Όπως εξήγησε, πολλές φορές ο καλεσμένος νιώθει θωρακισμένος όταν αντιλαμβάνεται ότι «η ανάγκη δεν είναι να επικοινωνήσετε ή να συνδεθείτε, αλλά να δημιουργηθεί ένας τίτλος. Υπάρχει ένα δημοσιογραφικό δαιμόνιο που μπορεί να σε πάει λίγο πιο βαθιά από εκεί που ο άλλος είναι έτοιμος να ανοίξει».
Θυμήθηκε, μάλιστα, την περίοδο που παρουσίαζε η ίδια εκπομπή: «Με έβαζα στη θέση του συνεντευξιαζόμενου. Προσπαθούσα να δημιουργήσω την αίσθηση ότι εδώ είμαστε καλά, ασφαλείς και δεν έχουμε πρόθεση να σε κάνουμε να φύγεις άσχημα».
Η συζήτηση πέρασε και στους ανθρώπους που την έχουν εμπνεύσει. «Πολλοί. Και άνθρωποι που δεν γνωρίζω προσωπικά», ανέφερε, φέρνοντας ως παράδειγμα τη μέτζο σοπράνο Τζόυς ΝτιΝτονάτο: «Ο τρόπος που συνδιαλέγεται με την τέχνη της είναι ακτιβιστικός. Θέλει να ημερώσει τις ψυχές μέσα από την τέχνη».
Αναφερόμενη στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», στάθηκε στη σύγκρουση ανθρώπου και τεχνολογίας: «Το ατελές το ανθρώπινο έρχεται σε σύγκρουση με την τελειότητα της μηχανής και του A.I. Βλέπεις πόσο μικρό και ταυτόχρονα μεγαλειώδες είναι το ανθρώπινο. Και δεν θα σταματήσει ποτέ η αναζήτησή του».
Κλείνοντας, παραδέχτηκε ότι την απασχολεί η έννοια της τελειότητας, αλλά όχι ως εμμονή: «Θέλω να γίνονται όσο καλύτερα μπορώ. Να ξέρω ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορώ».
