Φόβος και ανασφάλεια

Σήμερα η ελληνική κοινωνία δαπανά πάνω από το 35% του εισοδήματός της για στέγη, πληρώνει τρόφιμα σε τιμές δυτικής Ευρώπης με μισθούς φτωχοποιημένης βαλκανικής χώρας (δεύτερη φτωχότερη χώρα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) και ζει με ανασφάλεια, φόβο και έλλειψη προοπτικής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον το να μιλά κανείς για «βελτίωση κοινωνικών ανισοτήτων» δεν είναι απλώς λάθος. Είναι αμετροέπεια. Η ελληνική οικονομία δεν έχει καταρρεύσει ακόμη.

Αλλά κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Στηρίζεται σε ευρωπαϊκά χρήματα που τελειώνουν, με το χρέος να διογκώνεται και μια κοινωνία να αντέχει όλο και λιγότερο. Χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση, χωρίς ουσιαστική αύξηση καθαρών εισοδημάτων, χωρίς σύγκρουση με τον πληθωρισμό της απληστίας, η επόμενη κρίση δεν είναι θέμα «αν». Είναι θέμα «πότε». Και τότε καμία στατιστική ωραιοποίηση δεν θα μπορεί να πει ότι «πάμε καλά».