Σωτηρία. Μια παράσταση μνήμης, ταυτότητας και βαθιάς ανθρώπινης ευθραυστότητας. Η Μαρία Παρασύρη σε μια έξοχη ερμηνεία που αξίζει να δείτε και να ξαναδείτε.

04/01/2026 - 12:29

Η παράσταση Σωτηρία, σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη, που παρουσιάζεται στην Πάνω Σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου, αποτελεί μια από εκείνες τις σπάνιες θεατρικές εμπειρίες που κατορθώνουν να μετατρέψουν το καθημερινό σε υπαρξιακό και το φαινομενικά ασήμαντο σε βαθιά ανθρώπινο. Βασισμένη στη συλλογή διηγημάτων της Χαράς Ρόμβη, η παράσταση λειτουργεί ως ένα πυκνό, θεατρικό πορτρέτο μιας γυναίκας – αλλά ταυτόχρονα μιας ολόκληρης εποχής.

Ένα σούπερ μάρκετ των δεκαετιών του ’80 και του ’90 γίνεται ο τόπος της μνήμης. Ανάμεσα σε παγωτά, πίτσες, απορρυπαντικά, μακαρόνια και τσιπς, σε αφίσες με πρόσωπα που σημάδεψαν τη συλλογική συνείδηση – από τη Λιάνα Κανέλλη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη μέχρι τον Νίκο Γκάλη, τον Δημήτρη Σαράβακο και τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής – η ηρωίδα αναμετριέται με το παρελθόν της. Το σκηνικό δεν λειτουργεί απλώς ως χώρος δράσης, αλλά ως μηχανισμός μνήμης: ένας τόπος αφθονίας που μετατρέπεται σε λαβύρινθο εσωτερικής αναζήτησης.

Η Μαρία Παρασύρη, μόνη επί σκηνής, παραδίδει μια ερμηνεία σπάνιας ακρίβειας και ευαισθησίας. Με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών της μέσων, ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, στο σαρκασμό και τη βαθιά υπαρξιακή αγωνία. Ο θεατρικός μονόλογος, ένα από τα πιο απαιτητικά είδη, μετατρέπεται εδώ σε ζωντανό διάλογο με το κοινό, χάρη στη σωματικότητα, τη φωνητική ποικιλία και την εσωτερική ένταση της ερμηνείας της. Η Παρασύρη δεν «παίζει» απλώς τη Σωτηρία· την κατοικεί.

Η ηρωίδα μιλά για την πατριαρχία, για τους έρωτες που χάθηκαν, για ζωές που δεν έζησε, για τα ψεύτικα λόγια των πολιτικών και για τον παραλογισμό του θανάτου. Συνομιλεί με τον Θεό, ζητώντας – ίσως ειρωνικά, ίσως απελπισμένα – τη σωτηρία. Και μέσα από αυτή την εξομολόγηση, η προσωπική αφήγηση αποκτά καθολικό χαρακτήρα. Η Σωτηρία γίνεται κάθε «καθώς πρέπει» γυναίκα, κάθε άνθρωπος που μεγάλωσε με υποσχέσεις ευημερίας και βρέθηκε αντιμέτωπος με τα ανεκπλήρωτα όνειρά του.

Η σκηνοθετική ματιά του Θανάση Δόβρη αναδεικνύει με λεπτότητα το γλυκόπικρο χιούμορ του κειμένου και μετατρέπει ένα τυχαίο περιστατικό – το κλείδωμα σε έναν χώρο κατανάλωσης – σε αφορμή αυτογνωσίας. Με ευαισθησία και θεατρική οικονομία, η παράσταση σχολιάζει την ανθρώπινη μοναξιά, χωρίς διδακτισμό, αφήνοντας χώρο στον θεατή να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του.

Η Σωτηρία είναι μια παράσταση που συγκινεί, προβληματίζει και μένει. Ένα θεατρικό σχόλιο πάνω στη μνήμη, την ταυτότητα και την ανάγκη για λύτρωση, που αποδεικνύει πως το σύγχρονο ελληνικό θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα απλό και βαθύ, προσωπικό και συλλογικό.

Μικρής διάρκειας η συμμετοχή του βοηθού σκηνοθέτη Νικόλα Λαμπάκη ως ηθοποιός στην παράσταση, αλλά κερδίζει τα αβίαστα χαμόγελα των θεατών .

Η Αλέγια Παπαγεωργίου φιλοτέχνησε το εξαιρετικό σκηνικό και επιμελήθηκε τα κοστούμια της παράστασης, τα οποία ήταν ευφάνταστα και άκρως λειτουργικά.