“Στη Βραζιλία, όταν είχα φτάσει στο Ρίο το 2007, είχα πάει μόνος μου και είχα μείνει σε ένα hostel. Πήγα να δοκιμάσω να κάνω σερφ στην Κόπα Καμπάνα, που δεν ήξερα τότε, μαγεύτηκα και γυρνώντας γνωρίζω έναν ζωγράφο, τον Μαρσέλο. Έμενε σε μια φαβέλα και του είπα “θα ‘θελα πάρα πολύ να μπω στη φαβέλα, μέσα”. Μου είπε να πάμε την επομένη και του ζήτησα να φέρω και τη φωτογραφική μου μηχανή, “φερ’ την” μου είπε. Πάω στο hostel, το λέω στον ιδιοκτήτη και μου ‘πε… “Μην πας. Στην καλύτερη θα σου πάρουν τη μηχανή, στη χειρότερη θα σε σκοτώσουν”. “Εγώ θα πάω” του είπα”.
“Την επόμενη μέρα με περίμενε ο Μαρσέλο έξω, πήρα τη φωτογραφική μου μηχανή, μπήκα στη φαβέλα και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Περνώντας από στενά του Ρίο, ξαφνικά μπαίνω μέσα και είναι ένας με ένα καλάσνικοφ που μας άνοιξε τον δρόμο και πιο πέρα, σε ένα γήπεδο μπάσκετ ένα τύπος είχε στο ένα χέρι όπλο και στο άλλο έπαιζε με μια μπάλα μπάσκετ. Ακούσαμε κάτι πυροβολισμούς, πέσαμε κάτω, με γνώρισε στην οικογένεια του, φάγαμε μαζί και του άφησα κάποια λίγα χρήματα”.
“Η επικινδυνότητα πάντα με αφορούσε και πάντα ήθελα να έχω κάτι στις εμπειρίες μου ώστε να υπάρχει ένα παρελθόν επικινδυνότητας. Είχα ένα ωραίο τσιτάτο παλιά. Έλεγα ότι μ’ αρέσει να βουτάω στον βούρκο αλλά θέλω κάποια στιγμή να βγω πάνω για να πάρω αέρα. Ε, τώρα, επιλέγω περισσότερο τον αέρα” συμπλήρωσε, ακόμα, ο Γιώργος Χρανιώτης σ’ αυτή την εναλλακτική τηλεοπτική του εμφάνιση το βράδυ της Παρασκευής στον ΣΚΑΪ.
