Ερωτήματα για την πώληση από Παυλίδη σε… Παυλίδη

Είναι αδιανόητο να διακυβεύονται περιουσίες εκατοντάδων εκατομμυρίων χωρίς νομικούς παραστάτες, χωρίς ορκωτούς συμβούλους, χωρίς την ύπαρξη θεσμικών αντιβάρων. Η δουλειά έκλεισε επειδή η σχέση ήταν «οικογένεια»

Δεκάδες ερωτήματα που ζητούν απάντηση…

Χριστόφορος και Χριστίνα Παυλίδη

Επί σειρά δεκαετιών, η επωνυµία «Μάρµαρα Παυλίδη» αποτελούσε ένα εµβληµατικόπρότυπο ελληνικής επιχειρηµατικής ισχύος που κατέκτησε τις διεθνείς αγορές. Από τις πλαγιές της Δράµας έως τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης, ο όµιλος καθιέρωσε ταυτότητα υψηλής αισθητικής και αξιοπιστίας. Τίποτε όµως δεν προµήνυε πως αυτή η λαµπρή πορεία θα εξελισσόταν σε πεδίο ανηλεούς οικογενειακού πολέµου, εκτελεσµένου µε µεθοδεύσεις που θα ζήλευαν επαγγελµατίες corporate raiders της αγοράς. Η αποκάλυψη της υπόθεσης δείχνει πως ο εσωτερικός κίνδυνος µπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο καταστροφικός από οποιονδήποτε εξωτερικό ανταγωνισµό.

Βάσει των ισχυρισµών, η επιχείρηση µεταβιβάστηκε σε επενδυτικό κεφάλαιο έναντι 260 εκατ. ευρώ και επαναγοράστηκε λίγο αργότερα από έναν µόνο αδελφό (Χριστόφορο Παυλίδη), χωρίς να ενηµερωθούν τα υπόλοιπα µέλη της οικογένειας. Πρόκειται για διπλή κίνηση που εγείρει αµείλικτα ερωτήµατα στρατηγικής: ήταν µια αναπόφευκτη οικονοµική κρίση ή µιαπροσχεδιασµένη επιχείρηση που είχε ως στόχο την ολοκληρωτική κυριαρχία και τον πλήρη έλεγχο επί της εταιρείας;

Ο Τρόπος

Το πλέον σοκαριστικό εύρηµα δεν εντοπίζεται στην αποτίµηση των 600 εκατ. ευρώ που εκτιµάται η αξία της σήµερα, αλλά στον µηχανισµό µε τον οποίο φέρεται να υλοποιήθηκε το συγκεκριµένο σχέδιο. Η πώληση παρουσιάστηκε ως αναπόδραστη λύση, συνοδευόµενη από ισχυρισµούς για εξάντληση των κοιτασµάτων και µειωµένων προοπτικών. Η συστηµατικήυποβάθµιση της αξίας δεν ήταν απλή πίεση, αλλά µια συγκροτηµένη επιλογή. Η καλλιέργεια του φόβου για ολική καταστροφή λειτούργησε ως µια καταλυτική και αυτοεκπληρούµενηπροφητεία.

Σε αυτό το σηµείο, η τυφλή οικογενειακή εµπιστοσύνη -το µεγαλύτερο κεφάλαιο- µετατράπηκεστο πλέον οδυνηρό και επικίνδυνο µειονέκτηµα. Οι τελικές υπογραφές µπήκαν σε κείµενασυνταγµένα στα αγγλικά, γλώσσα που ορισµένοι µέτοχοι δεν κατείχαν καλά. Αυτό αποτελεί καµπανάκι. Είναι αδιανόητο να διακυβεύονται περιουσίες εκατοντάδων εκατοµµυρίων χωρίς νοµικούς παραστάτες, χωρίς ορκωτούς συµβούλους, χωρίς την ύπαρξη θεσµικών αντιβάρων. Η δουλειά έκλεισε επειδή η σχέση ήταν «οικογένεια».

Μόλις ο ένας αδελφός απέκτησε ξανά την ιδιοκτησία, η ωµή αλήθεια των γεγονότων φάνηκε καθαρά σε όλους. Η πώληση δεν ήταν ανάγκη, αλλά ευκαιρία για έναν. Η επιστροφή συνοδεύτηκε από την άµεση εκδίωξη των αδελφών από κάθε διοικητική θέση και µετοχή. Η ανακοίνωση έγινε µέσω τηλεφώνου την παραµονή Δεκαπενταύγουστου, την ώρα που η χώρα αδειάζει και αντιδράσεις αργούν.

Πέρα από το Δράμα

Η περιπέτεια Παυλίδη δεν αποτελεί µόνο µια τραγική ιστορία συγγενικής ρήξης. Είναι κάτι πολύ παραπάνω. Αποτελεί ένα ηχηρό µάθηµα για το σύνολο της ελληνικής επιχειρηµατικότητας. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου χιλιάδες εταιρείες παραµένουν οικογενειακές, οι διάδοχοι λαµβάνουν κεφάλαια αλλά και ένα πλέγµα άγραφων κανόνων, ισορροπιών και σχέσεων.

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην απουσία ορθής εταιρικής διακυβέρνησης. Σε πολλές ελληνικές επιχειρήσεις, το Διοικητικό Συµβούλιο λειτουργεί τυπικά. Οι συµφωνίες γίνονται µε τον λόγο. Οι µέτοχοι δεν ενηµερώνονται επαρκώς, δεν υπάρχουν µηχανισµοί ελέγχου, δεν υπάρχει κουλτούρα διαφάνειας. Όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, το σύστηµα φαίνεται αποτελεσµατικό. Όµως, η εµφάνιση ενός κακόβουλου σχεδίου µπορεί να το ισοπεδώσει ακαριαία.

Το δεύτερο ζήτηµα αφορά τον τρόπο που η Ελλάδα αντιµετωπίζει την ανάπτυξη. Ένας όµιλοςµε παγκόσµια εµβέλεια δεν µπορεί να διοικείται σαν οικογενειακό µαγαζί. Απαιτείται επαγγελµατική διοίκηση, ανεξάρτητοι επόπτες και σύµβουλοι µε δικαιώµατα πρόσβασης. Το «εµπιστεύοµαι επειδή είναι αίµα µου» δεν αποτελεί στρατηγική. Είναι ένα τεράστιο ρίσκο.

Σήµερα, η δικαιοσύνη οφείλει να παρέµβει αποφασιστικά απέναντι σε µεθοδευµένες κινήσεις όπως αυτή που αποκαλύφθηκε πρόσφατα. Αυτή η υπόθεση πρέπει να γίνει ορόσηµο για την αλλαγή της εγχώριας επιχειρηµατικής κουλτούρας σε όλη την επικράτεια. Να γίνει αφορµήώστε οι οικογενειακές επιχειρήσεις να βάλουν σαφή πλαίσια, διαδικασίες, προστατευτικές δικλίδες. Να σταµατήσει το µοντέλο του «αδιαµφισβήτητου αρχηγού» και να περάσουµε σε πραγµατικά επαγγελµατικές δοµές.