ΠΕΡΙ ΘΕΑΤΡΟΥ: μια βραδιά όπου η σκηνή συναντά τη λογοτεχνία, τη μνήμη και τον άνθρωπο

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Το θέατρο δεν είναι απλώς μια μορφή τέχνης. Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να αφηγηθεί, να συγκινηθεί, να θυμηθεί και να μοιραστεί. Είναι ο χώρος όπου οι λέξεις αποκτούν σώμα, οι ιδέες αποκτούν φωνή και οι εμπειρίες μετατρέπονται σε συλλογική μνήμη. Αυτήν ακριβώς τη διαδρομή επιχειρεί να φωτίσει η ιδιαίτερη εκδήλωση «Περί Θεάτρου», που διοργανώνει η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026 και ώρα 19:00, στην ιστορική αίθουσά της, Μιχαήλ Αβέρωφ, Γενναδίου 8 και Ακαδημίας, 7ος όροφος, Αθήνα.

Πρόκειται για μια πολυδιάστατη συνάντηση λόγου, θεάτρου, ιστορίας και καλλιτεχνικής έκφρασης, η οποία δεν περιορίζεται σε μια απλή παρουσίαση ή μια σειρά ομιλιών. Αντίθετα, διαμορφώνεται ως μια ζωντανή εμπειρία που προσεγγίζει το θέατρο από πολλές και διαφορετικές πλευρές: τη φιλοσοφική, την παιδαγωγική, την ιστορική, τη λογοτεχνική και τη βιωματική.

Την εκδήλωση θα χαιρετίσουν ο πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κώστας Καρούσος, λογοτέχνης και εικαστικός, καθώς και η Ευγενία Ασημακοπούλου, διευθύντρια του εκδοτικού οίκου Βεργίνα, δίνοντας το στίγμα μιας βραδιάς αφιερωμένης στη δύναμη του πολιτισμού και της δημιουργικής έκφρασης.

Το πρόγραμμα ξεδιπλώνεται σαν μια θεατρική διαδρομή μέσα στον χρόνο και τη σκέψη. Η Φωτεινή Αζαμοπούλου θα δώσει φωνή στον Αριστοτέλη, ενώ η Κωνσταντίνα Δούκα θα προσεγγίσει το θέμα «Περί Θεάτρου», ανοίγοντας έναν διάλογο γύρω από τη βαθύτερη ουσία της θεατρικής τέχνης. Η Σοφία Σκλείδα θα αναπτύξει τη θεματική «Το θέατρο ως παιδαγωγική πράξη: Από τη γνώση στη βιωματική εμπειρία», φωτίζοντας τον τρόπο με τον οποίο η σκηνή γίνεται εργαλείο μάθησης και ανθρώπινης καλλιέργειας.

Η ιστορική πορεία του θεάτρου θα βρεθεί επίσης στο επίκεντρο μέσα από τις παρεμβάσεις της Άννας Φιλιώτη, η οποία θα αναφερθεί στην εξέλιξη των παραστάσεων αρχαίου θεάτρου τη δεκαετία του 1950, αλλά και της Τούλας Μωραΐτου, με αναφορά στην παλαιότερη επιθεώρηση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η συμβολή της Ελίνας Κουβαρά, τελειόφοιτης Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, που θα παρουσιάσει το θέμα «Το Ρωσικό Θέατρο από τον 19ο αιώνα».

Η βραδιά εμπλουτίζεται ακόμη περισσότερο με θεατρικές αναγνώσεις, λογοτεχνικά αποσπάσματα και καλλιτεχνικές παρεμβάσεις. Ο Αντώνης Μουλάς, φιλόλογος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, θα συμμετέχει με απαγγελία και απόδοση μονολόγου, ενώ ο Αντώνης Κομίνης θα ερμηνεύσει τον μονόλογο «Ο Ακάλεστος» της Φωτεινής Αζαμοπούλου. Παράλληλα, η Η.Χ. Αλεξάνδρακη θα παρουσιάσει το «Υιοθεσίες και όνειρα», εμπνευσμένο από το έργο «Τσιγγάνικη ψυχή» της Κωνσταντίνας Δούκα, ενώ η Εριέττη Μπορνάν θα δώσει το δικό της στίγμα μέσα από την ποίηση και τον θεατρικό λόγο. Η ηχητική παρέμβαση «Πάροδος στους Όρνιθες του Αριστοφάνη» θα προσθέσει μια ακόμη διάσταση στην ατμόσφαιρα της εκδήλωσης.

Ξεχωριστή θέση στη βραδιά κατέχει η Μαίρη Τσούτσια, η οποία αναλαμβάνει τον συντονισμό της εκδήλωσης και λειτουργεί ουσιαστικά ως ο άνθρωπος που θα ενώσει όλα αυτά τα διαφορετικά νήματα σε μία κοινή αφήγηση. Ο ρόλος της δεν περιορίζεται σε μια τυπική παρουσίαση προσώπων και θεμάτων. Ο συντονιστής είναι ο αόρατος άξονας μιας εκδήλωσης: εκείνος που κρατά τον ρυθμό, συνδέει τις διαφορετικές φωνές και μετατρέπει επιμέρους παρεμβάσεις σε μια ενιαία εμπειρία.

Η Μαίρη Τσούτσια, με ενεργή παρουσία στον χώρο της γραφής και της λογοτεχνικής δημιουργίας, έχει παρουσιάσει έργα όπως τα «Ψήγματα Αλήθειας» και «Αυτό που απομένει…», καταγράφοντας μια πορεία που συνδέεται με την ποίηση και την αναζήτηση της ανθρώπινης εμπειρίας. Η παρουσία της στον συντονισμό της βραδιάς αποκτά έτσι ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν πρόκειται μόνο για οργανωτική ευθύνη, αλλά για μια δημιουργική γέφυρα ανάμεσα στη λογοτεχνία, τη σκηνή και το κοινό.

Η εκδήλωση «Περί Θεάτρου» μοιάζει τελικά με μια ανοιχτή πρόσκληση σε όσους πιστεύουν ότι η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη· σε όσους εξακολουθούν να αναζητούν εκείνη τη στιγμή όπου η σκηνή, ο λόγος και ο άνθρωπος συναντιούνται και αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον.

Γιατί το θέατρο, τελικά, δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Είναι αυτό που συνεχίζει να συμβαίνει μέσα μας όταν πέσουν τα φώτα.