Αδειάζει η κλεψύδρα µε το πολιτικό κεφάλαιο του Μαξίµου

 του Θανάση Λυρτσογιάννη

Τυχεροί ήταν οι Μάκης Βορίδης και Λευτέρης Αυγενάκης που τα ονόµατά τους φιγουράριζαν στην πρώτη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αν βρίσκονταν στην τωρινή, δεν υπήρχε περίπτωση να διαπράξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη θεσµική απρέπεια που έκανε για τους προστατεύσει και να µην παραπεµφθούν σε προανακριτική αλλά σε εξεταστική επιτροπή. Δεν θα ήταν καθόλου φρόνιµο για τον πρωθυπουργό να σπαταλήσει πολιτικό κεφάλαιο για µία υπόθεση που δεν επρόκειτο να προσφέρει τίποτα στον ίδιο και την κυβέρνησή του. Και κακά τα ψέµατα, το πολιτικό κεφάλαιο του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αρχίσει να µειώνεται. Η κλεψύδρα αδειάζει.

Οπως τώρα δεν πρέπει ο Σπήλιος Λιβανός και η Φωτεινή Αραµπατζή, να ελπίζουν ότι το Μαξίµου θα προτάξει κάποια ασπίδα για να τους προστατεύσει. Γιατί; Διότι πλέον το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και πολύ περισσότερο των υποκλοπών, ακουµπούν τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι άµυνες που είχαν στηθεί για να αποτρέψουν να φτάσουν τα σκάνδαλα να ακουµπήσουν τον πρωθυπουργό έχουν καταρρεύσει. Τα επιχειρήµατα του τύπου «δεν γνώριζα», η ανάληψη ευθυνών από υπουργούς ή στελέχη, δεν πείθουν πια. Ούτε καν οι παραιτήσεις µελών της κυβέρνησης πείθουν τους πολίτες ότι το Μαξίµου δεν έχει λερώσει τα χέρια του. Και αυτή ακριβώς η διάσταση του θέµατος µειώνει την εµβέλεια και την ισχύ των πρωθυπουργικών παρεµβάσεων και πράξεων.

«Αναγκαστικός» ανασχηµατισµός

Τη µειώνει ακόµα και ο αναγκαστικός ανασχηµατισµός ο οποίος σε καµία περίπτωση δεν µπορεί να πείσει ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έχουν ανασκουµπωθεί και µε τη δουλειά θα καταφέρουν να σηκώσουν τον ήλιο ψηλά και θα µπορέσουν να πείσουν τους πολίτες ότι τα ίδια γινόντουσαν και µε άλλες κυβερνήσεις και ότι αυτοί θα καταφέρουν να αντιµετωπίσουν το τέρας της διαφθοράς και να φέρουν την κάθαρση που είναι πάνδηµη επιδίωξη.

Οι πολίτες γνωρίζουν πια και έχουν αποδεχτεί, πως σε καµία άλλη περίοδο δεν είχε υπάρξει τόσο εκτεταµένη διαφθορά, πως η διασπάθιση του δηµόσιου χρήµατος είχε αγγίξει τόσα δισ. (µόνο οι απευθείας αναθέσεις ξεπέρασαν τα 20 δισ. ευρώ), πως τόσο µεγάλος αριθµός υπουργών, υφυπουργών και βουλευτών κατηγορήθηκαν ότι έβαλαν το δάχτυλο στο µέλι και ύστερα πήραν την κουτάλα ή είναι ηθικοί αυτουργοί. Όχι πως δεν υπήρξε διαφθορά και διεφθαρµένοι πολιτικοί. Δεν είχε λάβει όµως τόσο µεγάλη έκταση, όπως τα επτά χρόνια της πρωθυπουργίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και µην ισχυριστεί πως δεν γνώριζε, γιατί κι αυτό σε βάρος του θα είναι. Θα γυρίσει µπούµερανγκ, ενώ θα εξουδετερώσει και το δίληµµα «Μητσοτάκης ή χάος» που προβάρεται για προεκλογικό.

Δεν πείθουν

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι υπουργοί του και τα άλλα στελέχη του κόµµατος δεν έχουν πλέον το ηθικό ανάστηµα να απευθυνθούν στην κοινωνία και να πείσουν τους πολίτες ότι είναι εδώ για να βάλουν τάξη και να συµµαζέψουν τα ασυµµάζευτα. Κι αν το επιχειρήσουν υπάρχει ο κίνδυνος πριν αλέκτορα φωνήσαι να διαψευστούν µε κάποια άλλη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ ή ένα άλλο σκάνδαλο.

«Θα µπορούσε να κάνει µία νέα αρχή;», είναι ένα ερώτηµα που τίθεται σε τέτοιες καταστάσεις δυσανεξίας. Ενδεχοµένως. Αλλά και αυτό το ενδεχόµενο έχει καεί µε τον ανασχηµατισµό του… ΟΠΕΚΕΠΕ.

Τι αποµένει; Οι πρόωρες εκλογές. Αλλά και αυτές είναι δίκοπο µαχαίρι…

Σκάνδαλα

Μας κατηγορούν ότι εµείς οι Ελληνες έχουµε κοντή µνήµη, πολύ γρήγορα ξεχνάµε ακόµα και σκάνδαλα που προκάλεσαν µεγάλο θόρυβο και γενικώς πως τo θαύµα κρατάει τρεις µέρες. Αν ο καθένας βάλει το χέρι στην καρδιά και απαντήσει ειλικρινά, θα αποφανθεί πως ναι, αυτή είναι η καθαρή αλήθεια. Κι αυτό το ελάττωµα επηρεάζει όχι µόνο την προσωπική, αλλά και την πολιτική και εκλογική συµπεριφορά.

Γιατί αν η µνήµη ήταν ισχυρή θα ήταν διαφορετική η στάση και η συµπεριφορά µας, θα ήταν διαφορετική και η χώρα, ενώ οι πολιτικοί που διαπράττουν σκάνδαλα θα το σκέφτονταν δεύτερη και τρίτη φορά.

Αν η µνήµη µας ήταν ισχυρή κι εµείς άτεγκτοι, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είχε καταρρεύσει προ πολλού, ενώ τώρα παραµένει ακόµα στη θέση της παρότι έχουµε τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών, των Τεµπών, των απευθείας αναθέσεων, του «Σκόιλ Ελικικού», δηλαδή των προγραµµάτων τηλεκατάρτισης και πολλών άλλων. Δεν θα µιλούσαµε τώρα για «γαλάζιες» ακρίδες γιατί οι παραβάτες δεν θα τολµούσαν να είναι τόσο ασύδοτοι, η διαφθορά θα είχε φρενάρει, θα είχε περιοριστεί.

Ας θυµηθούµε τι έγινε στην Αυστρία. Το 2017 ο Σεµπάστιαν Κούρτς σε ηλικία 31 ετών αναλαµβάνει καγκελάριος της χώρας. Αναγκάστηκε ωστόσο να παραιτηθεί τον Οκτώβριο 2021 γιατί κατηγορήθηκε για διαφθορά.

Συγκεκριµένα κατηγορήθηκε ότι χρηµατοδότησε µε δηµόσιο χρήµα τη δηµοσίευση δηµοσκοπήσεων και την εγκωµιαστική κάλυψη στα µέσα ενηµέρωσης εκδοτικού οµίλου. Το ποσό ανερχόταν σε 1,5 εκατοµµύρια ευρώ. Ψίχουλα µπροστά σε αυτά που διέθεσε και διαθέτει η κυβέρνηση και η Νέα Δηµοκρατία για επικοινωνία και προπαγάνδα και επιπλέον δεν γνωρίζουµε από πού προέρχονται τα κονδύλια που συντηρούν έναν τερατώδη µηχανισµό, πρωτοφανέρωτο για τα ελληνικά δεδοµένα.

Ερχόµενοι στην Ελλάδα θα αναφέρουµε µόνο ένα νούµερο. Τα 20 δισεκατοµµύρια σε απευθείας αναθέσεις. Δεν θα εκφράσουµε καµία υπόνοια, ούτε θα κάνουµε καµία νύξη για µίζες, παρότι εκεί πηγαίνει το µυαλό κάθε πολίτη. Θα αναφέρουµε µόνο ότι θα κερδίζαµε κάποια δισεκατοµµύρια από τις εκπτώσεις αν γίνονταν διαγωνισµοί. Με µία έκπτωση για παράδειγµα 20% το κέρδος θα ήταν 4 δισ. τα οποία θα µπορούσαν να διατεθούν για το κοινωνικό κράτος, το ΕΣΥ, για επενδύσεις, ενώ τώρα έχουν ενθυλακωθεί από «γαλάζιες ακρίδες». Θα µπορούσαν για παράδειγµα να χρησιµοποιηθούν για να αντιµετωπιστεί η ακρίβεια εξαιτίας του πολέµου.