Χατζηβασιλείου: Ο Μητσοτάκης είναι ο πρωθυπουργός που ενίσχυσε την άμυνα της Κύπρου

«Εκτός από τον Μητσοτάκη, δεν θυμάμαι άλλον πρωθυπουργό ή άλλη κυβέρνηση που να έχει στείλει στην Κύπρο ισχυρό κομμάτι των Ενόπλων Δυνάμεων, για να θωρακίσει στην πράξη την αμυντική ικανότητα των αδελφών μας στην Κυπριακή Δημοκρατία», τόνισε μεταξύ άλλων ο βουλευτής Σερρών και Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και Ε.Ε. της ΝΔ, κ. Τάσος Χατζηβασιλείου, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA 98.9 το πρωί της Τρίτης.

«Το κατά πόσο θα μείνουν οι δυνάμεις στην Κύπρο, ή αν θα αυξηθούν ή αν θα μειωθούν, είναι ζήτημα επιχειρησιακού χαρακτήρα και δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας συζήτησης», είπε, συμπληρώνοντας πως η διάταξη των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί αντικείμενο αποφάσεων που λαμβάνονται από την κυβέρνηση, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το ΓΕΕΘΑ, με βάση τα δεδομένα στο πεδίο.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση για τις δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, ο κ. Χατζηβασιλείου σημείωσε πως «έχει τραβήξει το δικό του δρόμο» και πρόσθεσε ότι ο καθένας κρίνεται για τα λεγόμενά του.

Μιλώντας για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τις κινήσεις της Ελλάδας, ανέφερε ότι «η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει χτίσει ένα τόξο ασφαλείας που ξεκινά από τη βαλκανική ενδοχώρα, καθώς η χώρα μας προσφέρει ασφάλεια και στη Βουλγαρία, και φτάνει μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη συριακή επικράτεια, χάρη στις φρεγάτες και στα F-16 που σταθμεύουν στην Κυπριακή Δημοκρατία». Όπως είπε, «αυτό από μόνο του αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η Ελλάδα δεν αφήνει τον Ελληνισμό της Κύπρου μόνο του και ότι η Ελληνική Δημοκρατία βρίσκεται και θα βρίσκεται στο πλευρό των αδελφών μας στην Κύπρο σε κάθε δύσκολη κρίση».

Τέλος, ο πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών σημείωσε ότι η κατάσταση στην περιοχή παραμένει ρευστή και ότι το σκηνικό που διαμορφώνεται δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όπως ανέφερε, «η πίεση των Αμερικανών προς την Τεχεράνη φαίνεται να εντείνεται, με στόχο να επιτευχθεί συμφωνία, την ώρα που το Ιράν έχει αποδυναμωθεί σε μεγάλο βαθμό». Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι η βασική δυσκολία εντοπίζεται στο κενό εξουσίας στην ιρανική πρωτεύουσα, καθώς το καθεστώς φαίνεται να μην μπορεί να προβάλει μία ισχυρή κεντρική εξουσία που να μπορεί να καθίσει σε ένα πιθανό μελλοντικό τραπέζι συζητήσεων και να λάβει δεσμευτικές αποφάσεις.