«Κέλλυ»: ένα κωμικοτραγικό ταξίδι ενηλικίωσης με αιχμηρό χιούμορ και αλήθειες που πονάνε Στο Black Box του Θεάτρου 104.

04/02/2026 - 13:21

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Στο Black Box του Θεάτρου 104, η «Κέλλυ» συστήνεται ως μια σύγχρονη, ευφυής και βαθιά ανθρώπινη παράσταση που ισορροπεί με άνεση ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Η Βασιλική Βλάχου, στο πρώτο της θεατρικό έργο, καταθέτει ένα κείμενο αυτοσαρκαστικό και τολμηρό, που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα τις αντιφάσεις, τις ήττες και τις μικρές νίκες μιας γυναίκας σε έναν κόσμο διαρκούς μετάβασης.

Η σκηνοθεσία της Αγνής Χιώτη αναδεικνύει με ακρίβεια τον πολυεπίπεδο χαρακτήρα του έργου, χτίζοντας έναν σκηνικό μηχανισμό γρήγορου ρυθμού και συνεχούς εναλλαγής συναισθημάτων. Χωρίς περιττές σκηνοθετικές επιδείξεις, η Χιώτη αφήνει χώρο στο κείμενο και στους ηθοποιούς να αναπνεύσουν, δημιουργώντας μια παράσταση ζωντανή, ρέουσα και απολύτως επικοινωνιακή.

Η «Κέλλυ» παρακολουθεί την πορεία μιας γυναίκας από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση, ξετυλίγοντας βιώματα, τραύματα, προσδοκίες και απογοητεύσεις. Το έργο μιλά για την ταυτότητα, το φύλο, την οικογένεια, τις κοινωνικές επιταγές και την ανάγκη αυτοπραγμάτωσης, χωρίς διδακτισμό αλλά με χιούμορ που συχνά λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στη σκληρή αλήθεια.

Η Βασιλική Βλάχου, επί σκηνής, αποδεικνύει για ακόμη μία φορά την υποκριτική της ευελιξία. Με αμεσότητα και εσωτερικό ρυθμό, περνά από την κωμωδία στη συγκίνηση με φυσικότητα, χτίζοντας έναν χαρακτήρα οικείο, ευάλωτο και βαθιά αναγνωρίσιμο. Δίπλα της, ο Γιώργος Ιωσηφίδης κινείται με άνεση ανάμεσα στους πολλαπλούς ρόλους που αναλαμβάνει, λειτουργώντας ως καθρέφτης και αντίβαρο της κεντρικής ηρωίδας, ενώ η Αγνή Χιώτη επί σκηνής συμπληρώνει το τρίγωνο με σκηνική ακρίβεια και διακριτική δύναμη.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει ο σχεδιασμός φωτισμών του Χάρη Χιώτη, που υποστηρίζει δραματουργικά τις εναλλαγές του έργου, καθώς και η κίνηση της Χριστίνας Φωτεινάκη, η οποία προσδίδει σωματικότητα και ρυθμό στην αφήγηση. Η μουσική επιμέλεια της Αναστασίας Μανιάτη λειτουργεί υποδόρια, ενισχύοντας τη συναισθηματική φόρτιση χωρίς να επιβάλλεται.

Η «Κέλλυ» δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις· θέτει ερωτήματα. Και το κάνει με τρόπο που αφορά θεατές κάθε ηλικίας – από τη Gen Z έως τις προηγούμενες γενιές. Πρόκειται για μια παράσταση που ψυχαγωγεί, συγκινεί και προβληματίζει, αφήνοντας στο τέλος μια αίσθηση ειλικρίνειας και ανθρωπιάς.

Μια δουλειά φρέσκια, ουσιαστική και απολύτως σύγχρονη, που επιβεβαιώνει πως το θέατρο μπορεί ακόμη να μιλά με αλήθεια για το σήμερα.