και κρατά την παράσταση σε διαρκή κίνηση. Αυτό, ωστόσο, λειτουργεί και ως δίκοπο μαχαίρι.

Στο πρώτο μέρος, η ανάγκη να δημιουργείται συνεχώς κωμική ένταση οδηγεί ορισμένες στιγμές σε υπερβολή. Η ένταση των φωνών, τα κλάματα του μωρού και η συσσώρευση περιστατικών δημιουργούν κατά τόπους περισσότερο θόρυβο από όσο χρειάζεται, ενώ κάποιες σκηνές θα ωφελούνταν από μεγαλύτερη οικονομία. Όταν η παράσταση χαλαρώνει ελαφρώς και εμπιστεύεται περισσότερο τους ηθοποιούς και λιγότερο την ένταση, το χιούμορ λειτουργεί καλύτερα.

Το έργο, άλλωστε, δεν χρειάζεται διαρκώς να αποδεικνύει ότι είναι κωμωδία. Οι καλύτερες στιγμές του προκύπτουν συχνά από το απολύτως αναγνωρίσιμο: τρεις άνθρωποι που κοιτούν ένα μωρό χωρίς να έχουν ιδέα τι να το κάνουν.

Ένα σπίτι που αλλάζει μαζί με τους ήρωες

Ιδιαίτερα λειτουργικό είναι το σκηνικό της Μαρίας Φιλίππου. Η περιστρεφόμενη κατασκευή επιτρέπει γρήγορες μεταβάσεις και διατηρεί την κινηματογραφική ταχύτητα που επιδιώκει η σκηνοθεσία. Το εργένικο διαμέρισμα που σταδιακά κατακλύζεται από πάνες, παιχνίδια και αντικείμενα φροντίδας γίνεται και η οπτική απεικόνιση της αλλαγής των ηρώων: όσο ο χώρος χάνει την προηγούμενη τάξη του, τόσο εκείνοι αποκτούν μια νέα.

Τα σύγχρονα κοστούμια της Σοφίας Δριστέλα υπηρετούν χωρίς υπερβολές τους χαρακτήρες, οι φωτισμοί του Περικλή Μαθιέλλη ακολουθούν αποτελεσματικά τις συνεχείς μεταβολές της δράσης, ενώ η μουσική επιμέλεια του Ιάσονα Γουάστωρ ενισχύει τη feel-good ταυτότητα της παράστασης.

Περισσότερο τρυφερή απ’ όσο αρχικά δείχνει

Το «Ένα μωρό για τρεις» δεν φιλοδοξεί να ανατρέψει τους κανόνες της κωμωδίας ούτε να προτείνει κάποια ριζοσπαστική θεατρική ανάγνωση. Και δεν χρειάζεται.

Η δύναμή του βρίσκεται αλλού: στη σύγκρουση της ανεμελιάς με την ευθύνη και στην ιδέα ότι η φροντίδα μπορεί να μετακινήσει ακόμη και ανθρώπους που πίστευαν ότι είχαν οργανώσει τέλεια τη ζωή τους χωρίς αυτήν.

Η παράσταση της Θέμιδας Μαρσέλλου είναι περισσότερο επιτυχημένη όταν δεν κυνηγά με κάθε τρόπο το γέλιο, αλλά επιτρέπει στην κωμωδία να συναντήσει την τρυφερότητα. Έχει στιγμές υπερβολής, ο ρυθμός της δεν είναι πάντοτε εξίσου ισορροπημένος και ορισμένες καταστάσεις φέρουν αναπόφευκτα την ηλικία της αρχικής ιστορίας. Διαθέτει όμως ένα καστ με διαφορετικές κωμικές ποιότητες, καλοδουλεμένη σκηνική μηχανή και, πάνω απ’ όλα, μια καρδιά που χτυπά πίσω από τη φάρσα.

Γιατί στο τέλος το μωρό που εισβάλλει σε εκείνο το εργένικο σπίτι δεν αλλάζει μόνο πάνες, ωράρια και συνήθειες. Αναγκάζει τρεις άνδρες να ανακαλύψουν μια εκδοχή του εαυτού τους που δεν γνώριζαν ότι υπήρχε.

Και κάπου ανάμεσα στο χάος, στα μπιμπερό και στο γέλιο, το «Ένα μωρό για τρεις» θυμίζει ότι μερικές φορές η ενηλικίωση δεν έρχεται όταν την αποφασίζουμε εμείς. Χτυπά απλώς το κουδούνι και μας περιμένει μέσα σε ένα καλάθι.

INFO

Ένα μωρό για τρεις

Των Coline Serreau & Samuel Tasinaje

Θέατρο Αθηνά

Δεριγνύ 10, Αθήνα

Παραστάσεις: 9 Αυγούστου – 27 Σεπτεμβρίου 2026

Απόδοση – Σκηνοθεσία: Θέμις Μαρσέλλου

Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου

Κοστούμια: Σοφία Δριστέλα

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Μουσική επιμέλεια: Ιάσονας Γουάστωρ

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Βασιλάτου