Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γιώργος Μελιγγώνης

 

Ο Γιώργος Μελιγγώνης είναι δημοσιογράφος, παρουσιαστής του κεντρικού

δελτίου ειδήσεων του Kontra Channel και αρθρογράφος στην εφημερίδα Kontranews.

Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί του στο email g.melingonis@kontrachannel.gr

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ

 

Παιχνίδια με τη φωτιά

Ουδείς μπορούσε να προβλέψει όσα ξεκίνησαν στην Αθήνα εκείνο το σαββατόβραδο της 6ης Δεκεμβρίου του 2008, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Επί 15 ημέρες η Αθήνα καιγόταν και αυτή η δολοφονία αποδείχθηκε μία σπίθα που όμως τίναξε στον αέρα μία μπαρουταποθήκη. 

Οι «σκληροπυρηνικοί» ξανάρχονται

Παρότι έστω και καθυστερημένα, το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις από την ξενοφοβική ρητορική περί «εισβολέων» και «επιχείρησης αλλοίωσης του πολιτισμού μας», υπάρχουν ακόμη βουλευτές που φλερτάρουν με το συγκεκριμένο ξενοφοβικό αφήγημα.

Μαθήματα από το προσφυγικό

Κάθε μέρα που περνά, αυτό που ονομάζουμε «ανώμαλη προσγείωση» της κυβέρνησης στην πραγματικότητα του προσφυγικού οδηγεί και σε νέα μαθήματα το Μέγαρο Μαξίμου. 

H πόρτα είναι ανοιχτή...

Το φαινόμενο ενός υπουργού που ομολογεί δημόσια ότι ένα θέμα του χαρτοφυλακίου του είναι «έξω και πέρα από τις δυνατότητές του» δεν είναι συχνό. Κι όμως, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης το είπε και αυτό: «Είναι αδύνατο να υπάρξει συνθήκη φιλοξενίας σε ανθρώπινο επίπεδο με αυτούς τους ρυθμούς.

Το προσφυγικό είναι εδώ. Η Εκκλησία; 

Με αφορμή μία παλιότερη δήλωση του μητροπολίτη Ιγνατίου από το 2016 που κυκλοφόρησε εκ νέου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήρθε εκ νέου στο φως η εκκωφαντική αφωνία της Εκκλησίας για το προσφυγικό.

Κι αν το λένε... όλοι; 

Στην υπόθεση Novartis η δημοσιογραφία έχει υποφέρει πολύ. Άλλο τόσο –αν όχι περισσότερο- έχει υποφέρει και η λογική, καθώς οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο έχουν πολλάκις «κάνει το άσπρο μαύρο». Σημειωτέον ότι ακόμη κι όταν η λογική υποφέρει, δεν είναι δεδομένο ότι οι υποστηρίζοντες παράλογα πράγματα θα χάσουν.

Οι «μεσαίοι» μπορούν (;) να περιμένουν 

Τις προάλλες ήταν η «Καθημερινή», που προεξοφλούσε ότι με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης «μένει εκτός η μεσαία τάξη». Χθες, ήταν η σειρά της «Δημοκρατίας» να κυκλοφορήσει με κεντρικό τίτλο «Χάνει πάλι η μεσαία τάξη». Πρόκειται για δύο εφημερίδες της Κεντροδεξιάς, που κάθε άλλο παρά ΣΥΡΙΖΑ τις λες.

Πυροβολούν τα πόδια τους, αλλά και τους πρόσφυγες

Η εικόνα των κατοίκων στη Σκύδρα να εκτοξεύουν ρατσιστικές κραυγές και απειλές περί «καραμπίνας» φαίνεται πως δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σκηνές από το μέλλον –αν συνυπολογίσει κανείς τί είχε προηγηθεί του ξενοφοβικού παραληρήματος στην Πέλλα, αλλά και τί ακολούθησε χθες τα ξημερώματα στα Γιαννιτσά. 

Εκκρεμεί ένα εσωκομματικό ξεκαθάρισμα

Οι «δύο ψυχές» της ΝΔ έχουν πολλάκις αποκαλυφθεί, σε κρίσιμες και οριακές καταστάσεις, που ιδεολογικές προτεραιότητες ή και προσωπικές πολιτικές στοχεύσεις συγκρούνται.

Η «νοοτροπία του 40%»

Ο Αντρέ Μπρετόν έλεγε ότι «ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση». Παραλλάσσοντας, λοιπόν, αυτή τη θρυλική ρήση, φαίνεται ότι στην κυβέρνηση και τη ΝΔ εφαρμόζουν μία άλλη ρήση: όποια κι αν είναι, λοιπόν, η ερώτηση, η απάντηση είναι... «μα πήραμε 40%».

Ζητείται επειγόντως βαλκανική πολιτική 

Κάτι οι προεκλογικές κορώνες του Κυριάκου Μητσοτάκη για το Μακεδονικό, κάτι η αμηχανία των πρώτων εβδομάδων στη διακυβέρνηση της χώρας, κάτι η αποκλίνουσες απόψεις που έχουν εκτυλιχθεί στο παρασκήνιο μεταξύ του Μεγάρου Μαξίμου και του υπουργείου Εξωτερικών, το αποτέλεσμα είναι ότι από τον περασμένο Ιούλιο ως τώρα, η Ελλάδα σε επίπεδο εξωτερικής

«Όχι» στην επιστροφή του «δόγματος ακινησίας»

Στην ελληνική εξωτερική πολιτική ανέκαθεν υπήρχαν δυο σχολές: η σχολή της «ακινησίας» και η δημιουργική σχολή άσκησης διπλωματίας. Η πρώτη είχε ως στρατηγικό της δόγμα την ανάγκη διατήρησης του «status quo» σε όλα τα μέτωπα.

Ο Μητσοτάκης στις Πρέσπες

Η διαχείριση των μεγάλων προεκλογικών λόγων όταν έρχεται η ώρα των μετεκλογικών διαψεύσεων προφανώς και δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν υπήρξε εύκολη υπόθεση ποτέ και για κανέναν –αν και μόνο ένας είχε την δημοκρατική ευαισθησία να ζητήσει νέα εντολή, αλλά αυτό είναι άλλη, μεγάλη κουβέντα. 

Ω τι κόσμος μπαμπά!

Ο τίτλος της σάτιρας του Κώστα Μουρσελά ταιριάζει γάντι στην περιγραφή της νέας παγκόσμιας πραγματικότητας: ως πριν μερικά χρόνια, αν μη τι άλλο υπήρχαν ορισμένες σταθερές στη ανάλυση των γεωπολιτικών δεδομένων και των διεθνών εξελίξεων: ξέραμε, μ’ άλλα λόγια, περίπου ποιοι είναι με ποιους.

Πίσω από τη σκόνη των αντιπαραθέσεων

Όταν ξεκίνησε η συζήτηση για τη διευκόλυνση της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού, όλα έδειχναν ότι τα κόμματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν, αλλά και πως η κυβέρνηση επιχειρεί να υπηρετήσει αλλότριες πολιτικές επιδιώξεις, που είχαν να κάνουν με την αλλοίωση του εκλογικού σώματος και την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών. 

Οι ισορροπίες ενός απολογισμού

 

Είναι δυνατόν να μην προχωρήσει σε απολογισμό και να μην ψάξει τί πήγε λάθος ένα κόμμα που έπειτα από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης, χάνει τις εθνικές εκλογές; Προφανώς και όχι –πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για ένα αριστερό κόμμα, καθώς ως γνωστόν στην Αριστερά και συζητούν και τσακώνονται και τα λένε όλα. 

Είδαμε το «δούναι», «λαβείν» υπάρχει;

Είδαμε το «δούναι», «λαβείν» υπάρχει; 

 

Κάθε φορά που επίκειται μία σημαντική επίσκεψη ξένου αξιωματούχου στην Αθήνα ή «ψήνεται» μία συμμαχία της Ελλάδας με κάποια μεγάλη ξένη χώρα, τότε έρχεται η ώρα για την γνωστή ανάλυση: «τί πήραμε, τί δώσαμε». 

Subscribe to Γιώργος Μελιγγώνης